Drejt Tropojes...

Në Valbonë, pranë Bjeshkëve

2010-09-13T18:39:00.000+01:00

Nga Lutfi Dervishi - Me Avniun, Adin dhe Nuredinin me ndihmën e sms-ve, vendosëm të shkojmë bashkë me familjet në Valbonë. Rezervimin e dhomave e bëmë përmes Nuredinit, i cili është rritur në Tropojë, por për 15 vjet ka jetuar e punuar në Londër. Atje ka pasur kompaninë e tij të ndërtimit, por ka investuar në Shqipëri dhe ka vendosur të jetojë këtu. Prej vitesh frekuenton familjarisht bjeshkët.

Rruga për në Koman nga ku do të marrim tragetin për të shkuar në Fierzë është lënë pas dore. Arsyen do e mësojmë në traget. Pak kilometra pasi lë pas Vaun e Dejës, udha është në mëshirën e agjentëve atmosferikë. Nxitojmë, sepse trageti niset në orën 9:00. Makthi vjen në rritje, sepse ora ka kaluar dhe ende nuk duket diga e Komanit. Shqetësim i kotë, sepse ne mbërrijmë para tij. Një person na orienton për të ekonomizuar hapësirën dhe për t'u bërë vend edhe makinave që do mbërrinin më pas. Shumica e udhëtarëve që po prisnin në shesh pushim ishin të huaj. Tre furgonë ruletë me targa franceze, disa makina me targa angleze, njëra prej të cilave ishte e ndërtuar vetëm për të ecur nëpër shkëmbinj. "Shumë e mirë, por shumë e shtrenjtë", shtoi Nuredini. Trageti mbërrin me vonesë. Në pritje për udhëtimin shohim ankorimin dhe më pas dy - tre persona që me veprimet e tyre dukej se nuk dinin të bënin gjë tjetër veçse orientimin e shoferëve që dilnin dhe hynin në traget. Këtë gjë e bënin shumë mirë. Me ton të lartë, për shkak të zhurmave të erës që sjell gryka, por gjithsesi të krijonin siguri. Siguri që erdhi duke u lëkundur tek unë, Adi dhe Avniu për shkak se trageti po mbushej dhe ne ende ishim jashtë. Nuredini na dha garanci se patjetër kishte vend për të gjithë. Pagesa prej 200 lekësh e një “takse portale” kthen sigurinë se do të shkojmë në Valbonë. Kanë filluar reshjet e shiut. Makinat tona janë të fundit dhe në traget mezi dallon hapësirë. Paniku rritet në proporcion të drejtë me çdo makinë që zë vend në traget.

- A ka vend për të gjithë? Pyetja është vetëm për katër makinat tona.

- Po, po.

- Varianti i fundit është kthimi sërish mbrapsht dhe marrja e rrugës së Kukësit.

- Pas 45 minutash trageti të ngjan me barkën e Noes. Ka bërë vend për trajlera me ngarkesë, furgona, fuoristrada, makina e sigurisht për të gjithë udhëtarët.

- Rruga e re e Kukësit i ka rralluar udhëtimet me traget, thotë Fisniku, një djalë simpatik nga agjencia “High Albania” në Tiranë, që shoqëron turistë në Alpe. Sipas tij, kjo është një gjë e mirë sepse, liqeni ndotet më pak dhe ruhet “bukuria e egër” dhe “rruga më e bukur në botë”.

Udhëtimi me traget zgjat dy orë. Megjithëse bie shi, kënaqësia e udhëtimit që të ngjall peizazhi që të rrethon është e papërshkrueshme. Uji i gjelbër i liqenit dhe pamja madhështore e mahnitëse e zinxhirit të maleve, njëri më i madh e më i bukur se tjetri, aty-këtu shtëpi të vetmuara në shpate malesh, lëndina dhe rripa të vogla tokash që rrethojnë shtëpitë - kulla dhe poshtë tyre varkat. I vetmi mjet komunikimi për këta banorë që duket se kanë vendosur të mos “braktisin” këto vende. Duhet të ketë një fuqi të madhe magnetike që i mban “të gozhduar” këta njerëz. Gjatë mbrëmjes në Valbonë dhe të nesërmen duke takuar banorë të zonës bindesh se nga këto male njerëzit këtu kanë marrë seriozitetin dhe njëfarë solemniteti që nuk e gjen gjetkë.

Pamja që të shoqëron nga Komani në Fierzë bën që dy orë të duken më pak se 20 minuta. Me një pamje të tillë do të udhëtoja gjithë jetën - thotë një angleze, bashkëshorte e një djali nga Tropoja që ka ardhur edhe ajo për të shijuar Bjeshkët.

Me të mbërritur në Fierzë, pak kilometra më tej në të djathtë të rrugës, ndalojmë në një lokal që duket se është ndërtuar vetëm me gurë lumi. Për drekë peshk, sallatë dhe bukë misri e përgatitur edhe me shëllirë. Këtë bukë misri do ta kërkonte i madh e i vogël nga grupi ynë sa herë uleshim për të ngrënë. E vemja gjë që nuk shkon është një shishe uji në banak. Nuk kishim ardhur për të pirë ujë nga shishet plastike. Kërkuam ujë Valbone. Ky ishte takimi i parë me Valbonën.

Pas 5 minutash udhëtim me makinë, kalojmë Bajram Currin dhe lëmë pas Margegajn. Në të majtë në urën e parë sheh grykën e Dragobisë në për të cilën rrjedh uji i pastër i Valbonës. Rruga për në Valbonë ka një peizazh të mahnitshëm. Këtu malet takojnë retë. Aty-këtu dallon se majat e maleve janë mbi re. Sado profesional të jetë aparati fotografik dhe sado përvojë të kesh me fotografinë e ndien veten amator dhe të pafuqishëm për të rrokur atë që sheh syri. Mali i Dajtit me të cilën mburremi në kryeqytet, duket si maket përballë alpeve. Këtu çdo detaj që sheh duket se Zoti e ka bërë enkas për të kënaqur syrin e njeriut. Vendi është thjesht i mrekullueshëm dhe malet sikur i japin siguri gjithkujt. Këtu është vendi ku takohet mikpritja e njeriut me atë të maleve.

Të nesërmen në barin e “hotelit”, xha Fetahu me origjinë nga Skrapari, që fatkeqësisht vitet më të bukura të jetës i ka kaluar në burgje e internime thotë i habitur: “male ka edhe andej nga ne, por këtu ka bimësi, ka pemë, ka livadhe të mrekullueshme. Edhe malet janë mikpritëse”).

Sapo futemi në Dragobi, një djalosh biond po gjuante (jo me dinamit, por me kallam) peshk. Adi që kishte ndaluar me makinë pak më parë takohet me të. Kur afrohet dalloj Granitin. Afro 10 vjet më parë kemi punuar bashkë në gazetë.

- Po ti?

Graniti kthen pak kokën djathtas dhe tregon shtëpinë që ndodhej 50 metra më tej.

- Këtu është shtëpia ime.

- Po çfarë dreqin ke kërkuar në Tiranë - mërmërita i pasigurt nëse kishte kuptim që Graniti ta dëgjonte - këtë pyetje, që më shumë se pyetje kishte dhe nuanca "mallkimi".

Tani, jo vetëm e kemi afër Tiranën, por shkojmë rehat. Nga këtu dy orë deri te tuneli (rruga kalon përmes Gjakovës - Prizrenit- Kukësit) dhe nga tuneli për dy orë në Tiranë.

- Ai tregoi me gisht tregues një "ishull" me pemë të vogla në mes të Valbonës dhe si të kishte dëgjuar "mallkimin" tim thotë: aty do të ngre një lokal vitin tjetër.

Lokalet mbi lumenj nuk mungojnë as në Jug as në Veri të vendit, por ideja e fillimit të "shfrytëzimit" të lumit më të pastër dhe fakti se rruga është gati për asfalt më kujtoi batutën e Fisnikut në traget. Po e pyesnim për kafshët e egra dhe ndonjë rrezik të mundshëm. Si djalë i gjezdisur në gjithë zonën, aq më tepër me zanatin "udhërrëfyes", fjala e tij kishte autoritetin e një plaku të moçëm.

- Jo mor burrë çfarë kafshe e egër! Kafsha më e egër është njeriu. Nuk ka fuqi kafsha të bëj atë të keqe që i bën njeriu natyrës.

Në mbrëmje, në bar-restorantin e fshatit turistik dëgjova për idenë se mund të ngriheshin hidrocentrale të vogla përgjatë Valbonës! Nuk di se sa do të fitohej nga kjo ide, por e sigurt është se do të dëmtonim në mënyrë të pakthyeshme një nga perlat që aq bujarisht na e ka falur Natyra.

Valbona të shoqëron gjatë gjithë rrugës. Diku zhduket dhe shfaqet sërish. Duke ecur në luginë, nëpër zallin e lumit që nuk ka ujë sapo kalon fshatin Rragam, përballë malit pak më poshtë se mesi i lartësisë sheh duke rrjedhur si katarakt nga shkëmbi ujin e Valbonës. Në majë të malit ende ka dëborë. Uji bie nga lartësia ecën disa dhjetëra metra dhe zhduket nëntokë për t'u shfaqur sërish pas 3 apo katër kilometrash. Ujë bore që filtrohet mes gurëve dhe të jep ndjesinë e akullit sapo përpiqesh të pish një gllënjkë me pëllëmbë. Edhe gurët këtu janë ndryshe. Gjen gurë me ngjyrë të gjelbër apo dhe gurë të krijuar nga 7 apo 8 sendimente të ndryshme. Nga ideja për të marrë suvenire falas hidhemi në praktikë.

Udha është e pastër, pothuaj aq e pastër sa vetë Valbona. Pyetja është a do të vijojë të jetë e tillë tani që po shtrohet rruga dhe do të vijnë gjithnjë e më shumë vizitorë. Turistët e huaj, jo të pakët këtë verë, kujdeseshin për ambientin dhe rrallë të zë syri, qese apo shishe plastike, të cilët të paktën në zonën e Golemit për nga sasia konkurrojnë me rërën.

Përtej malit ku buron Valbona është Thethi. Ndoshta jo më shumë se 10 km. Mirashi, i zoti i fshatit të vogël turistik që po ngrihet në vendin e quajtur Fusha e Gjes, thotë se për 3 orë mund të mbërrish në Theth. Mund të bujtësh një natë atje dhe të kthehesh të nesërmen këtu. Si për ta bërë më të besueshëm dhe më të lehtë rrugën, Mirashi shton se, para do ditësh këtu ishte dhe ministri Olldashi dhe ka ecur e ka bërë vetë rrugën në këmbë. Fisniku, djaloshi nga Tirana që shoqëron turistë (këtë radhë vendas dhe të huaj) thotë se duhen 6 apo 7 orë “të mira”.

- Mirashi, më tha se duhen vetëm 3 orë.

- Me hapin e Mirashit, po- u gjegj Fisniku duke të kujtuar historinë e atij vendasi që i ktheu përgjigje një të panjohuri për destinacionin ku po shkonte vetëm pasi e pa me çfarë "shpejtësie" ecnin këmbët e tij. Për të përforcuar atë që tha Fisniku u referohet atyre që ka shkruar Edith Durham për këtë zonë.

Banorët e zonës “kanë dëgjuar” se Valbona do të lidhet me Thethin. Këtë zonë e shijojnë më shumë të huajt. Potencialisht është zona që mund të thithë më shumë turistë se bregdeti. Shqipëria nuk mund të konkurrojë me plazhet e bregdetit asnjë prej vendeve fqinjë, as Italinë, as Greqinë, as Malin e Zi e as Kroacinë. Një vizitë në këto plazhe të bind se kemi krijuar një mit për bukurinë “e papërsëritshme” të bregdetit të Jugut. Me Valbonën, me Alpet është ndryshe, mund të konkurrojmë të gjithë botën.

Fusha e Gjes

Para se të mbërrish në Fushën e Gjes, vend për të bujtur, të ofrojnë edhe disa hotele të vogla të përfunduara apo drejt përfundimit dhe “Guest house”, shtëpia mikpritëse. Është një zonë që traditën e ka në gjen. “Nuk duhet ‘gërvishtësh’ shumë për të shijuar mikpritjen e zonës. Shtëpia e shqiptarit, e mikut dhe e shtegtarit. Një vizitor nga Gjermania që kish mbërritur në Alpe me motorin e tij, i shëtitur pothuaj kudo në botë, veçon mikpritjen dhe bukurinë e Alpeve. Duket se ka ende për të bërë, thotë ai, duke rrufitur çajin e malit të shoqëruar me mjaltë lulesh. (Për të shkruar për aromën e çajit dhe mjaltit – duhet një reportazh më vete). Turisti gjerman i referohet gjendjes pothuaj natyrore që të shoqëron përgjatë Valbonës. Por nëse zona do të zhvillohet një ditë, në atë kuptim që i japin ndërtuesit në Shqipëri, atëherë kjo do të ishte gjëma më e madhe që mund t’i ndodhë kësaj zone.

Fusha e Gjes, është stacioni i qëndrimit. Tri vileta druri pak të veçuara nga pjesa tjetër e hotelit, pranë tyre kalon një vijë uji, gurgullima e të cilit të shoqëron gjatë fjetjes. Pak më sipër, në të njëjtën vijë uji Mirashi po kultivon trofta. Fshati i vogël turistik, me një kënd për të luajtur fëmijët, po merr formë dhe ambicia është në rritje, pasi punohet paralelisht për të shtuar numrin e dhomave.

Darka është e shijshme dhe më shumë se shërbimi, shija vjen nga ushqimet bio që të serviren. Por, në Valbonë kemi ardhur për natyrën dhe jo për t’i vënë yjet hotelit apo notën kuzhinës. Të nesërmen në mëngjes, të gjithë i vëmë notat maksimale “cilësisë së gjumit”. Duke hamendësuar për “axhendën” e ditës, të kujtohet proverbi se udhëtimi është më i rëndësishëm se destinacioni.

Gjatë gjithë ditës nuk kam oreks. Nuredini e njeh këtë proces dhe duke përdorur metaforën e filtrit të makinës thotë se do të kesh problem pak sa të “download”-osh ajrin e Tiranës. Mushkëritë ende nuk po merrnin veten nga ajri i pastër. Kjo ndodh edhe me fëmijët. Torturës së nënave për të ushqyer nazelinjtë e vegjël i vjen fundi brenda 24 orëve. Edhe më i vogli i ekipit në mbrëmje mbllaçit gjithë shije bukën e misrit me djathë.

Dalim nga bari i hotelit dhe ecim drejt luginës më në Veri. Përtej ndodhet Gucia, pak më në perëndim është Thethi. Tek një pemë është vendosur një tabelë: “Bjeshkët e Bekuara”. Ky është epiteti që meritojnë Bjeshkët dhe jo “Bjeshkët e Namuna” që i kanë thënë ato që nuk mundën t’i merrnin me luftë. Pas 10 minutash, në anë të luginës, është një shkollë e braktisur. Nga dritaret dallohen bankat e vogla dhe dërrasa e zezë. Germat e alfabetit të shkruar me shkumës, për nga bukuria duket se janë bërë me program kompjuterik. Livadhi që rrethon shkollën ka një aromë që nuk mund të përshkruhet. Në një metër katror bar mund të numërosh 8-10 lloje të ndryshme lulesh. Aty kupton pse mjalti ka atë shije të rrallë. Qetësia është imponuese. Mungesa e valëve të celularit bën që të ndihesh vërtet zot i vetes. Ndonjë zile e largët kumone thyen heshtjen e natyrës. Shumë kulla janë braktisur. “Njerëzit kanë zbritur poshtë”. Por ka nisur kujdesi për të rikthyer jetën në kulla. Gjatë muajve të verës, njerëzit kanë nisur të kthehen në shtëpitë e tyre.

Shëtitja në luginë është alternativa e vetme ndaj qëndrimit në kafene. Por këtu nuk ka asnjë kuptim ardhja, nëse nuk shoqërohet me ecjen.

Mirashi thotë se nëse doni, mund t’u jap shoqërues dhe kuaj për të shkuar qoftë në Theth, qoftë në Currajn e Epërm. Curraj i Epërm! Curr, i thonë shkëmbit. Në traget Fisniku na foli gjatë për Currajt e Epërm. Është fshat i braktisur. Ka vetëm kulla, një pjesë të rrënuar, por është fshat i vjetër, nuk mbahet mend qëkur, fshat pa rrugë se kur është krijuar nuk ka pasur nevojë për rrugë. Aty gjen sofër të madhe të bërë nga një trung peme, sofër aq të madhe sa rreth saj ulen 12 persona. Të dy stacionet janë tërheqëse, por për fat të keq, asnjë prej nesh për shkak të angazhimeve në Tiranë, nuk ka shumë kohë në dispozicion.

Dy net në Fushën e Gjes, janë të mjaftueshme për të bërë rikonicionin e terrenit për vizita të ardhshme, për të shkuar në Çerem në bjeshkë, apo në fshatra të tjerë të zonës.

Kthimi është nga Gjakova e Prizreni. Në Prizren, Avniu thotë si me faj se të pata thënë se ky ujë (lumi i Bistricës që përshkon qytetin) është i pastër, por nuk kisha në mendje Valbonën.

Rruga e Kukësit është një tjetër atraksion turistik. Kush ka udhëtuar nëpër të, ka kuptuar se tjetër gjë është politika dhe media dhe tjetër gjë realiteti. Në afërsi të tabelës që tregon Rrëshenin, në të djathtë të rrugës m’u kujtua xha Fetahu dhe dora e tij e djathtë e fryrë nga prangat e burgut. Spaçi! Xha Fetahu, më tha se kur kaloi këtej, uli kokën për të mos e parë. Nga larg Spaçi dukej se vijonte rrënimin nga braktisja. M’u kujtua përshkrimi i papërsëritshëm i At Zef Pllumit tek “Rrno për me tregue’. At Zefi tregon historinë e malësorit që u detyrua të shkojë në shpellë e aty zë një miqësi me një ujk, por pas dy stinësh, ku ujku sillte qengja e dele për “mikun” në shpellë një ditë barinjtë vrasin ujkun dhe ai, ngaqë mbeti vetëm, dorëzohet. Dënohet me 25 vjet burg. Duke tharë kënetën e Maliqit dhe duke provuar çdo ditë egërsinë e gardianëve, malësori që mori arratinë në shpellë, - vetëm pse, sipas zakonit u hapi derën kundërshtarëve të regjimit të ri që po instalohej, -pyet bashkëvuajtësin e tij: “Pash Zotin patër Zefi si asht e mujtun qe kta jan ma zi se ujku”?!.

Xha Fetahu ka gjithë të drejtën të mos e shohë më atë vend tmerri për qindra e mijëra të burgosur të ndërgjegjes të regjimit komunist, por ky vend duhet kthyer në vend pelegrinazhi ku shqiptarët e sidomos brezi i ri, të shohin me sytë e tyre se thënia djalit me emrin Fisnik “nuk ka kafshë më të keqe se njeriu” ndoshta duhet gdhendur në Spaç...

Fragment

2009-03-11T17:29:00.000Z

Takat e saj mbi trotuar
Më zgjuan këtë mëngjes
Dëshira ime ngadalë
u përflak, si diell i lodhur
në fund të ditës, vdes
për tu zgjuar nesër përsëri
kur takat e saj të rikthehen
mbi kalldrëmin e moccëm plak
krismat si armë në beteja
të kahershme! Këto s`janë
vecc zërat e pranverës
britmat e luftëtarëve, heshtur!
Aroma e luleve prej lindjes
një letër e vonuar në postë
ca netë të shkuara pa gjumë
dhe ditët, stinët ikin vetiu
pranë saj koha fluturon
si anije kozmike e dalë mendsh
një meteor i dalë prej kontrollit qiellor
u përplas mbi tokë, dhe gjithccka
u trand si një tmerr i rëndë mbi dhe
pastaj përsëri universi u rikthye, graviteti,
në vendin e vet gjithccka mbet, si më parë
kjo tragjedi në mbamendjen time harraqe
në trotuar zhurmat e takave s`do mungojnë
mbase një ditë si mbrëmë do trokasin
plumbat e një atentati vagabond
pastaj sirenat përsëri do të dëgjohen
kronikat e vona mbrëmjeve në TV
lajmërojnë viktimën e radhës
vrasin gjumin njësoj si Makbethi dikur
atë marrosjen e njeriut pa ndjenjë
drejt mbylljes së syve mbi gjinjtë e natës
shtrirë mbi kofshët shtatin e saj
marrosur pas hijeve të lisave, në kopësht
minjtë lozin me një ccap buke të hedhur
prej tavolinës luksoze të personazhit VIP
kafshatë e përzënë në ditët e sotme
ajo që mungoi për dekada me radhë
tani shumë gjëra kanë ndryshuar në këtë botë
toka rrotullohet njësoj rreth vetes e diellit
i njëjti cikël hënor-gjeografik, gjithashtu
mbi ekrahin e madh të universit të tjera
fenomene histerike shfaq, si këto kohë
kur pranverat harrojnë rrugën e kthimit
si lulet e vjetshme që harrojnë rizgjimin
T.Sokolaj, Mars 2009

Bordeli Ballkanik

2008-12-16T15:11:00.001Z

E tërë historia që kemi mësuar për vite dhe gjenerata të tëra në shkolla, në rast se e lexojmë një raport hulumtues që merret me prejardhjet gjenetike të popujve të Evropës, shembet si një kullë prej letre.
Sipas shkencës, aq sa ka të drejtë një prind shqiptar t’i emërtojë fëmijët me emrin, Ilir, pothuajse ngjashëm ka të drejtë edhe një prind boshnjak, maqedonas, turk, kroat apo edhe serb. Këto të dhëna i ka publikuar IGENEA, një institut i njohur në Zurich të Zvicrës që merret me hulumtime gjenetike të popujve dhe individëve.
Madje në këtë institut secili person me vetëm 200 franga dhe pesë javë pritje mund të zbulojë gjenetikën e tij dhe të gjejë përkatësinë e tij deri ne antikë. Sigurisht, nëse nuk ka frikë se mund të dalë si pasardhës i një fisi tjetër nga ai që ka mësuar në histori. Kështu, bazuar në një raport të publikuar nga ky institut, në këtë rast, më shumë se prindërit shqiptarë që kanë të drejtë t’i pagëzojnë fëmijët e tyre me emrin Ilir, ky nder u takon boshnjakëve dhe kroatëve.
Sipas rezultateve, 40 për qind e boshnjakëve dhe 34 për qind e kroatëve të sotëm kanë prejardhje ilire, ndërkohë që shqiptarët në këtë rast janë në vendin e tretë me 30 për qind. Sa i përket kësaj çështjeje, në këtë rast menjëherë pas Shqipërisë radhitet Serbia dhe Mali i Zi (aty përfshihet edhe Kosova) me 21 për qind e pasuar nga rumunët me 12 dhe maqedonasit me 10 për qind.
Sipas këtij raporti, i cili përfshinë 35 shtete të kontinentit evropian, asnjë prej popujve të sotëm, për paraardhës nuk ka një fis të vetëm. Por, për dallim nga shtetet perëndimore e veçanërisht ato skandinave ku popujt e sotëm mund të kenë për paraardhës vetëm dy fise të lashta, në Ballkan numri më i vogël i fiseve si paraardhës të popujve të sotëm është pesë, kurse më i larti është tetë.
Sipas zyrtarëve të këtij instituti, ky hulumtim mbështetet në të dhëna të mbledhura brenda periudhës trevjeçare. E në këtë rast, mbledhja e të dhënave ka filluar para se Mali i Zi dhe Kosova të shpallin pavarësinë, kështu që Serbia, Mali i Zi dhe Kosova në këtë hulumtim janë përfshirë në një shtet të vetëm me emrin Serbia dhe Mali i Zi. Lista e shteteve të Evropës në këtë hulumtim fillon me Portugalinë dhe përfundon me Shqipërinë.
Në këtë rast, sa i përket popullit shqiptar në Shqipëri, vetëm 30 për qind prej tyre janë pasardhës të ilirëve, ndërkohë që 20 për qind mund të jenë pasardhës të sllavëve. E në këtë rast, nëse rezultati i dytë është shumë i vështirë për t’u gëlltitur, shqiptarët mund të ngushëllojnë vetën se janë pasardhës edhe të trakasve, por në këtë pikë shansi zvogëlohet në vetëm 18 për qind. Sipas këtij hulumtimi, 16 për qind e shqiptarëve janë me prejardhje fenikase, 14 për qind helene dhe 2 për qind vikinge.
“Shqipëria qysh në kohën e vjetër të gurit është banuar nga njerëzit. Ilirët janë paraardhësit kryesorë dhe më të lashtë të Shqipërisë së sotme. Por, edhe helenët kanë luajtur një rol të rëndësishëm në gjenetikën e Shqipërisë, pasi ata ishin vendosur në këtë vend. Në shek VI erdhën edhe sllavët dhe nomadët nga Sicilia”, thuhet në legjendën e këtij hulumtimi për popullin shqiptar.
Popujt e Serbisë dhe Malit të Zi, sipas këtij hulumtimi, 30 për qind e tyre janë sllavë, ndërkohë që 21 për qind kanë prejardhje ilire. Është interesant se përveç shqiptarëve, në pjesën më të madhe të popujve të sotëm të rajonit të Ballkanit, diku më shumë e diku më pak, bëjnë pjesë edhe germanët (gjermanët e sotëm).

Në rastin e Serbisë dhe Malit të Zi, 18 për qind e tyre kanë prejardhje të tillë (germane), 14 për qind kelte, 9 për qind fenikase, 6 për qind helene dhe 2 për qind vikinge. “Ilirët dhe keltët ishin banorët e parë të Serbisë dhe Malit të Zi. Helenët erdhën më vonë në bazë të tregtisë. Në shek III, nomadë nga Azia kanë lënë gjurmë të thella në gjenetikën e popullatës. Që nga shek VI filloi lëvizja e sllavëve në Serbinë dhe Malin e Zi të sotshëm. Më vonë ky rajon u emërua Serbi”, thuhet në shpjegimin e shkurtër për këtë shtet të këtij hulumtimi.
Bosnja dhe Hercegovina, sipas hulumtimit gjenetik, përbëhet prej 40 për qind të pasardhësve të ilirëve, 20 për qind të gjermanëve, 15 për qind të sllavëve, 15 për qind të keltëve, 6 për qind të fisit të hunëve dhe 4 për qind të trakasve. “Populli i Bosnjës dhe Hercegovinës është pasardhës i vërtetë i ilirëve. Edhe keltët ishin prezent, por ilirët gjithmonë kanë dominuar. Ndërsa në vendet kodrinore kishte edhe fise tjera siç janë liburnët dhe dalmatët.
Në Shek IX erdhën skordiskët nga Serbia, fis ky që gjithashtu kishte prejardhje të ilirëve, keltëve dhe dakëve. Me lëvizjen e popullatave këtu erdhën edhe gjermanët. Bosnja ishte e rrezikuar gjithmonë nga popuj të tjerë, madje edhe nga germanët, hunët, vandalët, elanët, gepidët dhe avarët. Në shek VII erdhën sllavët, të cilët u shumuan për një kohë të shkurtër”, thuhet në sqarimin e këtij instituti për këtë shtet.
Sa u përket kroatëve, hulumtimi tregon se 34 për qind e tyre janë me prejardhje ilire, 20 për qind sllave, 18 për qind kelte, 16 për qind fenikase dhe 12 për qind germane. “Gjurmët e para në Kroaci shkojnë deri në kohën e gurit. Banorët e parë të Kroacisë ishin keltët dhe ilirët, por përgjatë Adriatikut u ndërtuan edhe qytete greke. Në shek III u formua mbretëria ilire, të cilët ishin mundur pas 400 vjetëve nga romakët. Pas lëvizjeve të popujve erdhën edhe gotët, vandalët, gepidët dhe sarmatët. Vetëm në shek XI erdhën edhe sllavët, në mesin e tyre edhe fiset kroate”, thuhet në sqarimin e hulumtimit për prejardhjen e popullit të këtij shteti.
Hulumtimi gjenetik i këtij instituti shpjegon se 30 për qind e popullit të Maqedonisë së sotme kanë prejardhje maqedonase, kurse 20 për qind germane, 15 për qind sllave, aq sa edhe helene, 10 për qind dhe nga 5 për qind fenikase dhe 5 hune. Pretendimet e grekëve se maqedonasit e sotëm janë thjesht grekë të lashtë, ky hulumtim i hedh poshtë pasi shkencërisht, sipas tyre, maqedonasit janë popull i veçantë.
“Maqedonia e sotme përmbledh vetëm një pjesë të Maqedonisë së lashtë. Në njërën anë ata shihen si pjesë e trungut helen, ndërsa disa mendojnë se maqedonasit janë një përzierje e trakëve, ilirëve dhe fiseve të tjera. Por, është e sigurt që maqedonasit mund ta bëjnë diferencimin gjenetik”, sqaron hulumtimi.
Sa për grekët, bazuar në raportin gjenetik, krenaria e tyre se janë pasardhës të drejtpërdrejtë të Helenëve të vjetër, është një bllof ashtu si edhe krenaria e shumë popujve të tjerë të Ballkanit se janë pasardhës të fiseve të veçanta. Hulumtimi sqaron se vetëm 35 për qind e tyre kanë prejardhje helene, kurse nga 20 për qind janë sllav dhe fenikas. Në të njëjtën kohë, nga 10 për qind e tyre kanë prejardhje gjenetike ilire e germane dhe vetëm 5 për qind maqedonase.
“Banorët e parë të Greqisë ishin minorët nga Kreta që kanë jetuar 3 mijë e 600 vjet para lindjes së Krishtit. Pas lëvizjeve të indo-gjermanëve në Greqi, erdhën edhe fiset ashër, trakët dhe ionierët. Në fund të periudhës së Mykës, filloi edhe ardhja e fisit të donierëve. Përmes Sicilisë në Greqi erdhën edhe disa nomadë, persët ishin luftuar për një kohë të gjatë, mirëpo me tregtinë detare me grekët, aty erdhën më shumë popuj të tjerë në kontakt, si me maqedonasit, ilirët, feniksët dhe sllavët”, thuhet në sqarimin e hulumtimit për këtë shtet.
Nga i tërë ky hulumtim gjenetik, populli më i përzier që del është ai që jeton në Turqinë e sotme. Prejardhja e tyre është gjetur se vjen së paku nga tetë fise të ndryshme. Vetëm 28 për qind e tyre kanë prejardhje turke, kurse 21 për qind për paraardhës kanë keltët, 6 për qind hebraiko-armenase, 11 për qind berberase, 11 për qind arabe, 9 sllave, 4 iliro/helene dhe 10 për qind germane.
“Banorët e parë të Turqisë nuk ishin turqit. Ata erdhën vetëm pas shekullit XI me invazionin e seldshukëve. Banorët e parë ishin hetitasit, të cilët pas luftës, inavzionit dhe urisë ishin shuar si popull 1 mijë e 200 vjet para lindjes së Krishtit. Këtu kanë jetuar edhe fygerët, tregtarët helenë, kimerët, lydierët, armeniasit, keltët, persët, hunët, germanët dhe bullgarët. Pas invazionit nga turqit, ky vend ka marrë emrin Turqi”, sqaron raporti.
HULUMTIM I BESUESHËM
Pas publikimit të këtij studimi, Evropa Perëndimore e ka mirëpritur atë, ndërsa reagimet negative kanë ardhur nga shtet e Ballkanit dhe Spanja. Më e zëshmja ndër fqinjët tanë ka qenë Greqia.
Inma Pazos, drejtoreshë menaxhuese e “iGENEA“ nën përkujdesjen e Gentest.ch GmbH, Instituti më prestigjioz i kërkimeve gjenetike në Zvicër, thotë për Express se studimi është bërë në gusht të vitit 2008, ndërsa në nëntor të këtij viti është plotësuar më të dhëna shtesë.
Në këtë studim, sipas saj, janë futur hulumtimet e fundit. “Ky studim është një rishikim i hulumtimeve më të rëndësishme, të cilën ne i kemi lexuar”, shton ajo. Ajo sqaron se hulumtimet e “iGENEA”-së kanë filluar para tri viteve. Sipas saj, që nga atëherë ky hulumtim është rritur dhe është plotësuar me të dhëna shtesë. Vetëm në vitin e shkruar, sipas Pazos, ka pas dyfish më shumë publikime sesa në vitet paraprake.
“Të gjitha studimet tona janë publikuar në një magazinë profesionale, kontrollimin dhe metodën e tyre e kanë bërë shkencëtarë të pavarur. Hulumtimet janë studiuar mirë, krahasuar dhe vlerësuar me bazën e të dhënave tona”, vlerëson ajo. Për të përpiluar këtë studim janë dashur dy vjet fazë përgatitore. Ajo tregon se studimi gjithmonë ri-aktualizohet dhe plotësohet më të dhëna shtesë.
“Studimi është shumë i saktë dhe i besueshëm, sepse ne nuk përdorim vetëm bazën e të dhënave tona, por edhe dhjetëra studime që janë bërë më parë dhe që janë vetëtuar.
Publikimi i një studimi në magazinat “Science”, “Nature” apo “AJHG” kërkon një përkushtim shumë të madh në fushën e shkencës. Vetëm studimet shumë serioze dhe të besueshme mund të publikohen”, thekson Pazos.
Ajo tregon se pas publikimit të këtij studimi kanë pasuar edhe reagimet. Evropa Perëndimore e ka mirëpritur atë, ndërsa reagimet negative kanë ardhur nga shtetet e Ballkanit dhe Spanja. “Vetëm në Spanjë dhe në rajonin e baskëve të dhënat janë shndërruar në “skandale të vogla”. Atje nuk dëshirojnë të pranojnë se baskët kanë tjetër profil gjenetik se pjesa tjetër spanjolle. Të dhëna të tilla mund të politizohen nga politikanë të ndryshëm”, vlerëson ajo.
Ndërsa në Ballkan reagimet ishte pothuajse të njëjta, ku të dhënat e publikuar janë keqpërdorur për fushata dhe propagandë politike. “Në Ballkan kemi pas përvojën e njëjtë, edhe pse në Greqi ka pas reagime shumë, shumë më të mëdha. Në këtë shtet i kanë ngatërruar termet gjenetike me politikë dhe të dhënat janë keqpërdor për propagandë. Nga maqedonasit për të vetëtuar që ata janë maqedonasit e lashtë, dhe nga grekët për të përdorur të dhënat si shkencë politike. Por, të dyja palët reflektuan se të dy shtetet kanë pjesë të rrënjëve të maqedonasve të lashtë”, tregon ajo për Express.
Ajo thotë se nuk e di numrin e mostrave të marra nga shqiptarët e Shqipërisë për këtë studim. Për të gjetur numrin e saktë duhet një rishikim i thellë dhe ajo do të merrte shumë kohë. Ndërsa për Kosovën, sipas saj, nuk ka të dhëna të veçanta, ngase studimi është bërë në kohën kur Kosova ende nuk ishte shtet. (Marrë nga Express)

Vajzat gjermane, turiste në Valbonë të Tropojës

2008-11-24T14:30:00.005Z

Marash Kola
Shqipëria po vizitohet gjithnjë e më shumë nga turistë të huaj. Përveç bregdetit tonë të bukur, vise të tilla malore si Thethi, Razma, Valbona, Rrogami, Lura etj., janë duke joshur dhe tërhequr përherë e më shumë vizitorët nga vende të ndryshme të botës. Kështu, Rrogami me bukuritë e tij mahnitëse natyrore dhe klimën e shëndetshme, thuajse kuruese, vizitohet jo vetëm nga shumë turistë vendas, por dhe nga plot të huaj. Shumë prej këtyre të fundit kalojnë transit në Theth, ose dhe vijnë prej këndej në drejtim të Valbonës e vise të tjera, por gjithnjë duke u ndalur qoftë dhe për një kohë të shkurtër në Rrogamin e Shalës.
Kjo i ka vënë në lëvizje dhe punë banorët e pakët të atyshëm, të cilët kanë mbetur ende pa u larguar, duke marrë masa për t‘i pritur të ardhurit në kushte sa më normale. Kolë Gjoni, Mark Luigji, Lazër Toma etj., kanë rikonstruktuar dhe adaptuar banesat e tyre në formë hoteli turistik familjar. Ndërsa Mirash Pëllumbi është duke ndërtuar një mini-hotel, me mjedise përkatëse moderne. Dhe shteti po vihet në lëvizje, duke vlerësuar mundësinë dhe dobinë e zhvillimit të turizmit në këto anë. Kështu, në Bajram Curri-Valbonë do të zgjerohet dhe asfaltohet rruga, punimet për të cilën kanë filluar, duke marrë shkas edhe nga inspektimi i bërë pak kohë më parë nga ministri Sokol Olldashi. Ndërsa në anën tjetër, veriperëndimore të kreshtave alpine, asfaltimi i rrugës automobilistike ka arritur në Bogë dhe do të vazhdojë deri në Theth, ose "Zvicra e vogël", siç e kanë quajtur të huajt.
Turistet gjermane
Por, pa u zgjatur, në këtë shkrim do të ndalemi në veçanti, për një grup vajzash gjermane, të cilat verën e këtij viti, në kuadrin e një guide të gjatë turistike në Shqipëri, arritën deri në lartësitë alpine të saj. Ishte gati mesi i gushtit, kur një grup turistesh gjermane i përbërë nga 7 vajza: Hildegard, Eva, Veronika, Jenna, Hedvig dhe dy të tjera më emrin Sofia, pasi kishin realizuar guidën e tyre turistike në zona të ndryshme të Shqipërisë, duke kaluar e qëndruar dhe në Valbonë, arritën në Rrogamin e Shalës. Ato preferuan të qëndronin dhe të flinin, me mjetet e tyre rrethanore, në bahçen e Kolë Cakës, tek i cili, unë, shkruesi i këtyre radhëve, me shoqen time Lenën, të ardhur nga Tirana, ku dhe banojmë, kaluam mrekullisht disa ditë në verën e këtij viti.
Takimi
Familjarët e Kolës më thanë që unë t‘i takoja vajzat gjermane dhe po munda të komunikoja me to, t‘u thosha: "Nëse do të kishin ndonjë nevojë". Kjo lidhej dhe me traditën mikpritëse të shqiptarit. Vajta bashkë me shoqen dhe pasi i takuam, pyeta nëse ndonjëra dinte rusisht?. Sepse në këtë gjuhë mundet të merresha vesh me to. Si për çudi, njëra prej tyre, mos u gabofsha për emrin, Hildegard reagoj: "Ja znaju paruski" (unë di rusisht), dhe tregoji se e kishte mësuar në Moskë, e ftuar atje te një shoqe e saj, ku pat qëndruar tre muaj.
Udhëtimi
Në bisedë e sipër, turistet gjermane treguan se në Shqipëri kishin mbërritur në Durrës, më 26 korrik, ardhur nga Italia me traget. Pastaj, siç shpjegojnë ato, kishin udhëtuar nga Durrësi në Vlorë, Sarandë, Korçë, Pogradec, Dibër, Kukës, Bajram Curri-Rrogam dhe do të vijonin Theth-Bogë-Shkodër. Më 18 gusht parashikonin kthimin sërish me traget nga Durrësi në Itali, për në drejtim të vendit të tyre të lindjes, Gjermani. Është karakteristikë, se, siç treguan bukuroshet gjermane, një pjesë të madhe të udhëtimit të tyre e kishin bërë me këmbë. Ato thoshin që Vlorë-qytet-Orikum dhe nga këtu në Dukat kishin vajtur në këmbë e po kështu Himarë-Sarandë. Me këmbë kishin udhëtuar dhe nga Korça në Pogradec dhe një pjesë të rrugës Kukës-Bajram Curri, po me këmbë e kishin shkelur. Kështu e nga këtu kishin vazhduar rrugën malore deri në Rrogam, rrëzë alpeve; atje ku e ka burimin e tij lumi i kaltër i Valbonës. Me këmbë vijuan dhe në Theth e po kështu do të vazhdonin deri në Bogë.
Biseda
Në përgjigje të pyetjes se çfarë i shtyu që të vinin në Shqipëri dhe të bënin një guidë turistike të gjatë në kohë dhe në hapësirat e saj të tilla gjeografike, gjermankat shpjeguan: jemi të pasionuara për të shëtitur dhe për të njohur vendet evropiane. Prandaj kemi vajtur në disa prej tyre: Francë, Angli, Spanjë, Bullgari, Kroaci, Slloveni, Itali etj.". Nuk i pyetëm për kohën kur. "Në këtë kuadër, thanë ato, zgjodhëm për të vizituar edhe Shqipërinë. E bëmë këtë, sepse një shoqe e jona kishte lexuar në një gazetë, me emër, d.m.th., të madhe gjermane, ku ishte bërë një shkrim, që fliste shumë për Shqipërinë, fliste për bukuritë natyrore dhe njerëzit e saj të mirë. Tani, pasi përshkuam të gjithë këtë itinerar, në shumë qytete dhe deri në fshatra, pasi takuam shumë njerëz të kategorive të ndryshme, pamë dhe u bindëm për vërtetësinë dhe gjithë ato që na kishin thënë dhe kishim dëgjuar për Shqipërinë, për bukuritë natyrore, ashtu dhe për njerëzit e saj të mirë: të çiltër, korrekt, zemërgjerë dhe mikpritës". Ato më tej vijuan se "pamë që po punohej për të ndërtuar rrugë të reja. Në Valbonë kishte hotele të vegjël, për t‘u krijuar kushte më të mirë vizitorëve turistë". Në fund, vajzat gjermane kërkuan të shoqëroheshin për në Theth, që e bëri këtë Kolë Caka, i cili duket në foto midis vizitoreve turiste gjermane. Motivi që më shtyu për të shkruar këto radhë, për grupin turistik të vajzave gjermane, është se, pas bisedës së gjatë me to, konstatova disa cilësi të tyre, që mendoj se ka interes të ekspozohen në faqet e një gazete, që botohet në Shqipëri.
Karakteri i vajzave
Së pari, krahas etjes për dije dhe kulturë, që e dëshmon shkollimi i tyre, bien në sy pasioni i vajzave gjermane për të njohur vende të ndryshme evropiane, duke i parë ato nga afër dhe shkelur me këmbë, e në këtë kuadër dhe Shqipërinë, jo vetëm bregdetin e saj të bukur, por edhe zona të thella malore, deri në lartësitë alpine. Pasioni i vajzave simpatike, ndërthuret edhe me vullnetin e tyre të hekurt, për kalitjen fizike, kaq e këshillueshme dhe kaq e dobishme për shëndetin e njeriut. Së dyti, vajzat gjermane ishin kurajoze, cilësi e virtyt ky tepër i rëndësishëm për çdo njeri. Vetë ardhja e tyre në Shqipëri, si dhe udhëtimet në vende të tjera, pa pasur midis tyre asnjë të seksit mashkull, që radhë ndodh kjo te grupet turistike. Kur u thamë "se mund të strehoheshin, për të fjetur në ndonjë familje, kjo dhe për çdo eventualitet nga pikëpamja e sigurisë, ato u shprehën: "Faleminderit, por do të flemë këtu në natyrë, ne nuk e njohim frikën". Dhe në fakt, me pajisjet rrethanore që kishin, aty në natyrë, kaluan edhe natën. Në mëngjes u dukën në formë, fare mirë, sikur të kishin fjetur në ndonjë hotel luksoz.
Së treti, te mysafiret gjermane shihej jo vetëm thjeshtësia që dukej qartë, por dhe nikoqirllëku dhe qenia e tyre shtëpiake të mira. Kur me porosinë e familjarëve të Kolë Cakës u thamë: "Nëse do të kishin nevojë për ndonjë gjë"?. Ato u shprehën: "Vetëm pak djathë duam; kemi dhe makarona që do t‘i gatuajmë vetë", dhe kështu bënë, i përgatitën në kuzhinën e Kolës. Me makarona e djathë kaluan darkën. Kur shoqëruesi u tha se "po të keni nevojë për të ngarkuar plaçkat, çantat e rënda që i mbanin në kurriz, do të marrim edhe kalin", ato thanë: "Nuk ka nevojë". E merrnin me mënd vajzat se për kafshën e ngarkesën do të kishin edhe ndonjë detyrim financiar plus. Pra, kalitja tyre fizike, duke bërë dhe udhëtime të gjata në këmbë e të ngarkuara, ndërthurej edhe me nikoqirllëkun e tyre, për më pak shpenzime.
Ndarja
Në fund të bisedës, kur po ndaheshim me vajzat serioze gjermane, u thamë se, "nëse ato do të ishin dakord, se për guidën e tyre turistike në Shqipëri, mund të bëhej një shkrim e të botohej në ndonjë gazetë të këtushme, përfshi dhe fotot". Ato falënderuan për këtë dhe se mirëprisnin. Pas mesit të shtatorit, arritën disa fotografi të dërguara prej tyre, që me to po ilustrohet dhe ky shkrim.
Udhëtimi me hartë
Duket dhe është pak e çuditshme, por fakt, që një grup vajzash gjermane, pesë nga të cilat mbaruar universitetin dhe dy vazhdonin shkollimin, i kishin rënë e po i binin Shqipërisë, si me thënë, tej e përtej. Për t‘u orientuar gjatë udhëtimit të tyre, ato dispononin një hartë të hollësishme dhe që e lexonin dhe e kuptonin fare mirë. Ajo hartë e kishte p.sh., Thethin dhe me lagjet e tij: Gjelaj, Nikgjonaj, Gjeçaj etj., shkruar këto me germa të zeza dalluese.
Marrë nga www.gazeta-shqip.com

2008-11-20T21:31:00.006Z

Ismail Qemali (busti ne Muzeun Historik Kombetar, Tirane)

Isë Boletini: Kacanik o shkemb e gur, digjesh pritesh per Flamur

Maket i shtepise ku u mbajt "Lidhja Shqiptare e Prizrenit

Stema e Kuvendit te Lezhes, 2 mars 1444

Gështenja e Tropojës, atje ku malet prekin qiellin

2008-11-14T14:58:00.004Z

TROPOJË, 14 Nëntor/ATSH- Tropoja është e njohur për kultivimin e gështenjës, këtij dru frutori që para viteve '90 eksportohej në Gjermani, Turqi e Austri, ku përmes përpunimit të saj prodhoheshin nënprodukte si çokolllata, mielli etj.
"Masivet e gështenjës që kemi janë më të mëdhatë në Ballkan", thotë Gazmend Biberaj, një prej fermerëve që përmes tregtisë së gështenjës arrin të sigurojë të ardhurat për gjithë vitin.
Interesi ekonomik bëri që për të ruajtur këtë pasuri, privatizimi i pasurisë shtetërore në këtë rreth nisi me privatizimin e masiveve të gështenjës. Privatizimi solli edhe rritjen e shpejtë të numrit të rrënjëve të këtij dru frutori.
"Mesatarisht çdo vit numri i rrënjëve rritet me 5000 rrënjë, por që duhet të hyjnë në prodhim pas 10 vjetësh", tregon drejtori i Zyrës së Bujqësisë, Ushqimit dhe Mbrojtjes së Konsumatorit të rrethit, Sadri Danaj.
Edhe pse është periudhë e gjatë për futjen në prodhim, fermerët e këtij rrethi tregojnë kujdesin maksimal ndaj këtij fruti. Investimi i paktë që duhet e rritja e tij edhe në toka inproduktive që kanë gjetur në këtë rreth një miniklimë ideale kanë bërë që banorët t'i përkushtohen mbarështimit të këtij dru frutori. Aq sa kush kërkon të blejë gështenja në Bajram Curri i thonë: Ja ku i ke gështenjat, shko mblidhi se janë pa para. Ndoshta një gjë e tillë nuk ndodh kund tjetër.
Në rrethin e Tropojës ka një linjë të përpunimit të gështenjës. Pronari i saj Ramiz Jaha tregon se ka një linjë të thjeshtë të përpunimit të gështenjës, ndërsa gjithë prodhimin e tregton në Itali e Belgjikë.
"Unë nuk mund të përballoj gjithë kërkesën e fermerëve, gjë që do të thotë se lëndën e parë e kam të siguruar", shprehet Ramizi.
Aktualisht masivi i gështenjës në rrethin e Tropojës zë një sipërfaqe prej rreth 2000 ha me mbi 200 mijë rrënjë prej të cilave 188 mijë janë në prodhim. Rendimenti për rrënjë arrin në 35 - 45 kilogram, ndërsa prodhimi vjetor në mbi 1600 tonë gjithsej.
"Rritja e prodhimit është rrjedhojë jo vetëm e rritjes së numrit të rrënjëve në prodhim, por edhe e rendimentit që gjatë viteve të fundit është dyfishuar", thekson Danaj.
Ai tregon se për shkak të kushteve klimatike e interesit ekonomik shtimi i sipërfaqes së mbjellë me këtë dru frutor është përfshirë edhe në projektin "2KR".
Masivet shtrihen thuajse në të gjithë rrethin e në toka relativisht inporoduktive, por masivet më të mëdha janë në komunat e Lekbibajt, Bujanit, Fierzës, Markajt e bashkinë e Bajram Currit.
"Me gështenjën unë mbaj familjen, jo ndonjë jetë kushedi se çfarë, por një jetesë normale gështenja na e siguron", tregon fermeri Fran Zhivani nga komuna e Lekbibajt. Si Frani që ka në pronësi mbi 200 rrënjë gështenja është edhe Ram Muja nga fshati Gribë që ka rreth 600 rrënjë gështenja.
"Tregun e kemi të siguruar, madje jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Kosovë. Në Shqipëri çmimi i një kilogrami gështenje është rreth 500 lekë, ndërsa në Kosovë me 80 cent", shprehet Muja.
Por një problem që shfaqet në masivet me gështenja është sëmundja e kancerit. "Kjo sëmundje prej vitesh u ka sjellë dëme jo të vogla fermerëve", tregon Danaj.
Në realitet kjo sëmundje është shfaqur prej dy dekadash në gështenjë. Deri tani disa mijëra rrënjë janë tharë. Është kjo arsyeja që u ndërmorr edhe një studim para disa vitesh për mënyrat e luftimit të saj. Studimi edhe pse u miratua nuk u zbatua.
"Pasojat e kësaj sëmundjeje ende nuk janë ndjerë me të gjithë përmasat, ndonëse ajo ka prekur rreth 15 për qind të këtij dru frutori, ndërsa pasojat nëse nuk merren masa për ta luftuar janë të paparashikueshme nga ana ekonomike për banorët e zonës", thekson Danaj.
Ndaj nga fermerët e këtij rrethi kërkohet vënia në zbatim e studimit të kryer nga specialistët për luftimin e kësaj sëmundjeje, që sapo ka nisur t'u shkaktojë dëme të mëdha financiare.

Krimet Enveriste *

2008-11-01T16:57:00.001Z

Republika Popullore e Shqipërisë
Gjykata e Naltë Ushtarake
Prokurorija
Tiranë, 3/VII/1946
Landa: Mbi ekzekutimin dhe vullnetin e
fundit së denuarvet.
Gjykatës së Naltë Ushtarake.Këtu.
Sot më datën 3 Korrik 1946 n’ora 5 të mëngjesit,
u ekzekutuan të dënuarit me Vdekje,
Qenan Dibra, Hivzi Golia, Sami Çeribashi, Talat
Drini, Tut Këniku, Xhahit Koka, Mehmet-
Ali Beshiri, Shaban Balla dhe Ali Kavaja.
Fjala e fundit e secilit në çastin e ekzekutimit
ishte:
1) Talat Drini: Rroftë Shqipërija me Kosovën.
2) Hivzi Golia: Rroftë Shqipërija me Kosovën.
3) Tut Këniku: Rroftë Shqipërija me Kosovën.
4) Qenan Dibra: Rroftë Shqipërija me Kosovën.
5) Xhahit Koka: Rroftë Shqipërija me Kosovën.
6) Mehmet_ali Beshiri: Rroftë Shqipërija
me Kosovën.
7) Shaban Balla: Ju lë kujdes fëmijën.
8) Ali Kavaja: Rroftë Zogu I-rë Mbret i
Shqipëtarëvet. Rroft Shqiperija me Kosovën.
Vdekjen e kemi hak.
9) Sami Çeribashi: Më në fund t’u plotësua
dëshira o Prokuror. Edhe ti një ditë do t’a
paguash si unë. Rroftë Shqipërija me Kosovën.
Qenan Dibra dorëzoj një letër të drejtuar
familjes, me lutje qe t’i dorëzohet.
Prokuror i Gjykatës së Lart Ushtarake
Kapiten I-rë Nevzat Hasnedari
* Dokumenti autentik Nr.
Extra. Prot. 3/VII/ 1946
Burimi: “Express”, Kosove
www.gazetaexpress.com

Shqiptarët vdesin për vizë!

2008-10-20T22:38:00.003+01:00

ne foto, varka e mbytur ne liqenin e Butrintit

Një 22-vjeçare e martuar pak kohë më parë në Berat, humbi jetën bashkë me foshnjën e saj 3-muajshe per shkak se varka me të cilën viktimat dhe 22 klandetinë të tjerë po udhëtonin në liqenin e Butrintit, u mbyt. Grupi prej 24 personash, nga Feiri, Lushnja, Tirana dhe disa qytete të tjera të Shqipërisë u grumbullua nga katër trafikantë në Sarandë, të cilët përmes udhërrëfyesve i adresuan klandestinët të kalonin në drejtim të Greqisë përmes zonës së Butrintit. Udhëtarët e vdekjes, në kërkim të një jete më të mirë, tentuan ti shmangen postbllokut të policisë kufitare dhe hipën në varkë të dielën në mbrëmje vetëm 500 metra larg zonës ku ishte stacionuar policia. një 17-vjeçar nga Lushnja është shpallur i zhdukur për shkak se nuk gjendet në tokë dhe në Liqen. Bashkëshorti i gruas që humbi jetën dhe babai i foshnjës së vdekur, ndodhej edhe ai në barkë. Emigranti shqiptar në Greqi, 33 vjeç, kishte ardhur pak ditë më parë për një fatkeqësi në fisin e tij dhe kishte menduar të merrte me vete edhe familjen, por...gruaja dhe vajza nuk kishin arritur të merrnin dokumentet për hyrjen dhe qëndrimin në Greqi.
Historia përsëritet. Barka e vogel nuk mundi te mbaje plot 24 njerez te vendosur aty nen diktatin e trafikanteve qe kercenonin viktimat me rikthim ne token e mallkuar. Historia rikthehet. Ndoshta jo në kanalin e Kofruzit, mbase jo në mezokanalin e detit Jon, mbase jo në Karaburun apo në plazhin e Patokut më në veri, por diku, në ujërat e liqenit të Butrintit. Edhe atje vdesin njerëz që me shpresë të vrarë e pa rrugë shpëtimi, vendosin të largohen nga ky vend. Nga ky vend në të cilin bëhet propagandë për liberalizim vizash nga mëngjesi në darkë, nga fillimi i muajit në fund të tij, por ku realiteti është krejt ndryshe. Ësthë ai realitet që nxjerr tërësisht zbuluar mashtrimet politike vrastare për këta njerëz të pafajshëm të cilëve u refuzohen vizat për shkak se këta politikanë prodhuan një sistem që nuk ofron garanci për vërtetësinë e dokumenteve, për shkak se këta politikanë kurrë nuk e vunë ujin në zjarr për këta njerëz, të cilët si rrjedhim ende vazhdojnë të konsiderohen fatkeqëisht, delja e zezë në BE-në që na premtojnë çdo ditë politikanët dhe “eskpertët” tanë.

AKTRIM...!

2008-10-10T17:32:00.001+01:00

Fotoja më lart, paraqet deputetin e Partisë Socialiste Erion Braçe, duke firmosur një peticion të organizatës MJAFT për largimin e Kryeministrit Berisha. Erioni ka rënë në sy prej vitesh në politikën shqiptare. E ka ndihmuar shumë të qënit gazetar, jo vetëm në mënyrën se si flet por edhe në metodikën e hulumtimit dhe interpretimit të gjërave. Për një gjë me të cilën shqiptarët janë mërzitur, Erioni pothuajse çdo ditë del në konferencë shtypi dhe thotë diçka të re. Erioni është gazetar dhe politikan gjithashtu. Ndërsa po shikoja një foto të tij, fiksuar këto ditët e fundit diku në hyrje të Parlamentit, u binda se Erioni para së gjithash është aktor. Po, po, një aktor i pashpallur i cili e luan këtë rol për bukuri, aktron në filmin e radhës në kohën kur të gjithë ne, mendojmë se po na thotë diçka të re, po bën politikë. Çdokush që e ka ndjekur gazetën “Tema” kohët e fundit dhe që është pak a shumë në dijeni të transformimit të formatit të saj, çka në fakt ka ndodhur muaj më parë, mund të shikojë me vëmendje se Erioni mban në dorë një të tillë. Është e paqartë nëse në momentin që ka ndaluar të firmosë në rrugë peticionin e MJAFT, Erioni e ka lexuar gazetën “Tema”, mbase ai mezi po pret të firmosë e më pas të shkojë të lexojë gazetën që mban në duar. Ç`është kjo gazetë? Kjo gazetë është pronë e Mero Bazes, jo vetëm pak, por Mero është drejtor dhe editor i saj. Mero gjendet gjuajse çdo ditë në kolonën e editorialeve të gazetës “Tema”, me komentet e tij. Mero është gazetar i guximshëm, hulumtues i mprehtë dhe mjaft i ashpër e therës me penën e tij. Por ç`lidhje ka ai me Erion Braçen, e aq më tepër me aktrimin e Erionit?! E pra, Erion Braçe dikur, jo më larg se një vit më parë, e akuzoi Mero Bazen si një nga katër personat që “kishin kërkuar kokën e tij”. Asokohe Erioni në fakt ra pre e një sulmi pasi një lëndë eksplozive shpërtheu pa dëme të mëdha në makinën e parkuar pranë zyrës së tij. Ai e renditi Meron si një nga katër personat që përbënin rrezik, madje e konsideroi “kryesekser të punëve të Sali Berishës”. Por tani Erioni e lexon me kureshjte gazetën e Meros, ku shkruan vetë Mero, për lidhjet e dyshimta, sipas medias shqiptare, te një biznesmeni boshnjak me Kryeministrin Berisha. Tani edhe Mero dhe Erioni e kanë “armik” Berishën dhe siç duket kjo, i ka bërë ti harrojnë armiqësitë e dikurshme mes tyre, të cilat duket sheshit se nuk kanë qenë as më pak as më shumë, sesa një truk aktorial, si të mos kishin ndodhur prej vërteti në sy të gjithë shqiptarëve, por thjesht në një film. Më poshtë, akuzat e Erion Braçes ndaj Mero Bazes, në artikullin e marrë nga “Gazeta Shqiptare”, datë 28 prill 2007.
Artikulli i GSH, 28 prill 2008
“Kokën time e ka kërkuar Sali Berisha dhe Fatos Nano. Ata qëndrojnë edhe pas shpërthimit të tritolit në makinën time”. Denoncimi i bujshëm dhe i papritur vjen nga deputeti socialist, kryeredaktor i Gazetës Zëri i Popullit, Erion Braçe. Në këtë mënyrë, zoti Braçe zgjodhi të shpjegojë akuzat mediatike që ju bënë dje nga Koha Jonë, Tema dhe TV Klan si person i lidhur me bandën e Lushnjes. Duke refuzuar në mënyrë absolute çdo akuzë për lidhje të presupozuar me këtë bandë, Braçe zgjedh të akuzojë. Madje në mënyrën më të fortë të mundshme. Ai e zgjeron rrethin e armiqve të tij politikë edhe me dy gazetarë të cilët bashkë me Berishën dhe Nanon do t’i denoncojë për shpifje në prokurori. “Mbas tyre është dhe Aleksandër Frangaj, shefi i mafias të medias pranë Sali Berishës dhe Mero Baze, kryesekseri i të gjithë punëve të Sali Berishës”, tha mbrëmë Erion Braçe, duke marrë mbi vete edhe përgjegjësinë për vërtetësinë e këtyre akuzave.
Me kerkojne koken
Erion Braçe nuk ka asnjë dyshim. Mbas përmendjes së emrit të tij si i implikuar në lidhje me Bandën e Lushnjes është Fatos Nano. Por për ish-kryeministrin socialist dhe paasardhësin e tij në të njëjtën karrige, Sali Berisha, Braçe lëshon akuza vërtet të rënda. “Ata kërkojnë kokën time. Ky spekulim i tmerrshëm mediatik vjen mbas atentatit me tritol që u vu në makinën time. Mbas këtij spekulimi fshihet ajo ngjarje e tmerrshme që fillon nga Sali Berisha dhe mbaron tek Fatos Nano”, arsyeton deputeti socialist që thotë se ka dëshmuar edhe në prokurori për pistat e mundshme të atentatit që i është bërë me tritol ditë më parë. Sipas tij, edhe botimi në ditën e djeshme në dy të përditshme afër qeverisë, është bërë me një material të afruar në redaksitë e tyre nga vetë Fatos Nano. “Unë do ta provoj me fakte një gjë të tillë”, thotë Braçe, që nuk ndalet këtu, por shikon se në këtë lojë që sipas tij i kërkon deri dhe jetën, janë të përfshirë dhe dy gazetarë pranë Sali Berishës, Aleksandër Frangaj dhe Mero Baze. Për të dy kolegët e tij, Braçe zgjedh të përdorë gjithashtu një fjalor të fortë duke e konsideruar të parin si “shef i mafias mediatike të Sali Berishës” dhe të dytin si “kryesekser të të gjithë punëve të Sali Berishës”. Në të njëjtin rresht me ta ai vendos edhe Gerti Bogdanin, ish-kandidatin humbës të PD-së për njësinë bashkiake 10, i cili dje e cilësoi Braçen si “ekonomisti i Bandës së Lushnjes”.
Mohimi i akuzave
“Nuk kam asnjë lidhje me këtë bandë”, rimohoi dje Braçe akuzat që i janë bërë në shtyp. “Në gazetën që drejtoj kam botuar dhe i kam atakuar ata me rreth 42 shkrime për rreth 25 vrasje që dyshohet se janë kryer nga ta”, tha ai, duke u shprehur se madje nuk i njihte fare personat që pretendohet se kanë përmendur emrin e tij. Ndërsa dyshimet për lidhje biznesi me këtë bandë, Braçe zgjedh ironinë për ta mohuar. “Kujt ju luta unë për të fituar tendera Banda e Lushnjes? Fatos Nanos, kryeministrit që i kishte në dorë tenderat, apo Spartak Poçit që ishte atëherë ministër i rendit? Të gjitha këto janë spekulime qesharake dhe unë do t’i drejtohem prokurorisë. Unë do të akuzoj direkt Fatos Nanon, Sali Berishën, Aleksandër Frangajn, Mero Bazen dhe Gerti Bogdanit”, paralajmëroi Braçe, por pa specifikuar nëse akuza e tij do të ndalej vetëm tek shpifja që ai pretendon se ata kanë bërë ndaj tij, apo dhe shumë më tepër, tek fakti që dy kryeministra kanë kërkuar kokën e tij.

Bota në depresion?!!!

2008-10-09T14:15:00.002+01:00

Depresioni nuk është tragjedi! Po shikoja një kronikë në “Top Channel” ku specialistët mendojnë se kriza financiare botërore dhe efektet e saj, po shkaktojnë gjithandej depresion. Disa ditë më parë, një drejtues banke në Shqipëri duke folur për krizën, artikuloi diçka të cilën pa u menduar gjatë e miratova: Kriza më shumë se gjithçka tjetër ishte fenomen psikologjik. Ka humbur besimi tek vlera, mundësia, kursimet, kreditë e ku di unë çfarë. Dashur pa dashur këto ditë, në mënyrë instiktive kam harxhuar më pak me idenë që të kem diçka menjanë. Krejt instiktivisht kam konfirmuar ekzistencën e depozitave të mia bankare, pa asnjë shkak, prej një frike me prejardhje të paqartë që shpeshherë ta merr frymën duke të udhëhequr në mendime se depozitat janë zhdukur, e si rrjedhim mundësitë, ekzistenca, fuqia, e ardhmja dhe shpresa janë rrënuar papritur. Krejt i ndryshëm është reagimi instiktiv pasi mësoj se depozitat e mia simbolike janë aty, dhe se nuk ka ndryshuar asgjë, gjithçka është si më parë. E quaj merakun tim të mëparshëm krejt të çmendur, panikun të pavend dhe i kthehem normalitetit duke menduar se edhe unë si shumë të tjerë, jam bombarduar keq prej panikut që përhapet gjithandej. Brenda pak çasteve gjendja e njeriut ndryshon krejtësisht. Në gjithë këtë histori, më ngjan se ka pak depresion, por depresioni nuk është fundi i botës. Ashtu sikurse gëzimet e rralla në jetën e njeriut, ashtu si ditët e përsosura, ashtu si momentet fatlume, njerëzimi përjeton edhe të kundërtat, anën tjetër të medaljes siç preferojnë ta quajnë disa. Dhe përsëri mendoj se njëriu është më i fortë se guri, përsëri besoj se qëniet me ndërgjegje janë boshti i botës dhe se prej reagimeve dhe askionit të tyre varet gjithçka, edhe depresioni, edhe përmasat e tij por mbi të gjitha ekzistenca. Është më mirë të kërkosh, të zbatosh dhe të krijosh rrugëzgjidhje, pra shkurtimisht të gjendesh në luftë dhe në aksion, sesa të pleksesh në pragjet depresive e të rrish menjanë duarkryq kur gjithë filozofët e botës dhe të të gjitha koërave, kanë miratuar idenë se prej boshllëkut, mungesës së substancës, lëndës apo materies, lind vetëm eter. Përqendrimi në sfida është materie, është ekzistencë, është bashkimi i vëmendjes, dëshirave dhe qëllimeve që i hap rrugë aplikimit fizik të përballjes me betejat ndaj të cilave njeriu gjithnjë ka një mundësi që shpie drejt fitores. Ky itinerar i ndërlikuar për tek fitorja gjendet vetëm me qetësi shpirtërore, përqendrim mendor dhe gatishmëri fizike dhe besim të pa lëkundur në fitore.

Nga Eposi i Kreshnikëve!

2008-10-05T19:03:00.001+01:00

relike historike (2)

2008-10-03T21:20:00.003+01:00

vendbanime te lashta te fiseve Ilire

relike historike

2008-10-02T17:28:00.005+01:00

foto 1: arma e ushtarit gjerman te vrare nga partizanet ne Peze
foto 2: partizanet kthehen fitimtare nga beteja me pushtuesit
foto3: gardhi i telave me gjemba te pershkuar nga rryma elektrike qe rrethonte Shqiperine ne kohe te diktatures komuniste

Sërish për Tiranën...!

2008-09-29T17:35:00.005+01:00

Ne foton e pare, projekti per bulevardin tip "Avenue" tek rruga e Durresit, ku gjithashtu bien ne sy ndertesat prej betoni qe tentojne qiellin dhe shume pak gjelberim, shume pak haperise e blerte dhe natyrisht, shume pak frymemarrje!
Ne foton e dyte, pamje nga lart e gjendjes se sotme te zones se liqenit Artificial ne Tirane si dhe ndryshimi pas ndertimit te kompleksit "te liqenit", gjithcka prej betoni ne vend te atyre pak siperfaqeve te gjelbra qe kane mbetur!

Mitingu dhe antimitingu

2008-09-24T17:33:00.006+01:00

fotot: LSA dhe TCH

Ne te gjithe boten, grumbullime te tilla ne te cilat kumtohet nje mesazh apo nje qendrim, quhen protesta, ndersa ne Shqiperi, me shume sesa per shkak te gjuhes sesa te karakterit, quhen mitingje. Dhe si per ti dhene sa me shume kuptimin e betejes ketij fenomeni, mitingut te partive opozitare te premten e javes qe shkoi, iu shtua edhe nje kordon policie qe vetem i tille nuk ishte, i vendosur mu perpara portave te Kryeministrise ne Tirane. Policia eshte institucion ekzekutiv ne renie te lire per shkak te varesise nga Ministria e Brendshme e cila edhe kjo, varet nga Qeveria...

Turizmi, Shqiperia ne vendin e pare ne rajon

2008-09-19T22:54:00.002+01:00

Ne vitin 2007, gjate periudhes se pikut te turizmit, rritja e te ardhurave ne perqindje krahasuar me te njejten periudhe te vitit 2006, e ka vendosur Shqiperine ne vendin e pare ne rajon. Thene ne shifra, 63% me shume ne euro dhe 75.9% ne dollare.
Kjo, sipas te dhenave te Organizates Boterore te Turizmit, e bere e ditur nga ministri i Turizmit, Ylli Pango. Nese do te konsiderohen ndryshimet ne te ardhura per te gjithe vitin 2007, atehere ne 15 vende te rajonit Shqiperia ze vendin e katert.
Per sa i perket 6 mujorit te pare te 2008-es, rritja ne perqindje ne dollare eshte 38% me larte se e njejta periudhe e vitit 2007. Per periudhen janar – 15 shtator te ketij viti, numri i turisteve qe kane vizituar vendin eshte rreth 2.150.000.
Vendin e pare e zene turistet maqedonas, duke u pasuar nga ata kosovare. Sipas Ministrise se Turizmit, megjithe konkurrencen e larte te Malit te Zi, Shqiperia ka patur nje ecuri te konsiderueshme turistike, duke patur madje dhe mjaft turiste nga vete Mali i Zi. (Top-Channel)

Habere jo fort të mira

2008-09-15T15:23:00.000+01:00

Dëshmitari i tregtisë së paligjshme të fishekëve kinezë nga Shqipëria në drejtim të Afganistanit (shitje për llogari të Departamentit Amerikan të Mbrojtjes), u gjet i vdekur në zonat malore të Korçës, të premten e javës që shkoi. Vdekja e afaristit 52-vjeçar Kosta Trebicka dhe statusi i tij si dëshmitar (i pa mbrojtur zyrtarisht) mbi aferat e tregtisë së armavë mes të cilave u gjetën lidhje edhe me tragjedinë e Gërdecit, shkaktoi akuza të forta nga opozita. E cila dyshon për një eleminim të mundshëm të shqiptaro-amerikanit që ndihmoi hetimet e autoriteteve dhe denoncimin në “NYTimes” për skandalin ku besohet se janë përfshirë zyrtarë shtetërorë. Mediat po nxitojnë të dalin në përfundime me hipoteza të parakoshme ndërsa autoritetet ligjore po punojnë nën këtë trysni mediatike për ti dhënë shpjegim dilemës që shkaktoi gjetja e trupit pa jetë të tregtarit, 43 metra larg makinës me të cilën ai udhëtonte në afërsi të Velipojës.
Edhe ata fëmijë që arritën të shpëtojnë nga dëmtimet e rrezikshme të shpërthimit katastrofik në Gërdec, pranë Tiranës, sot më 15 shtator 2008, 6 muaj pas tragjedisë, kuptuan vërtet përmasat e ngjarjes, për shkak se shkolla 9-vjeçare e shkatërruar, nuk i hapi dyert për vitin e ri shkollor që filloi sot në të gjithë vendin. Kryeministri dhe Ministri i Arsimit, morën pjesë në prezantimin e ditës së parë të vitit arsimor në disa shkolla të Tiranës, të pajisura me laboratorë informatike dhe internet. Kryetari i Bashkisë së Tiranës Edi Rama, inaguroi shkollën e parë me ashensor në kryeqytetin e Shqipërisë dhe më pas bëri thirrje publike për një protestë masive të premten e ardhshme në mbështetje të zbardhjes së plotë të tragjedisë së Gërdecit.

Jala që s`më pëlqen!!!

2008-09-08T21:51:00.000+01:00

.....jo per fajin e saj, sigurisht!

Kompleksi i Liqenit Artificial

2008-09-05T15:09:00.003+01:00

Këto plan-makete paraqesin grafikisht projektin e kompleksit të ri që do të ndërtohet në afërsi të Liqenit Artificial në Tiranë, aktualisht e vetmja qoshe e gjelbër e mbetur pranë kryeqytetit. Projekti në fjalë është konsideruar si një hap tjetër i rrezikshëm drejt betonizimit të Tiranës, ndërsa nuk kanë munguar akuzat për një kompromis të heshtur mes Sali Berishës dhe Edi Ramës, pas dyshimeve se të afërm të tyre fshihen pas pronësisë dhe frymëzimit të këtij projekti. Ndërtesat parashikohen të jenë mbi 22-23 katë secila. Në një sondazh të organizuar gjatë gushtit nga sajti shqiptar www.balkanweb.com, 76 për qind e qytetarëve të Tiranës ishin kundër ndërtimit të këtij kompleksi që duket se do të zhdukë nga faqja e dheut ate grimë faqe natyre e gjelbërimi që prekte kryeqytetin në qoshen e largët tek Liqeni Artificial...në fakt kur e mendoj, ai kompleks nuk do të bëjë asnjë përjashtim nga kompkeset tjera që ekzistojnë në Tiranë, do të ketë banesa ku rrihet dhe flihet, do të ketë qendra tregtare ku blihet dhe vidhet dhe sigurisht, kafene ku vritet koha dhe Tirana në fakt, nuk ka nevojë imediate tani, për asnjërën prej këtyre!
Pak histori...
Në bazë të vendimit Nr.81 datë 29.12.2007, zona C e cila shtrihet në jug të Tiranës, në veri të Liqenit Artificial, ku ndër të tjera përfshihet: Kompleksi i pishinave (zona C1 dhe C2) territori i Gardës (zona C3), Parku Botanik (zona C4) dhe Klubi Dinamo (zona C5 ), hyn në zonat prioritare të zhvillimit. Pas kërkesës për ndryshimin e destinacionit nga zonë sportive në zonë banimi, Këshilli i Rregullimit të Territorit të Republikës, vendim Nr.4 datë 21.11.2006, miratoi ndryshimin në Planin Rregullues të qytetit të Tiranës, në lidhje me zonimin funksional për zonën në rrugën “Margarita Tutulani”, “Sami Frashëri” dhe në veriperëndim të Digës së Liqenit Artificial, (zona C1 dhe C2) nga “zonë sportive” sipas Planit Rregullues, në “zonë banimi”. Përsa i përket zonimit funksional është menduar: Zona e banimit, e cila shtrihet në pjesën veri-lindore dhe jug-perëndimore, në të dy krahët e zonës së pishinave (zona C1 dhe C 2) të trajtohet si zonë rezidenciale me godina banimi. Objektet e zonës së banimit do të jenë objekte me funksion polifunksional. Në këto objekte do të kemi: ambiente komerciale, dhe banimi. Katet e para të objekteve rezidenciale janë konceptuar me karakter polifunksional, aktivitete tregtare dhe shoqërore. Objektet e banimit do të projektohen sipas të gjitha normave urbane. Në zonën e banuar do të parashikohen edhe rrugët për shërbimin e zjarrfikësve dhe emergjencave.

Misri shterpë

2008-09-04T20:03:00.001+01:00

TOKË DJERRË – Më në fund, pas ditësh të tëra misteri për shkakun e shterpësisë së misrit të mbjellur nga fshatarët në të gjithë vendin, eksperti i pavarur me drejtim nga verilindja, Misir Kallami, në mënyrë publike tregoi shkakun e skandalit që ka përfshirë Shqipërinë. “Jam këtu në mjediset e Qeverisë për të sqaruar të gjithë qytetarët shqiptarë në emër të Kryeministrit, se kemi arritur të zbulojmë shkakun e shtërpësisë së misrit të mbjellë këtë vit nga fshatarët shqiptarë. Pronari i kompanisë që ka shitur farën e misrit, i cili është kryetar i Bashkisë së Vorës, ka shfrytëzuar ambientet e institucionit për të magazinuar farërat e misrit. Të cilat rreth orës 12:05 të 15 marsit 2008, u ndodhën nën një agresion të paparë nga shpërthimi i Gërdecit, i nxitur nga armiqtë e këtij vendi të cilët siç sabotuan trafikun e armëve duke shkaktuar shpërthimin në Gërdec, deshën të sabotojnë edhe shitjen e kompanisë ARMO tek kompania që kishte bërë ofertën më të mirë, në kohën që ishte vendosur dhe ishte bërë e qartë që fituesi i tenderit ishte dikush tjetër”, tha eksperti i pavarur me drejtim nga verilindja, Misir Kallami. Ai tha se ia ka paraqitur kryeministrit mendimin e tij se tragjedia e Gërdecit ka shkaktuar traumë psikologjike tek farërat e mistrt si dhe dëmtim të organeve gjenitale çka e ka bërë të pamundur shumimin normal të bimës. “Ky fakt tregon edhe njëherë praninë e lëndëve helmuese të zonën e Gërdecit, por mbi të gjitha, fisnikërinë e kryetarit të Bashkisë së Vorës, i cili farërat e traumatizuara nga shpërthimi i shiti me çmime të kripura tek fshatarët shqiptarë me qëllim mbledhjen e fondeve të cilat do të shkojnë për të ndihmuar banorët e dëmtuar nga shpërthimi në zonën e Gërdecit”, tha eksperti Misir Kallami, duke iu lutur mediave që deklaratën e tij të mos e marrin shumë seriozisht. Sipas tij, Qeveria ka nënshkruar një marrëveshje të fshehtë me Kinën e cila pranoi të furnizojë Shqipërinë me misër 40-vjeçar nga hambarët e saj, në këmbim të publicitetit të madh që Qeveria e Shqipërisë i bëri evenimentit të Lojërave Olipmike “Pekin 2008”.

Nji dhuratë e meritueme!

2008-09-03T18:50:00.003+01:00

LAJMI I PARAFUNDIT – Zëdhënësi i Ambasadës Amerikone në Tironë, është shprehur i shqetësuar lidhur me dhuratën më të fundit me vlerë 800 mijë lekë të reja, që KKRT-ja i dorëzoi televizionit “News 24”. Zyrtari i përfaqësisë diplomatike amerikane në Shqipëri, konsideroi se për një sistem demokratik që respekton fjalën e lirë dhe lirinë e fjalës, dhuratat janë jo vetëm të dëmshme e të kota, por edhe të papranueshme. "Një dhuratë e tillë ndikon ndjeshëm në përmirësimin e financave të televizionit përfitues duke nxitur kështu konkurencën e padrejtë me subjektet tjera mediatike", tha zyrtari. Ka qenë i menjëhershëm reagimi i zëdhënësve të Qeverisë të cilët improvizuan një konferencë shtypi në komunën e Farkës ku ndodheshin duke promovuar suksesin e udhëheqësve lokalë të PD-së, pas akuzave të bëra ndaj tyre për abuzime, falsifikime dhe korrupsion me tokat e qytetarëve. “Ajo asht nji dhurat qi asht përgatitun me kujdes simas porosis s`kryeministrit. Na mendojmë se dhurata asht e meritueme sepse “Neës 24” ka nji merit të veçantë pasi ka refuzue me ba publike nji spot t`përgatitun n`zyrat e lëvizjes komuniste G-nantdhjetenan. Ambasada amerikane ka kritikue dhuratat qi jan ba ndaj televizioneve n`kohë t`qeverisjes së klikës majtë dhe falangave t`pushtetit t`saj”, thanë njëzëri zëdhënësit e Qeverisë të cilët pas konferencës së shtypit patën një mosmarrëveshje të vogël nëse para mediave duhej të lexonin sms-në që kishin marrë nga Dr. Berisha apo mesazhin qe moren nga kryetarja e Kuvendit në krye të vendit, Jozefina Topalli (Coba).

Vere 2008!

2008-08-28T21:48:00.004+01:00

Festa e Birres, Korce 2008

JALE 2008

2008-08-10T21:09:00.002+01:00

Me ne fund, pas gjithe ketyre diteve me vape dhe me stres ne Tirane, Bregdeti i Vlores, i Himares dhe pastaj Korca dhe Pogradeci, jane zgjidhja perfekte per pak relaks...

Kafshatë që s`kapërdihet!

2008-08-07T20:06:00.003+01:00

Ti s`ke si ta mbash mend atë dhuratë, unë kurrë nuk ta pata premtuar! Megjithatë, nuk kam dashur asnjëherë që të të mungojë, madje premtimi im për të, ka munguar prej frikës se nuk do të arrija ta përmbushja atë zotim. Të cilin sa e sa herë e pata rrahur në mendje duke imagjinuar gëzimin dhe buzëqeshjen tënde, kur ta merrje në duar. E dija se do të gëzoheshe më fort prej idesë se dikush mendon per ty, sesa prej pasjes së saj, por kjo nuk kish rëndësi!
Po kthehem nga pazari. Shtëpia nuk është si më parë. Ka mbetur një derë, katër mure dhe çatia, ja kaq. Gjithçka kisha i shita gradualisht dhe me çmime të lira. Tregtarët nuk donin t`ja dinin. Më jepnin më pak para, ç`ka për mua ish një ditë më shumë pa ushqim. Unë kthehesha dhe pasi ushqehesha filloja të mendoja për ditët që do të vinin shpejt, duke më kthyer në të njëjtën gjendje si më parë. Kam menduar shpeshherë se bëja një gabim të pafalshëm kur ushqehesha. Truri sikur fitonte forcë dhe vihej në mendime duke më bërë ta parandjej rrezikun se një ditë, do të detyrohesha ta shisja dhuratën e më pas, s`do të kisha asgjë tjetër për të këmbyer me ato letra të fëlliqura që quhen para. Sa herë ushqehesha e mendoja më fort e me një tablo më të qartë fundin tim te afërt prej urisë. Është e çuditshme por ja që në disa rrethana, stomaku, ai organ jetësor me të cilin isha tallur pothajse një jetë të tërë, madje e kisha parafytyruar me neveri, fiton një avantazh të madh e të përkohshëm mbi trurin e uritur. I cili sa e sa herë më kish thënë dhe kish vendosur që të kujdesem aq për çka kisha në shtëpi, sa asnjë grimë pluhur apo lagështirë të mos flinte qetë për asnjë çast mbi orenditë, tani të zhdukura krejt. Ato nuk janë më. E humba librin e verdhë ku ish radhitur kryevepra e Migjenit mbi skamjen, mbi urinë, mbi mjerimin si kafshatë që s`kapërdihet. Libri s`është më, tani prej urisë shumë vargje truri s`ka forcë ti kujtojë, por dicka mbaj mend dhe shpeshhëerë e recitoj për të gjetur forcë (kafshatë që s`kapërdihet asht or vlla mjerimi), as dhurata jote nuk është më. Nuk është as e imja, nuk e di e kujt është. Ishte gjëja e fundit që shita. Si të gjitha të tjerat, edhe atë e shita me çmim të lirë, sepse dëshën të më linin pa ngrënë. Ndërsa e lëshoja nga duart, ishte rasti i parë në jetën time 63-vjeçare, që mallkova, mallkimi ish për blerësin e saj. Nuk e di as vetë përse e bëra, si i ndjerë në faj më pas, mallkova edhe veten. Pse kisha uri?! Pse duhej të ushqehesha! Asgjë s`më ka mbetur, veç urrejtjes së skajshme që po përtetoj për paratë. Dhe urrejtja ka qenë e rrallë në jetën time por mund të them, ndoshta ndjenja më e fortë e saj veç dashurisë për atë vajzë me të cilën shpresat e venitura dhe besimi në atë botë, më bëjnë të dëshiroj të bashkohem me të në jetën e përtejme. I katandisur keq në këtë gjendje ku jam, po harxhoj më shumë me cigare sesa me të ngrënë. Tani kam të holla edhe për pak ditë. Pastaj nuk e di çfarë të bëj. Po më çmend fakti se nuk e mbajta premtimin që të pata dhënë në mendjen time, atë më të lartën dëshirë që pata përjetuar këto kohë. Ja pra, tani, unë jam një hiç, një njeri i pa ngopur me bukë, një ëndërrimtar i pandreqshëm, i cili si çdo ëndër që e shkatërroi mizorisht ashtu si e kish krijuar, e dërrmoi edhe ëndërrën për dhuratën. Ajo çka mendoj tani është se kur të kthehem në shtëpi e të qëndroj më këmbë derisa të lodhem, pastaj, do të ulem në dysheme. Do ti vë shpatullat pas murit dhe ashtu, me duart mbi gjunjë, do ti shtyj orët derisa të më kaplojë gjumi... Por jo, nuk do të dorëzohem, fundi i shpejtë është kënaqësia e vetme që më ka mbetur. Për të fundit herë, por si gjithnjë, nuk do ti dorëzohem fatit, por do ta vendos vetë atë. Në të vërtetë ajo çka mendoj tani, është të kthehem përsëri në treg. Do të kërkoj blerësin e dhuratës, ti jap paratë dhe ta marr mbrapsht e ta çoj në shtëpi. Duhet të shpejtoj hapat, të kthej mbrapsht gjithçka mund të kthehet para se këmbët të më lëshojnë dhe shikimi të më mjegullohet prej urisë 4-ditore. Tani nuk e imagjinoj aspak çfarë do të ndodhë pasi të kthehem në shtëpi. Me vetëdije do të shkoj të bëj si të thashë më lart. Pasi të më kaplojë gjumi do të mbetem aty për disa ditë e më pas do të më gjejnë. Do të jem aty në dysheme, i shuar bashkë me një cigare të konsumuar deri në filtër, që ka mbetur mes gishtave të mi të ngrirë dhe...me dhuratën që të pata premtuar, aty pranë teksa e përkëdhel një fllad i lehtë që hyn prej dritares së hapur, që pothuajse nuk ndihet fare!
Tiranë, qershor 2002

Për hajër na koft!

2008-08-06T16:26:00.002+01:00

D. Alia kish shalue gjogun e tij dhe kish marrë udhën për në Vuthaj. Turravrapi i kalit me rrahjet e patkonjve në bark të tokës, pushka e gjatë që mbërrinte deri mbi kokën e burrit të gjatë sa lisi, zhurma metalike që i shkonte pranë, kish lajmëru krejt zonën se D. Alia ish nis për udhë. Zakoni i krijuem tash sa vite e kërkonte që kushdo që e shihte në nevojë gruan apo fëmijët, në mungesë të tij, ti ndihmonte si vllaznit e motrat e shpisë, e sapo kali i bardhë e pushka e gjatë të shfaqej në kthim, me rrahjet e patkonjve mbi bark të tokës, pushkën e gjatë që dukej prej së largu dhe zhrumën metalike që i shkonte pranë, ti çonte sevap D. Alisë për ndihmën që i ish dhënë familjes së tij. Shpërblimi sigurisht, do të ish 10-fish për besnikërinë e treguar. Prej vitesh ndër rrugë t`gurta ish ndëgjue zhurma e patkonjve në që lshojin xixa ndër rrasa e gurë gjatë trokut të kalit thimosh, çka shoqërohej me një zhurmë të dytë që vinte prej lëvizjes së krahores mbushur me granata e fishekë që mulonte shtatin e D. Alisë. Në bel një tjetër rreth i mbushun me fishekë, shkonte e zgjerohej në anë të djathtë, aty ku ish vendos arma e dorës me krahun prej druni mbi të cilin gdhend nji shqiponjë e zezë mbështetun mbi shkambin e një mali...
D. Alia e ndjeu djersën e kalit prej ngrohjes së shalës dhe vendosi me ndalu. Ia liroi frenin gjokut dhe me një lëvizje të shpejtë u gjend në tokë. Nuk kish ndodh kurrë që D. Alia ta kish afrue kalin ndër burime të ujit duke qëndrue hipun edhe pse nuk ish zakon i burrave me zbrit prej kali. Ata edhe pushk kur qëllojin merrnin nishan duke qëndrue mbi kurrizin e kafshës nga e cila nuk zbrisnin as në kohën kur kali afrohej ndër burime për të çmallun etjen që e kish kaplue ndër rrugë t`gurta, shpate të thepisura malesh e livadhe të rrafshta të Malsisë. E tërhoqi kalin deri ndër vrella t`Çeremit dhe aty, e la të pinte ujë. Mbasi e hodhi rripin e gjatë të frenit të kalit në degë të një lisi, A. Dlia doli mënjanë e filloi me dredh një cigare, ndërsa kali, pinte e pinte ujë të ftohtë e më pas e ngrinte kryet prej burimi me çlirue gojën e mpirë prej akullit të shkrimë që rridhte prej nji të çame t`gurit. Në atë kohë, një grua e bukur, por shtatzanë, u afrue tek burimi me dy enë prej druni. Ish nis prej fshatit për me mbush ujë. U dëgjue zhurma e shkrepsës me xingur e shoqërueme nga një dritë vetëtime e më pas, tymi i duhanit maxharr filloi me u ngrit në kupë të qiellit.
“Ç`ka asht aj fëmijë në bark t`ksaj motre?”-pyeti D. Alia pa e hedh vështrimin mbi gruen e bukur që e kish mbulue kokën me një shami të bardhë e ish skuqun prej turpi.
“A je si je S. Alia, a je burrë i fortë!”- u përgjigj gruaja pa e shkëput vështrimin prej toke. “Filxhanët po thonë se asht çikë, po nuk di çka me tregue”, vazhdoi më tej përgjigjen ajo, duke afrue enën prej druni në rrasë të gurit mbi të cilën rridhte uji deri poshtë në burinë prej druni t`pajës.
Nji krismë e fortë u dëgjue në ato vise e malet filluan t`ja përcjellin zhurmën njëra-tjetrës pa e humbun.
“Koft me jetë të gjatë, asht grueja e djalit tem”, tha D. Alia që kish shalue gjogun e po bahej gati me vazhdue udhën përpjetë në male deri në kapërcim të Apleve. “Lajmëroe të zotin e shpisë, se dorën e saj e ka kërkue D. Alia për djalin e tij. Për hajr na koft pra, e kofshi të bekuem”, tha D. Alia, e zani i tij u dëgjue i përziem me goditjet e patkonjve t`kalit në bark të tokës ndër tinguj të ngjitun me zhurmën metalike që e kish burimin në lëkundjen e krahores me fishekë...
Njizet vite ma vonë, kur çifti u martue në nji dasëm t`madhe, D. Alia kish vdek me kohë, po bëmat e tij nuk ishin harrue. Ai do ta kish mbërrit kët çast për të cilin mes malesh qëlloi me armë në at festë të vetme njizet vjet ma parë, nëse s`do kish zbrit prej malsie në breg të Durrësit me i ba pritë në fushë t`betejës turrit të formacioneve të ushtrisë italiane që msynë Shqipërinë. Në ditë të dasmës së djalit, shpirti i D. Alisë prehej i përqafuem prej valve të detit e diellit të ngrohtë, në nji vend ku askush nuk ish kujtue me shënue nji varr, e babai i nuses në dasëm të çiftit, çoi një shëndet në nder të tij e ma pas, si piu me fund nji gotë raki, nxuerr alltinë prej brezi, qëlloi dy herë në ajër e ma pas tha: Për hajër na koft! Nuse e dhandërr u përqafuen të gëzuem prej fatit se ishin njoft mes tyne, e ishin rrëmbye në zjarr të dashnisë, para se të kishin marrë vesh për fjalën e besën që njizet vjet ma parë, babai i dhandrrit kish përjetue krejt i vetëm kur me gjogun e tij ish nis në nji udhëtim të gjatë me gjogun e tij shoqëruem prej goditjes së patkonjve në bark të tokës ngjitun me zhurmën metalike që e kish burimin në përplasje e takim të predhave të pushkës së gjatë që qëndrojshin në krahoren që kish mbulue shtatin e gjatë sa lisi të D. Alisë.

Kriza financiare dhe sindromi i ‘97

2008-08-05T14:18:00.001+01:00

SPARTAK NGJELA
Kur Partia Demokratike erdhi në pushtet, në shtator të vitit 2005, gjendja kishte nisur të përkeqësohej. Kapitali ndodhej në tronditjen e klientelizmit që kishte krijuar politika inefeciente e Nanos; bankat kishin mbledhur shumë depozita, përqendrimet e kapitalit shqiptar donin një klimë ligjore për të investuar; kurse qarqe ndërkombëtare financiare, po kërkonin klimë të favorshme që të hynin në Shqipëri, pasi e kishin konceptuar që bota shqiptare në Ballkan, ishte brenda interesit amerikan. Të gjitha këto, pa dyshim se ishin në interesin tonë; por që të filloje eskalimin për ndryshimin e gjendjes, patjetër që duhej të nisnin njëherësh katër reforma të mëdha: a) reforma e tregut për qarkullimin e kapitaleve, bashke me një reformë drastike të sistemit bankar, për të krijuar banka agresive të tipit amerikan, duke i nxitur që edhe ato të ishin vetë investitorë të mëdha në një krah, por edhe të rrisnin në maksimum shërbimet kundrejt kapitalit. Dhe rritjes së prodhimit. Këtu duhej të hynte edhe një reformë drastike në bujqësi, ku bankat duhej të mbështesnin futjen e kapitalizmit në fshat; b) reforma institucionale ne sistemin legal, në mënyrë që të garantoje maksimalisht funksionimin e ligjit, të frenoje informalitetin, dhe të garantoje me ligj investimet, duke krijuar urgjent një gjykatë tregtare. Gjykatë kjo që do të garantonte funksionimin e kontratave, sepse ne vuajmë shumë nga anitikontraktualizmi; gjë që ka sjellë frikën e investimeve të kapitalit shqiptar e të huaj; c) reformë administrative, e cila duhej të riformulonte institucionalisht vetë Këshillin e Ministrave në fillim, dhe të gjitha ministritë më pas. E gjitha ligjore në një krah, por edhe menaxheriale në krahun tjetër, duke përthithur të gjithë individët që kanë studiuar në Perëndim, e sidomos të gjithë ata që punojnë në Perëndim brenda sensit menaxherial; dhe d) reformë në arsim.
1. Kjo duhej të ishte tabloja jonë, në mënyrë që të përmbysnim gjendjen neopuniste që ishte krijuar në tetëmbëdhjetë vjetët e postkomunizmit në Shqipëri. Por, asgjë e tillë nuk ndodhi; përkundrazi, gjendja u përkeqësua edhe më shumë. Që në fillim kryeministri Berisha e mori situatën e drejtimit të shtetit me një karakter agresiv dhe patologjik. A thua se e kishte sjellë Zoti në pushtet, dhe që kishte harruar se PD-ja kishte rënë nga pushteti, krejtësisht nga marrëzitë e tij antimenaxheriale që i bëri shtetit në periudhën 1992-1997. Edhe në shtator të vitit 2005 ai qëmtoi dhe vendosi në drejtim ata për të cilët vetë kishte thënë se ishin injorantë dhe pa asnjë aftësi drejtuese. Në fakt Berisha kishte mbajtur ata në parti krejt si parazitë nga frika e intelektualizmit të lartë shqiptar, i cili kishte kohë që nuk pranonte për t’u drejtuar nga Berisha. Pastaj thirri edhe ca kalamaj, që nuk dinin asgjë nga administrimi, dhe as që kishin menduar ndonjëherë se ku kishin qenë mangësitë e administrimit dhe të drejtimit të shtetit dhe tregut shqiptar; dhe nisi me këta që të drejtojnë në një mënyrë krejt primitive. I paditur që të kuptonte tregun dhe kapitalizmin, Berisha mendoi se duhej trembur gjithkush, të dyja anët e medaljes: edhe politika edhe kapitali. Injorant, që nuk e ka kuptuar kurrë këtë sistem, dhe në fakt nuk kishte sesi, sepse edhe gjeni të kishte qenë, një mjek komunist i ardhur nga provinca e largët, nuk mund të instalojë dot tregun e lirë dhe demokracinë liberale institucionale në një vend. Prandaj dhe gjendja u keqësua e u keqësua, derisa aktualisht jemi mu në prag të shpërbërjes financiare të shoqërisë.
2. Por si ka ardhur kjo gjendje? Duke e parë konkretisht dhe nëpërmjet shifrave; konstaton se qeveria “Berisha” asnjëherë nuk i ka realizuar investimet. Një dëm i madh ky për ekonominë. Me administratën që ka, me ministrat që vetë i ka drejtuar, dhe me paaftësinë e tij që e karakterizon në çdo moment të drejtimit, kuptohet se investimet nuk mund të kryhen. Ti edhe mund t’ia mbledhësh paratë kapitalit dhe shoqërisë, edhe arbitrarisht, por a je në gjendje që t’i absorbosh. Paratë hiqen nga tregu, në mënyrë që të investohen, për t’u kthyer sërish në treg; sepse në të kundërt, përse i heq ato nga tregu. E pra, kjo mungesë e madhe e investimeve shtetërore, kur shteti është investitori më i madh, kuptohet se gjithmonë ka akumuluar mungesë paraje në treg, dhe ka ngadalësuar qarkullimin e parasë. Ky fenomen, që ka zgjatur tre vjet, tani duket se është edhe më akut. Aspekti i dytë që ka të bëjë sërish me këtë çështje, është ngritja e çmimeve. Ky sigurisht që aktualisht është një fenomen botëror, por në Shqipëri ka nisur më herët. Kështu që risku i tij, sigurisht që është dyfishuar. Në funksion të kësaj, duhet thënë se rritja e çmimeve nuk është një fenomen parcial, kjo rritje është trend. Dhe është një trend i cili të paralajmëron shumë kohë përpara. Por imagjinoni një shtet që nuk prodhon, si Shqipëria, që gjithçka vjen nga importi, sesi duhet ta përjetojë një trend të tillë. Sepse, në një krah rriten çmimet, kurse në treg nuk ka para, ngaqë investitori shtet nuk mund të investojë paranë që ka marrë nga tregu. Kjo e bën edhe më të rëndë në shoqëri rritjen e çmimeve. Por që të dyja këto ndodhi, përplasen tek bankat, sepse, kur s’ka para, nuk ka as akumulim, kur nuk ka akumulim s’ka kursime, dhe kur s’ka kursime, bie niveli i depozitave bankare. Por bankat kanë dhënë kredi, të cilat duhen larë. Po s’ka kursime dhe në treg gjithashtu nuk ka investime, kreditorët nuk mund të kthejnë paratë, sepse nuk kanë shitur prodhimin. E shihni sesi kemi hyrë në një rreth vicioz, që mund të na rrëzojë bankat, njëlloj sikurse na ndodhi më vitin 1997 me kompanitë rentiere? A nuk e dini pse ranë ato kompani? Sepse nuk kishin më depozitues... Kurse tani, shiheni me vëmendje, të gjitha bankat kanë rritur interesin bankare. Të cilat po shkojnë deri në 7%. Sigurisht për të mbledhur depozita; veçse, kuptohet se kjo nuk mund të jetë zgjidhje.
Situata është shumë e rëndë; dhe prandaj duheshin marrë masa, të paktën që dy vjet përpara. Nëse qeveria aktuale do të dinte si të luante, ne tani nuk do ta kishim ndierë thuajse farë krizën botërore, sepse do të kishte filluar prodhimi i brendshëm. Prodhimi i brendshëm tani do të kishte qenë i favorizuar, sepse, duke qenë çmimet kaq të larta, do të kishte hyrë patjetër në tregun shqiptar, i cili, për nga kostoja e lartë, që nga rënia e komunizmit nuk e kishte qasur fare prodhimin shqiptar në shumë degë të ekonomisë. Por si mund të fillonte prodhimi i brendshëm në Shqipëri, kur qeveria aktuale, që në nismë të saj, sulmoi kapitalin, a thua se kishte ardhur si në vitin 1945-1946 për ta shpronësuar, ose për ta hequr kapitalizmin nga prezenca ekonomike në Shqipëri? Saliu kishte marrë “sëpatën e dardharit” e po i binte trungut, pa e ditur që, duke rrëzuar lisin e kapitalit, po bllokonte ekonominë. Qindra milionë dollarë e euro dolën jashtë Shqipërisë; dhe tregu kërrusej tek shihte një punist demode që drejtonte qeverinë me koshiencën ekonomike të një mjeku shqiptar dhe të një kryeministri që asnjëherë nuk e ka ditur se ç’është efecienca ekonomike; ç’është qarkullimi i kapitaleve dhe sidomos, ç’është bota financiare.
3. Financa në kapitalizëm është alkimi; kurse dëmi që i është shkaktuar tregut shqiptar nga loja banale që ka luajtur qeveria Berisha, i kalon të 800 milionë euro. Imagjinoni, që i gjithë ky dëm i ka rënduar aktualitetit, domethënë vitit 2008; dhe prandaj ky vit duhet të jetë limiti i fundit i rezistencës së një shpërthimi, apo të një kraku financiar. Sepse shikoni se çfarë po ndodh: ndonëse çmimet janë rritur mbi 60%, inflacioni s’ka lëvizur fare, ose shumë pak. Si mund të ndodhë kjo në një ekonomi që funksionon normalisht? Kjo anomali, do të ishte e ngjashme me atë që do t’i ndodhte një njeriu të drobitur, të cilit, ndonëse i rritet temperatura me shifra maksimale, zemra i punon shumë ngadalë; sepse është në prag të shuarjes së tij, domethënë vdekjes. Prandaj, mendoj se çështja e krakut financiar është e afërt, ndoshta disamujore. Bankat, me të drejtë kanë dhënë kredi, por ato nuk mund ta mendonin që qeveria po akumulonte para si Harpagoni, sepse, nuk e kishin imagjinuar që një qeveri mund të drejtohet edhe me mjeke, me ragionierë, dhe sidomos me inat kundrejt kapitalit, në një ekonomi shume sensibile dhe që kërkonte përkrahje e jo dhunë kundër saj. Dhe duhet të kujtohemi, që nëntëdhjetë për qind e kapitalit të kredituar është investuar në ndërtim. Kapitali shqiptar kurrë nuk i është drejtuar prodhimit deri tani, sepse nuk ka pasur kurrë një qeveri profesionale që ta kuptonte se kriza jonë është në menexhment, dhe si pasojë në mungesën absolute të prodhimit industrial. Por, mungesa e parave në treg, përkatësisht e investimeve, ka sjellë rënien e blerjeve në pasurinë e paluajtshme, domethënë në banesa. Kjo, sigurisht shtrëngon firmat e ndërtimit të cilat nuk mund të lajnë dot kreditë e marra. Mosshlyerja e kredive në afat, ka sjellë pështjellimin bankar. Dhe bankat presin, presin, por iu kanë rënë edhe depozitat e kursimeve: atëherë, çfarë do të ndodhë?
3. Të gjithë kësaj tabloje, që tërhiqet zvarrë nga ngritja e çmimeve, vjen e u shtohet edhe sindromi 1997, i cili ka mbërthyer kryeministrin aktual. Nuk mjaftonte kjo krizë në treg, por në mars të këtij viti kryeministrit i shpërtheu edhe Gërdeci. Dhe në Gërdec, Berisha ishte vetë investitori kryesor i fabrikës së vdekjes, asaj që shpërtheu dhe vrau 26 shqiptarë të pafajshëm. E gjithë kjo ngjarje, që ka involvuar brenda vetes direkt Berishën, është e barasvlershme me çështjen e manipulimit të zgjedhjeve të qershorit të vitit 1996, ku edhe atëherë ishte përfshirë vetë Berisha. Edhe atëherë u kap si autori i atij manipulimi, por edhe tani u kap si investitori kryesor i fabrikës së Gërdecit. Edhe më 1966, pati kundërvënie të hapur dhe mospranim të zgjedhjeve nga të gjitha institucionet perëndimore, dhe sidomos të politikës amerikane; por edhe tani po njëlloj- Gërdecin nuk po ia pranon askush, por sidomos politika amerikane, sepse çështja po hetohet paralel këtu, por edhe në Amerikë. Kurse Berisha vijon të thotë nonsense, sepse nuk e di çdo të thotë investigim amerikan; sepse ende nuk do ta kuptojë se hetimi i Senatit amerikan, dhe hetimet e pushtetit gjyqësor në Amerikë, nuk ka forcë që t’i bllokojë. Por gjithsesi, kur kjo çështje korruptive lidhet me krizën financiare që spikat, gjendja bëhet edhe më e rëndë. Dhe po ta shohësh me vëmendje, edhe më 1966, çështja korruptive e manipulimit të zgjedhjeve, u shoqërua me një krak financiar, që erdhi nga kompanitë rentiere. Por edhe tani, çështja korruptive e Gërdecit, vjen e po shoqërohet me një krak financiar, që pritet të vijë nga bankat. Edhe atëherë, iu kujtohet sesi disa muaj para sesa të shpërthente realisht kriza, të gjitha kompanitë rentiere rritën normën e interesit, deri në kufij absurdë? Sepse ato kishin nevojë për depozita të reja. Por, a nuk e shihni edhe tani sesi bankat po rrisin pareshtur normat e interesit, madje edhe duke i reklamuar kudo? Sepse edhe këto kanë nevojë për depozita të reja, që të shlyejnë interesat e klientëve depozitorë, ngaqë nuk po iu kthehen kreditë. E pra, a nuk e shihni sesi Berisha gjendet sërish në sindromin e vitit 1997 - një përfshirje korruptive e tij në manipulimin e zgjedhjeve, e papranuar nga e gjithë politika perëndimore; dhe sërish po kështu; një përfshirje korruptive me një fabrikë vdekjeje, të cilën sërish nuk po mund ta kapërdijë politika perëndimore dhe ajo amerikane, sidomos? Dhe bashkë me të, gjithmonë e shoqëruar me një krak financiar. Ja ky është sindromi 1997.
4. Partia Demokratike dhe qeveria aktuale, nuk ka asnjë mundësi që ta shpëtojë situatën. E para që vetë partia nuk ekziston. Ajo prej kohësh është një fantazmë që iu desh Berishës për t’u ricikluar, dhe prandaj gjendet jashtë një formacioni politik inteligjent, të cilit duhet t’i kërkosh ndihmë profesionale. Kurse lidershipi aktual i saj, nuk ka mundësi të bëjë asgjë. Sidomos me largimin e Topit, ata nuk kanë më askënd që të krijojë një involvim të ri, që të krijojë më në fund një qeveri të re, dhe pastaj, me një ndërhyrje drastike, autoritare, profesionale dhe me fantazi, të këtë mundësi të shpëtojë gjendjen. Sepse u duhen bashkëbisedues me kapitalin që të fitojnë besimin e tij; u duhen njerëz që të dinë se çfarë është reforma akute, dhe si duhet kryer ajo; dhe më në fund u duhen njerëz të besuar që të kenë mbështetjen e gjerë në Perëndim, e sidomos në Amerikë. Të gjitha këto i mungojnë sot Partisë Demokratike, e sidomos lidershipit të lartë të saj, i cili duket sikur po pret shkatërrimin e Berishës, në mënyrë që të marrë ndonjë copë. Fakti që pret në një mënyrë të tillë, kuptohet se nuk di të bëjë gjë. Kurse Berisha vetë, duhet ta kuptojë se ai nuk e shpëton dot gjendjen, as gjendjen dhe as veten. Madje, këto tani janë të lidhura: Berisha e zbut rrezikun që i kanoset, vetëm nëse dilet nga kjo gjendje. Por si?
Megjithatë, le të presim vjeshtën, e pastaj të flasim sërish.
Botuar më 5 gusht 2008 tek “Panorama” (www.panorama.com.al)

Tiranës po ja marrin frymën!

2008-08-04T14:21:00.000+01:00

“Mjetet zjarrfikëse nuk kishin asnjë mundësi të afroheshin tek pallati 15-katësh që gjendej mes tymit dhe flakëve. Nga distanca në të cilën vepruam, ishte shumë e vështirë të kontrollonim situatën”.
Pedagogët na thoshin në Fakultet, se paragrafi i një artikulli me citim, konsiderohet “kokë dembele”. Megjithatë ata linin të hapur mundësinë që një artikull të fillohet që në paragrafin me parë me fjalë në thonjëza, por vetëm në ato raste kur ajo që themi është shumë e rëndësishme. Në këtë rast, besoj se ajo që thuhet është e rëndësishme jo për shkak se punonjësi i zjarrfikëseve kullonte në djersë teksa thoshte fjalët të cilat i vendosa në hyrje të këtij postimi, por sepse bëhet fjalë për jetën e 200 banorëve të Tiranës.
Pak ditë më parë ata u gjendën papritur në një situatë emergjente. Disa punëtorë që saldonin në bodrumin e pallatit kishin gabuar, shkëndijat dhe temperatura e lartë bënë të tyren, instalimet marën flakë bashkë me materialet tjera. Rreth 200 metra nga vatra e zjarrit ndodhej një depozitë nafte me plot 4 mijë litra, e cila përdoret për furnizimin e gjeneratorëve që vendosen në punë në mungesë të energjisë elektrike. Pallati u mbush me tym, kati i parë ishte në flakë, energjia elektrike u ndërpre bashkë me lëvizjen e ashensorëve.
Nxitimi i zjarrfikëseve, shpeshherë i kritikuar, ishte i kotë. Ato nuk mundën të afroheshin aq pranë pallatit sa të mbulonin me ujë gjuhët e flakëve dhe të izolonin origjinën e tymit që kish ndaluar frymën e mbi 100 personave të cilët kishin mbetur në pallat. Rreth 50 prej tyre arritën të zbresin shkallët gjysëm të asfiksuar dhe morën ndihmën e parë sapo arritën në oborr. Rreth 50 të tjerë ndodheshin në rrezik. Një situatë e tillë duket ishte parashikuar në kohë nga ata që kërkuan ndihmën e repartit të forcave speciale RENEA. “Merimangat” shqiptare u ngjitën me litarë nëpër ballkone dhe arritën të nxjerrin nga rreziku pleq e të mitur që ndodheshin në prag të vdekjes. Mes tyre ishte një 7-vjeçar, të cilin gjyshërit e tij nuk kishin mundur ta ndihmonin për shkak se kishin mbetur në dhomën tjetër të apartamentit të izoluar nga tymi. Ai fëmijë ndoshta do ta harrojë ngjarjen që ndodhi pak ditë më parë, mbase nuk ka qenë fort i ndërgjegjshëm për gjithçka po ndodhte, por e vërteta është se jetën ia shpëtoi ai efektiv i RENEA-s që e nxori nga kthetrat e vdekjes duke zbritur gjashtë kate me litarin që i digjte duart prej nxehtësisë së fërkimit.
Nëse do të ndodhte në ndonjë vend perëndimor, kjo ngjarja pa dyshim do të kishte shkaktuar një debat të fuqishëm publik lidhur me efektshmërinë e zjarrfikëseve, sistemin e sigurisë kundër zjarrit dhe mënyrën si janë ndërtuar dhe po ndërtohen pallatet në Tiranë. Kryeqyteti ynë po betonohet çdo ditë e më shumë. Hapësirat e gjelbërimit dhe të frymëmarrjes po i zënë tonelatat e gurta të betonit aq sa lëvizja, frymëmarrja, shikimi, është bërë tejet i vështirë. Nëse një veturë kalon mes dy pallateve në Tiranë, atëherë duhet patjetër të ndalosh dhe të gjesh vend ku të futesh për të shmangur përplasjen. Ky është një sistem i cili jo vetëm po na kufizon dritën e syve, frymën e mushkërive dhe mundësinë e lëvizjes, por mbi të gjitha po na rrezikon jetën. E cila në rast se po tretet çdo ditë e nga pak si pasojë e ndotjes, mungesës së gjelbërimit dhe orientimit drastik drejt urbanizimit ekstrem, pa dyshim që do të ndodhet para një sfide ekzistenciale në ngjarje të papritura si ajo që ndodhi pak ditë më parë në “Rrugën e Kavajës” në Tiranë.
Një vështrim mbi fëmijën 7-vjeçar që dihaste dhe një prekje në gjoksin e tij, pranë zemrës që rrihte fort në kërkim të oksigjenit që kish filluar të mungonte në gjak, mjafton për të kuptuar sa boshe janë llafet për “Tiranën Europiane”, për “6-fishimin e buxhetit që i dedikohet kryeqytetit”, për “vendosmërinë e KRRTRSH-së për zbatimin e ligjit”, “luftën kundër korrupsionit” dhe “zbatimin e plan-rregullimeve urbanistike” apo broçkullave të tjera që dëgjohen pa fund në këtë vend të sunduar tragjikisht strikt nga kaosi.

ALFABETI I ALPEVE

2008-08-03T15:18:00.001+01:00

DEMIR GJERGJI
A (me prolog)
Jemi një grup gazetarësh të Radio-Televizionit Publik Shqiptar, që kemi marrë udhëtim drejt Alpeve. Me dashamirësinë e një dëgjuesi të pasionuar pas Radio-Tiranës, pronari i një agjencie udhëtimesh, Ymer Hajdini, na ka vënë në shërbim një autobus komod. Një udhëtim si nëpër legjendë që e ka të gjithë fantazinë, ta gjithë elementët dhe arsenalin shprehës të saj... Hipim në traget, ndërsa malet vishen me hijet e njëri-tjetrit, duke iu fshehur me padurim diellit të fortë të një dite të gjatë korriku. Trageti lëviz ngadalë mbi ujërat e ndalura nga diga e Komanit. Shtrati i gurtë i Drinit nuk duket, ndonëse uji është i kthjellët si loti. “Thellësia këtu i arrin të 150 metrat, - thotë Jaho Margjeka dhe vazhdon të na flasë për toponimet që tash sa vjet janë flijuar nën ujë. - Këtu i thoshin: “Ku ka pas thyer qafën Drini”. Këtu ka qenë “Vrella e Verdhë”. Atje, më poshtë atij shkëmbit, vendi ka qenë quajtur “Vau i Ujkut”. Për asnjërin prej këtyre toponimeve s’mund të flasësh me folje të së tashmes. Ato kanë mbetur në të shkuarën e tyre”.
...G (si guri)

Peizazhet shfaqen befasisht pas brinjëve të maleve. Shtëpitë e vetmuara. Arat pak më tej tyre... Më kot kërkojmë rrugët që duhet të nisin nga oborret. Tashmë ato janë tretur në barkun e ujërave si zvarranikë prehistorikë. Mungesa e tyre të krijon idenë se komunikimi i banorëve të atyre shtëpive të vetmuara është më i mundshëm me qiejt se me botën përreth. Por në nisjet e fjordeve të vegjël që hyjnë natyrshëm në qerthullin e maleve, ja tek shfaqet herë një varkë e bardhë, herë një trap i bërë me trungje, herë ndonjë fill i kaltër teleferiku. Janë ato që shpjegojnë enigmën e komunikimit të njerëzve nëpër faqet e liqenit me botën rreth e rrotull e përtej.
Maja të rebeluara drejt qiellit. Shkëmbinjtë duken si të vendosur pranë yjësive! Poshtë tyre mendja e njeriut mahnitet: ç’energji, apo ç’inat rebel e ka kreshpëruar kështu dheun e gurin, duke krijuar këto figura të çuditshme shkëmbinjsh e thyerjesh të thella dheu?
P (si poetët)
Tropoja është vend poetësh. Anton Papleka, Skënder e Mujë Buçpapaj, Hamit dhe Selim Alia, Mehmet Elezi, Besnik Mustafaj, Jaho Margjeka... Krijimtaria më e mirë e tyre mund të përbënte një antologji elitare. Njëri prej këtyre poetëve, Shkëlzen Zalli ia ka ngulur sytë njërit prej shpateve të bardha të këtyre maleve. Pas pak ai nis të tregojë me dorë: “Shikoni poshtë hijes së asaj reje. Është një fytyrë e lashtë burri...ja sytë e hapur fort, ja mjekra, çibuku që po i tymon në gojë... Shih, pak më tej: një fëmijë i shtrënguar ngrohtë nga dy krahë nëne... Po bëhet gati të pijë gji... Po atje! Ja mbi ato larat e borës. I shihni ata flokë të gjatë? Me siguri janë të një floçke që e kanë rrëmbyer dragonjtë nga ujërat...”. Galeria e pikturave që sheh Shkëlzeni është e pafund dhe e pashembullt. Me pak fantazi atë mund ta shijojë çdokush prej nesh... Dhe Shkëlzeni vazhdon të na prejardhjen e emrit të malit që është edhe emri i tij: “Shkëlzen do të thotë vend i shkelur nga zanat. Vjen nga togfjalëshi shkel zana...”. Dhe poetit i duhen mirëkuptuar ato që thotë, sepse gjithçka e thotë shpirtërisht, drejtpërdrejt.
Rr (si rruga)

Bajram-Curri. Veç rrugëve të mëparshme, tani drejt tij vijnë e shkojnë shumë rrugë në ndërtim. S’ka shumë që ka mbaruar autostrada që niset nga Bujani e shkon drejt Gjakovës dhe ja, një tjetër rrugë në ndërtim po shtrihet nëpër luginën e Dragobisë dhe më tej, drejt Valbonës, tjetra ngjitet lartësive me pyje, drejt Çeremit për të shkuar në Palvë e Guci. Rexhë Biberaj, kryetari “i përhershëm” i komunës së Margegajt (Hera e tretë që vendasit ia kanë besuar mandatin e kryekomunarit, por edhe 10 herë të tjera po të kandidojë përsëri atij do t’ia japim”, - të thonë këtu për të), pra Rexha flet me entuziazëm: “30 milionë lekë kemi shpenzuar deri tani nga burimet e brendshme për fillimet e kësaj rruge me gjatë prej 45 kilometrash. Për përfundimin e saj është parashikuar një fond prej 2 miliardë lekësh. Shpresojmë që ato të lëvrohen sa më shpejt nga Ministria e Transporteve”. Projektet e zhvillimit për Komunën e Margegajt arrijnë shumën e 10 milionë euro. Por jo vetëm Margegaj. E gjithë krahina e Tropojës është përfshirë në projekte të fuqishme ndërtimtare. Ja disa prej tyre: krahas rrugës që po zgjatet përkrah rrjedhës së Valbonë, do të shtrihen edhe tubacionet e ujësjellësit për këtë qytet. Kjo vepër do të bëjë të mundur furnizimin e pandërprerë me ujë të qyteti. Nga ana tjetër, kryetari i Bashkisë së Bajram Currit, Nuredin Ahmetaj, përveç atyre që na përmendi Rexha, na numëron edhe të tjera segmente rrugësh në ndërtim, apo që do të fillojnë shumë shpejt: “Krumë-Qafë Prush- Gjakovë, Sopt Rragam-Qafë e Luzhës, Fierzë-Poravë-Dardhë etj. Së afërmi e gjithë kjo krahinë do të jetë lidhur me një rrjet rrugor të standardeve evropiane”, - vazhdon ai. Edhe një fakt tjetër: pothuaj të gjithë ndërtimin e këtij rrjeti rrugor e ka marrë përsipër ta ndërtojë firma “Geci”, pronar i së cilës është Ramë Geci.
Sh (si shpresa)

Qeveria “Berisha” na ka premtuar se në marrëveshje me Malin e Zi, do të hapet një pikë kufitare kalimi mes dy vendeve. Atëherë kjo rrugë do të marrë nam të madh në Ballkan e përtej Ballkanit. Pastaj ai na flet për konkursin e “Miss Globit” që është realizuar në këto peizazhe të mrekullueshme. Një konkurs midis zanave të gojëdhënave dhe vajzave të metropoleve! Si mund të gjendet një simbolikë më kuptimplotë se kjo! Dhe më tej Rexha tregon për shkollën moderne, ku nuk mungojnë as dushet, që ka ngritur me ndihmën e shteteve të fuqishme të botës, tregon gjithashtu edhe për një vizitë që kanë bërë këtu diplomatët e vendeve mike, shfaq idenë e një hidrocentrali zonal, i cili do të ringrihet më i fuqishëm pas shkatërrimit nga ngjarjet e tranzicionit. Ai na kërkon të mos harrojmë që të shënojmë edhe faktin se me Gjakovën ka kohë që është vendosur një marrëdhënie e ngushtë edhe në fushën e arsimit. “Me interesimit e ish-deputetit të Kuvendit të Kosovës, Kamber Kamberi, është bërë e mundur që 50 nxënës nga Margegaj të vazhdojnë shkollën e mesme në Gjakovë. Dhe projektet e tij vazhdojnë me hanet për turistët, ku tradita vendase do të sundojë me të gjithë elementët e saj, me ngritjen e dhjetëra lokaleve elitare. Turistët kanë filluar udhëtimet e tyre gjithnjë e më shpesh këtyre. Rexha na thotë, se çdo vit në këto treva vijnë rreth 20 mijë turistë në vit. Këtë verë numri i tyre pritet të dyfishohet. Deri tani numri i tyre u është afruar 10 mijëve. Në udhëtimin tonë nga Tirana në Bajram-Curri na u bënë bashkudhëtarë një çift gjerman, në rrugën drejt burimeve të Valbonës, pjesë e grupit tonë u bë një djalosh simpatik nga Çekia. (Në bllokun tonë të shënimeve ai e ka shënuar emrin me dorën e vet: Ondrej Bednar). “Në krahasim me vitin e shkuar, turistët janë dy-trefishuar”, - thotë Rexha. Udhëtojnë lirshëm dhe u bën përshtypje mikpritja e malësorëve. “Shoqërinë e tyre dashamirëse është vështirë ta gjesh edhe në metropolet tona”, - shprehen ata. Asgjë e papëlqyer nuk u ka ndodhur deri më tani. As edhe një kapele nuk u ka humbur. Enden nëpër bjeshkë në lirinë e tyre dhe bujnë pa frikën më të vogël aty ku i zë nata”. Ndërsa bashkëfolësi vazhdon të flasë, imagjinata jonë shkon tek Edith Durham. Pa këtë mikpritje në këto anë, ajo nuk do të kishte mundur ta shkruante kurrë “Brenga e Ballkanit” dhe shënime të tjera.
T (si tradita)

“Kjo bukuri ka qenë e ndryrë në shtatë palë dryna për gati 50 vjet rresht nga përbindëshi diktaturë”, - thotë shoferi ynë, Skënder Malaj, duke lëviz me kujdes timonin nëpër rrugën në ndërtim. Duhej të kaloje postbllok pas postblloku për të ardhur deri te këto mrekulli, - vazhdon Skënderi.
Pas një kthese duket krifa e blertë e një pishe. Ajo ka mbirë dhe është rritur pingul drejt e mbi një shkëmb të bardhë. Grigor Banushi, për një çast mban vështrimin mbi atë dru të blertë e të lartë dhe thotë i çuditur: “Si ka mundur t’i fusë rrënjët në atë ashpërsi shkëmbi?”, - pastaj fillon përsëri batutat e tij me humor që na shkulin së qeshuri. Pisha e lartë mbi gur mbetet pas krahëve, si simbolika më e saktë e jetës së këtyre anëve.
Tek-tuk në faqet e maleve duken plagët e zjarreve që kanë rënë verën e shkuar. Drurë që nxijnë ende mes gjelbërimit që po e merr veten. “Këtë vit, për fat dhe falë kujdesit që po tregohet, deri tani nuk kemi asnjë vatër zjarri. Shpresojmë që kështu të themi edhe në fund të kësaj vere”, - të thonë në Drejtorinë e Zjarrfikësve, në Bajram-Curr... Dhe bjeshkët vazhdojnë ritin e tyre të rritjes, të hijezimit të tokës, të rënies së gjetheve, të dialogut me erërat, të krijimit të varianteve të tjera të miteve e legjendave. Me një ndryshim të vetëm: ky rit i lashtë tashmë nuk shoqërohet më nga gjëma e Vajit të Ajkunës, nga shkëndijime shpatash mbi koka të prera, nga krisma armësh me shënjestër mbi zemra njerëzish, nga ulërima të zemëruara luftëtarësh dhe nga kuje ngashërime nusesh në pritje të dashurive. Tashmë të vetmet kolona zëri dhe sfonde për këto ritet të rritjes së bjeshkës janë gjëmimet e motit, oshtimat e erërave që sjellin borëra e marrin me vete mjegulla, janë blicet e vetëtimave dhe këngët e zogjve të bjeshkës.
Pronari i hotelit, ku jemi vendosur, Bashkim Biberaj, qesh me çiltërsi, kur i dëgjon të thuhen poetikisht këto dhe shton: “Tani në Bajram-Curr janë hapur të gjitha rrugët, portat dhe zemrat. Ai që druhet të vijë, ose e ka të keqen me veten, ose dikujt i ka bërë keq”. Dhe fjalët e tij i vazhdojnë në mënyrën e tyre themelet që po hapen ndërtimet që po bëhen, shëtitjet e qeta edhe në rrugët më të thella e të vetmuara. Plagët e hapura në kohët e trazuara heshtin thellë si thëngjij. Shpresa është se asnjë prej atyre thëngjijve nuk ka për të ndezur më zjarre që djegin jetën. “Këtë shpresë që duhet ta ushqejë përditë shteti, merr forcën e ligjit që vendos drejtësi, - vetëm ai e ka forcën dhe tagrin t’i lërë në gjumë ato tragjedi, - përfundon Bashkimi, pa e hequr nga fytyra të qeshurën e çiltër që duket se ia ka marrë hua fëmijës së tij 6-vjeçar.
Z (si zemra)

Në Gjakovë erdhëm natën. Qytet i gjallë dhe miqësor. Na duket se aty po na presin Ali Podrimja e Din Mehmeti, (Shkëlzen Jetishi po se po. Ai po e shoqëron vazhdimisht me këngë udhëtimin tonë). “ Gjakova, ashtu si dhe Tropoja, është vend poetësh dhe intelektualësh. Prej këtej janë edhe politikanët Fadil Hoxha, Mahmut Bakalli, Astrit Haraçia, ish- ministri i Kulturës, e të tjerë. 40 për qind e intelektualëve të Kosovës janë nga Gjakova”, - thotë Alfons Zeneli, ndërsa futemi gjithnjë e më shumë në ndriçimin e pastër të qytetit. Gjakovarët e kuptonin menjëherë që ishim “prej Shqipnie” dhe për të na nderuar, tregtarët e harronin lakminë e fitimit, duke na e ofruar mallin me çmim më të ulët, kalimtarët ndalonin për të na dhënë dorën, shoferët u bini borive në shenjë njatjetimi. Skënder Gola, drejtori i Radio-Gjakovës. Hyjmë në studiot e thjeshta të radios, që presin një riparim sa më të shpejtë. Kasetat e arkivit, aparaturat, mikrofonat. Ja prej andej është shpërndarë përmbi male e përtej tyre zëri dhe kënga në kohë të ndryshme, ato lajme, emisione dhe ajo muzikë që dëgjoheshin edhe në një pjesë të mirë të Shqipërisë. Izet Margjeka thotë pa i fshehur emocionet: “E dëgjoja gjithnjë Radio Gjakovën. Nuk kam për ta harruar kurrë ankthin e asaj dite, kur papritur valët e kësaj radioje sollën bë veshët e mi vetëm fjalë në serbisht..”. “Po, - e vazhdon bisedën Skënderi, atë ditë erdhën ushtarët me armë deri në dhëmbë dhe helmeta në krye e na urdhëruan të dalim jashtë. Ka qenë dita më e zezë e jetës sime... -Pastaj si i zgjuar nga një ëndërr e keqe, vazhdon: Vitin që vjen do të festojmë 30-vjetorin e radios. Me siguri do t’ju ftojmë kështu siç jeni”. Dhe i qeshin sytë, kur merr miratimin tonë. Mikrofonat duken aq miqësorë në tryezat e studios. Na vjen të ulemi para tyre, t’i hapim e të themi: “Mirë se të gjetëm, Gjakovë!”
...Dalim nga mjediset e radios dhe ecim drejt lagjes më të vjetër të qytetit, Lagjja e Haraçisë. Me ne është edhe korrespondenti i gazetës “Bota Sot”, për Tropojën dhe Gjakovën, Kastriot Shedadi. Ai flet për një shkrim që ka botuar pikërisht në numrin e ditës, i cili bën fjalë për punën e madhe që po bëhet në drejtim të ndërtimit të rrjetit rrugor në këto treva. “Tropoja dhe Gjakova, thotë ai- janë një kontinuitet. Ato gjithnjë kanë qenë shpirtërisht bashkë, pavarësisht nga kufijtë që mund t’u jenë vendosur dhunshëm.. Ecim drejt Hanit të Haraçisë, i ndërtuar në 140-ën. Këtu flinin ata që ndërtuan Xhaminë e Hudumit. Gurët e kalldrëmeve të lagjes së vjetër ndriçojnë mistershëm. Skënderi bën me dorë poshtë, diku në breg të lumit që rrjedh përmes qytetit. Tregon varrin e Maxhar Pashës, që erdhi të mblidhte haraçet për sulltanin. Gjakovarët e kapën, ia prenë kryet dhe, më pas, e varrosën këtu me të gjithat nderet që, sipas tyre, meriton një luftëtar”, - vijon Skënderi. Histori të që sjellin ngjarje dhe fakte gati të pacenuara në të sotmen. Në një birrari karakteristike, në mes të kësaj lagjeje, gati e gdhijmë. Këngë, muzikë humor. Barsoleta që nxjerrin në pah zgjuarsinë dhe prakticitetin, por edhe shpirtin fisnik të gjakovarëve. E lëmë qytetin rreth orës 3 pasmesnate. Autostrada e gjerë zgjatet nëpër tokën shqiptare...
Zh (Me epilog)
Dita e kthimit qëllon e diel dhe trageti është i ngarkuar më shumë se zakonisht. Më shumë janë turistë nga Kosova. Makinat ngjiten një nga një në barkun e tragetit. Brenda tyre fëmijë që flenë, gjyshe me shishe pijesh freskuese apo uji nëpër duar, vajza të veshura lehtë. Shkojnë drejt bregdetit. Disa që e kanë për herë të parë udhëtimin, pyesin: “Sa orë duhen që të shkojmë te deti?”. Valdete Antoni ka hapur diktofonin dhe po regjistron jetëtregimin e një nëne nga Kosova. Tmerre lufte, përpjekje për jetën, kalvar besëtytnish, përpjekje këmbëngulëse drejt një jete njeriu (jo robi). Në gojën e nënës së moshuar ka shumë të shkuar me hasm, por po aq ka edhe të tashme, dhe të ardhme “me Shqipni, me vllazni, me det... Bashkë me mbesat, ajo po shkon në Durrës për pushime Naser Popoçi nga Mitrovica (Pasaoshes, kështu i thotë pasaportës) ku mbiemrin ia kishin shënuar Popovci, “e ka tretëkrejt” si një kujtim që ka turp ta përmendë), pyet, ndërsa i afrohemi digës së Komanit, ku do të zbresim: “Për sa orë mbërrijmë në Durrës?”... Një turist gjerman, i ulur në ndenjësen pranë, i cili gjithashtu, ndalimin e fundit për sot e ka në Durrës, mpreh veshët për të dëgjuar. Me sa duket, kupton pak shqip dhe përpiqet të marrë vesh në do se të mbërrijë në Durrës para muzgut. Dielli është në stacionin e fundit të udhëtimit qiellor. Pas supit të një mali shfaqet fusha e butë, e gjelbër. Në fund të saj është deti. Atje po shkon të bujë dielli. Atje derdhet edhe Drini, i cili ulet urtë e butë në Mjedë, i lodhur e me energji gati të mbaruara, si Halili i Eposit, që ka kaluar një natë në shtrat me tri Tanusha. Miku gjerman po këndon nën zë, mbase ndonjë pjesë nga versioni moderni Nibelungëve... Eposet, dikur larg sho-shoqit, fqinjërojnë miqësisht...
11/07/2008

Tiranë-Tropojë, përtej klisheve

2008-08-02T14:16:00.003+01:00

Vladimir Karaj
Ka njerëz në Tiranën e zhurmshme me tym dhe beton, që mendojnë se për të shkuar deri atje të duhet një grup truprojash të armatosur mirë, të tjerët më pak të goditur nga klisheja të sugjerojnë të paktën një shoqërues…Ndoshta pikërisht për këtë kur ju themi që sapo jemi që jemi kthyer nga Tropoja, një pjesë e mirë shohin me atë vështrimin që të mat nga këmbët te koka për të parë sa burrë je dhe të pyesin (ose kështu na duket) sikur duan të saktësojnë mitin e rrugëve të mbushura me “njerëz të egër”, banda dhe të fortë. Shumë shumë këta njerëz janë në grupin e atyre që e kanë parë Tropojën nga këndi i vetëm i një fotoje apo filmimi të bustit të “Bajram Currit” në qendër të qytezës me të njëjtin emër, e cila shërbente për të ilustruar thuajse të gjitha ngjarjet e kronikës së zezë të vetmet që mbërrinin me lehtësi nga vendi i zhytur në mes të alpeve. Ashpërsinë e këtyre të fundit “njerëzit e Tiranës”, jua mveshën dashje pa dashje njerëzve që jetonin aty, kështu që Tropoja duket po aq ekzotike për ne që shkojmë atje nga kryeqyteti, sa edhe për gjermanin Peter që e takojmë diku pranë “Shpellës së Dragobisë” përgjatë rrugës për në Valbonë, ndërsa ngre kamping diku në buzë të lumit. Pyetjes sonë se nëse ndjehet mirë, ai i përgjigjet me një listë të gjatë vendesh që ka ndërmend të vizitojë, pasi deri tani gjithçka i ka shkuar shumë mirë... Peter dhe miqtë e tij udhëtojnë në dy makina “jashtë-rruge” dhe thonë se kanë të paktën një javë në malet e Shqipërisë. “Po, po, shkëlqyeshëm... unë ja kam kaluar shumë mirë duke u ngjitur në malet tuaja”, thotë ai ndërsa bisedojmë...

(I) Komani...
Nuk pretendojmë se jemi kolombë, madje përkundrazi! Ndërsa po shkruajmë, disa ditë pasi jemi kthyer nga Tropoja dhe i hedhim një sy internetit, kuptojmë se jemi njëfarësoj të vonuar. Kemi humbur vite të tëra pa mundur të shkojmë diku rreth 5-6 orë nga Tirana në një nga vendet më të bukura të Shqipërisë, ku njerëzit nëse të njohin si mik zor se të lënë të paguash në tavolinën e tyre. Të vetmet duele që ne pamë të luftoheshin me gjithë zemër në kafenetë e vogla të qytezës. Përkundër klishesë kupton se njerëzit e egër, ata që grinden orë e moment në rrugët e tejmbushura me makina dhe shajnë majtas e djathtas, i ke lënë në Tiranë.
Kishte kohë që e mendonim udhëtimin. Në mendjen tonë dukej se ishte e vështirë të shkoje deri atje. Tropoja deri atë ditë ishte për ne: “Busti i Bajram Currit i fotografuar në një kënd, në faqen e kronikës së zezë”, ose histori e lexuar në faqe interneti, e në më të mirën e rasteve rrëfim miqsh për ujin e kaltër të Valbonës.
Nga Tirana u nisëm herët në mëngjes të bezdisur njëfarësoj për gjumin e prishur nga zilja e telefonit, për të takuar shoferin po aq të bezdisur nga vonesa jonë. Deri afër Lezhës ishim përgjumësh dhe po kështu edhe pas kafesë të pirë në një nga vendet ku ndalonin fugonat e Tropojës. Prej këtej deri te ura pranë digës së Komanit gjithçka ishte thuajse e heshtur. Këtu ndaluam në radhën e makinave që duhej të futeshin në rrugën njëkalimshe për në “portin” e improvizuar të tragetit. Prej aty, ndërsa po pinim kafen e dytë, mësuam se tani bëheshin tre rrugë vajtje-ardhje tragetesh për në Tropojë.
Pritëm rreth 30 minuta derisa karvani i makinave filloi të lëvizte ngadalë, madje shumë ngadalë për tu futur në një tunel dhe për të dalë në krahun tjetër të digës aty nga duhej të niseshim me tragetin e radhës. Por nuk qe e thënë. Trageti i parë u nis pa na marrë në bord i tej mbushur me makina kryesisht të shqiptarëve të Kosovës, pjesa më e madhe nga Peja që në këtë mënyrë shmangnin një pjesës të rrugës së tmerrshme të Kukësit, duke i dhënë vetes edhe fatin të lundronin në një nga kanionet më të bukura të vendit. Këtë në fakt nuk e dinim. Na e kishin thënë, por asnjëherë nuk je i sigurt për atë që të thonë të tjerët. Miqtë që kemi bërë na shtyjnë drejt një shpellë në ballë të së cilës me shkronja të shtrembëta shtypi është shkruar “VENDISHEJTE”. Një mori dallëndyshesh dhe harabelash i vijnë vërdallë shpellës ndërsa gurët janë mbuluar dikund me qirinj, dikund me dhurata në krye të së cilës qëndron një statujë Shën Mërie që prej sëlargu duket se është bërë me allçi. Trageti i dytë, i riu siç na thonë, na largon vëmendjen prej shpellës dhe lë kohë të bëjmë vetëm pak fjalë mbi bashkudhëtarët dhe të ndërrojmë pesë pare muhabet me një meso-burrë nga Kosova. Pas kësaj shtyhemi në traget. Makinën e kishim lënë andej nga fundi, n[ m[nyr[ q[ t[ mund të zbrisnim ndër të parët, kur trageti të ndalojë në krahun tjetër diku pranë digës së Fierzës. Pak minuta më vonë jemi në ballë të makinerisë që lëviz me pak zhurmë në mes të brigjeve herë të gjelbra e herë shkëmbore, por gjithmonë[ mahnitëse. Udhërrëfyesit që kemi zgjedhur na tregojnë se cilën prej luginave do ndjekë trageti dhe na tërheqin vëmendjen pas formave të çuditshme të shkrepave rreth e rrotull. Ky vend dikur duhet të ketë qenë shumë më i thellë. Ndoshta një luginë e pakalueshme e një lumi të rrëmbyer të cilit i bënë digë dhe e kthyen në liqen. Sidoqoftë majat rreth nesh janë po aq të frikshme.
Trageti nuk duket aq keq. Nuk ka shumë udhëtarë dhe mund të rrish lirshëm në pjesën që ti zgjedh. Balli i tij ku edhe kemi vendosur të ulemi thuajse është krejt i lirë dhe ndërsa era na përplaset në fytyrë dhe na e bën pak të vështirë frymëmarrjen kuptojmë se kemi ikur prej Shqipërisë “industriale” dhe në një udhëtim kohe gjendemi dikund më herët në vite të papërcaktuara me data mes shtëpive të gurit dhe trapeve të vegjël prej druri që ndihmojnë në komunikimin e banorëve të këtyre zonave. Komani para nesh herë mbyllet herë zgjerohet në lugina, ku uji dhe shkrepat sikur luftojnë me njëri tjetrin për çdo pëllëmbë, duke mbajtur të zënë si në grackë banorët e brigjeve dhe shtëpitë e tyre prej guri. “E vetmja mënyrë që njerëzit këtu kanë për tu lidhur me pjesën tjetër janë ato barkat e drurit në breg” na thotë një nga udhëtarët e përhershëm, i cili shoqëron një makinë që transporton kuaj. Në fakt e gjithë zona duket një rezervat i çuditshëm dhe sa më thellë që futemi në liqen aq më shumë na bën përshtypje fakti se në të dy krahët e tij ka njerëz që jetojnë. Prej sëlargu shihet se ata i kanë vjedhur malit pak metra toka, por në të vërtetë prej këtu nuk mund të marrim vesh se me se jetojnë në të vërtetë.
Dëshira për të folur me kapitenin e tragetit na shuhet aty për aty, ndërsa jemi duke u çarë mes shkëmbinjsh që bien thikë e që në fakt pushtojnë gjithë kuriozitetin tonë dhe aftësinë për të admiruar. Majat e bardha pasqyrohen po aq të bardha në ujin e jeshilët të liqenit dhe gjithçka do t’i përngjante një bote çudirash sikur të mos ishin zërat e notarëve që lëshohen prej brigjeve aty pranë drejt e në fund të tragetit, aq sa të gjithë druhen se mos i kishim përplasur. Kur trageti kalon ata janë po aty nga pas duke notuar dhe lëshuar britma, prej fëmijësh që i gëzohen ujit. Mandej ne mund të kthehemi sërish në botën tonë prej shkrepash të cilave herë u afrohemi dhe herë u qëndrojmë larg në varësi të rrugës që zgjedh timonieri. Gjithçka këtu është përtej hamendësimeve, asnjë rrëfyes në mos qoftë mirëfilli një gjeni nuk mund të gjejë me fjalë ndjesitë që provon ndërsa era të rrok ballin dhe ti përpiqesh të shquash përtej horizonteve mjaft të ngushta e të rrëpirëta apo të lexosh nëse mund të lexohen format që natyra a mbinatyra kanë krijuar duke ndryshuar për vite me radhë shkrepat. “Ja atje në majë është një shkëmb që i ngjet sfinksit, duket sikur ka fytyrën e njeriu”, na thotë një nga bashkudhëtarët.
Fotografojmë për ta parë nga afër dhe krijojmë përshtypjen që ndoshta vërtet ai shkrep i përngjet kokës së një qenie fantazmagorike, fundja gjithçka mes shkrepave të bardhë, shkurreve dhe ujit të gjelbër është njëfarësoj përtej botës gri apo të ngjyrosur artificialisht që ne shohim çdo ditë. Madje sikur të mos të ta vritnin syrin grumbujt e bidonëve plastikë të hedhur aty prej udhëtarëve më të hershëm dhe të mbledhur në gjiret e vogla anë bregut, mund të thoshe me plot gojën se njeriu nuk kishte prekur në këto anë. Por ja që njerëzit kishin kaluar këtej edhe më parë, kishin shkarkuar aty mbetjet e tyre, që të mbesin në grykë për gjatë gjithë udhëtimit.“Ndoshta me pak para dikush me një barkë mund t’i mbledhë të gjithë bidonët e kanoçet”, u themi djemve që kemi në krah, ata tundin kokën dhe bëjnë shaka dukshëm mosbesues. Ndërsa mendojmë se vendi sidoqoftë nuk e ka humbur hijeshinë. Plehrat janë vetëm pak llum në fundin e një shisheje me verë të vjetër e të mirë, për të cilën janë kujdesur pak dhe ndoshta nesër do të kujdesen më shumë. Në këtë kohë trageti ka filluar të ulë shpejtësinë, flamuri shqiptarë që ndehej i hapur gjatë gjithë udhëtimit mblidhet për rreth shtizës dhe na duhet pak minuta të zbresim, disa qindra metra para liqenit tjetër, në rrugën që do të na përcjellë prej këtu deri në Valbonë...
Në tentativë për të shkruar diçka më të përtejme, për të parë më thellë kuptojmë se pak kemi mundur të mbledhim. Mjaft klishe, edhe pse të ndryshme nga ato të fillimit, janë ende aty si gurët dhe shkrepat buzë Komanit dhe ne as kemi fuqi as dëshirën për t’i lëvizur, fundit fare çfarë mund të thuash më shumë për këtë vend veçse që je magjepsur prej tij. Ani pse kjo është një klishe, është nga ato të vërtetat...

Marre nga gazeta Standard (www.gazeta-standard.com)
Foto nga: www.drejttropojes.blogspot.com

Dilema per Universitetin e Vlores...

2008-07-31T15:42:00.002+01:00

Debati që ka shpërthyer ditët e fundit në Shqipëri, lidhur me emrin që duhet të mbajë Universiteti “Ismail Qemali” në Vlorë, ka vënë në lëvizje mëndjet krijuese të cilat pasi parashikuan vullnetin e pa epur te drejtuesve të këtij Universiteti për ti hequr instituconit emrin e “Ismail Qemalit”. Në adresën time në e-mail, rreth mesditës së sotme mbërritën këto variante për emërtimin që mund të ketë Universiteti i Vlorës, me qëllim ndërkombëtarizimin e tij, për shkak se drejtuesit aktualë, mendojnë se emri “Ismail Qemali”, nuk është edhe aq komercial!!!

Gjakmarrja!

2008-07-30T15:48:00.003+01:00

Nuk po e kuptonte as vetë përse e lidhte mungesën e babait në shtëpi me ngjarjen që i kishte ndodhur asaj, që kur mori vesh se ajo nuk kishte marrë pjesë në ceremoninë mortore të të atit, e siç i thoshin, nuk kishte derdhur asnjë pikë loti pas vdekjes së tij.
Nëna megjithatë kishte dy ditë që përkujdesej më shumë ndaj tij, duke i kërkuar që të bënte kujdes. Duke përgjuar fshehurazi bisedat që bëheshin në familje, kishte mësuar se sipas Kanunit, kur vajzat nuk merrnin pjesë në varrimin e të afërmit të vrarë dhe nuk qanin me zë të lartë në shtëpi aq sa të dëgjonin të gjithë vizitorët që shkonin për ngushëllim, kjo ishte një shpallje, një deklarim i përbetuar hakmarrje. E kishte menduar disa herë këtë pa bërë asnjë lidhje me saj dhe kujdesit të vërbër dhe acarues dhe kontollit që nëna po ushtronte ndaj tij prej dy ditësh. Një ndryshim i cili e kishte kufizuar ndjeshëm në daljet e tij në qytet, deri atë ditë kur kapërceu oborrin e shtëpisë duke u kujdesur që porta e madhe të mos shkaktonte zhurmë. Ishte muzg, një muzg që dukej se nuk do të përgjumej kurrë. Ai doli matanë rrugës dhe eci në trotuar deri tek kryqëzimi që pothuajse ishte zhdukur nën rrëmujën e ndërtesave, lëvizjes së makinave më tepër se në katër drejtime dhe kazanëve të plehrave që dukej sikur kishin filluar të villnin, ngase ishin tejmbushur prej javësh. Ndodhej në përjetimet e një dileme të përhumbur për rrugën që duhej të ndiqte në kërkim të takimit me miqtë, që dukej se e kishin harruar në ato dy ditë që ai nuk ishte shfaqur në qytet. I kishte ngadalësuar hapat duke aluduar për vendndodhjen e miqve dhe drejtimin që duhej të ndiqte dhe ashtu, me një ecje të penduar kishte kaluar në anën lindore të kryqëzimit duke hyrë në rrugën që të shpinte në lagjen tjetër. I përgjumur në këtë gjendje moskontrolli, ai kuptoi shumë vonë, nga momenti kur fare pranë kishte ndjerë hapat e dikujt. Një krismë e pasuar nga disa të tjera, preu ajrin e nxehur prej diellit përvëlues që po fshihej pas malit. Ai nuk u zgjua asnjëherë, i përgjumur, dëgjoi fjalët e saj para krismës së parë: të dua, por këtë po e bëj për tim atë. Dhe më pas krismat që i shkaktuan një dëshirë për të pakundërshtueshme për tu rrëzuar. Pesha e rëndesës kishte bërë të sajën, organizmi i tij i shkrehur dhe i clliruar prej pushtetit mbajtës të muskujve që kishin vdekur, u shemb. Dy pika loti ranë nga faqet e saj, në tokë, pranë tij. U zhdukën shpejt sikur ti përpinte toka e nxehtë. Ajo u shfaq në fund të rrugicës që të çonte në varreza, po shkonte të varri i babait, e pasigurt nëse ai do ta dëgjonte ndonjëherë, për ti thënë se kishte marrë hak dhe vetëm pas kësaj, kishte derdhur dy pika lot që ishin zhdukur shpejt!

Bashkuar kortezhit që përcjell gënjeshtrën
Drejt varrezave shkon edhe ajo, si gjithë të tjerët
Sozia e kufomës, në funeral se fsheh buzëqeshjen
të gjallë e percjellin si të vdekur, kaq herët!

Ca gra në të zeza mbahen në krahë të përlotura
Ecin pranë burrave, sikur kërkojnë mbështetje
Gurët në rrugë klithin nën peshën e takave të poshtra
Kjo mbrëmje si të tjerat, nuk ngjan aspak me vdekje

Rrumpallë deputetësh!

2008-07-28T20:22:00.005+01:00

Ca vite më parë, shtetarët tanë, pra deputetët por jo vetëm ata, miratuan një ligj të quajtur Kodi Rrugor. I cili në një ndër nenet e tij më të qarta thotë se është i ndaluar parkimi i makinave në trotuar. Me ligjin që kanë bërë këta deputetë, policia rrugore më gjobit mua, ty, ata, ato, pra të gjithëve ne, sa herë e kalojmë cakun sadopak, sepse për parkim në trotuar, rrallë ka ndodhur të na ndëshkojnë. Jo se e kemi bërë krimin dhe kemi shpëtuar paq, porse nuk kemi tentuar ndonjëherë të parkojmë në trotuar. Dhe ja, këta deputetët që kanë bërë atë ligjin dhe e kanë miratuar më pas, si i parkojnë makinat e tyre luksoze bash përpara Parlamentit, në qendër të Tiranës. Një rrumpallë luksoze fund e krye! Ngjan me një subjekt të rëndomtë, por po mendoja për kembësorët! Sikur të lëviznin në pjesën e rrugës të caktuar pë makinat, meqë trotuari nuk ka vend për ta. Sa të rrezikuar do të ishin nga këto makina që kur lihen pa pikë meraku në trotuar për orë të tëra, kushedi çfarë i punojne normave të shpejtësisë së lejuar!

Ku po shkojmë?! 4 mijë maturantë shqiptarë, ngelin në provime

2008-07-27T18:07:00.001+01:00

Ministria e Arsimit në Tiranë shpërndau lajmin se mbi 4 mijë maturantë shqiptarë nuk mundën të arrinin nota kaluese ne provimet e maturës dhe provimet me zgjedhje, të vlefshme për kualifikimin e hyrjes në Fakultete. Mbi 7 mijë të tjerë në fakt, kishin mbetur vitet e kaluara, i përsëritën provimet dhe mbetën përsëri “në klasë” edhe këtë vit. Shqetësues është fakti se edhe ata që i kaluan provimet, nuk kanë rezultate për tu dalluar, nota mesatare është 6.3 nga 10-ta që është maksimumi i vlerësimit sipas sistemit shqiptar.
Ku po shkojmë? Ç`është kjo rrugë pa krye në të cilën po ecin shumë prej nesh?!
E di se ky është një lajm që do të kalojë pa vëmendjen dhe trajtesën e duhur, pa shkaktuar atë alarmin e madh që më pas mund të sjellë një kahje njerëzore për kah ndërgjegjësimi për të ndryshuar diçka. Megjithatë jam thellësisht i shqetësuar. Dhe shqetësimi im nuk gjendet në statistikat e frikshme që sjell Ministria e Arsimit dhe as tek numri i naltë i maturantëve që edhe këtë vit do të bredhin kot më kot rrugëve apo do të marrin kurbetin, sepse nuk do të munden të shkojnë në Fakultet. Përvoja e viteve të fundit ka treguar se në rastin më të keq, disa prej tyre, sigurisht një pakicë, por mjaftueshëm sa për të bërë keq, implikohen edhe në krime si vjedhjet apo droga. Besoj se nuk janë të shumtë nga këta tipa “ngelës”, ata që do të kenë durimin dhe mundësinë për të pritur në stres vitin e ardhshëm për të konkuruar sërish. Shqetësimi im pra, qëndron tek e vërteta, parë sipas meje. Tek e vërteta që besoj se gjendet sadopak, tek ata maturantë që njoh, jo domosdoshmërisht të fisit tim. E kam fjalën për gjithë sojin e maturantëve, që prej atyre që për shkak të lidhjeve të gjakut jam në kontakt me ta dhe i dëgjoj të flasin vetëm për telenovela, apo modulet e lojës më të re elektronike në treg, e duke vazhduar më pas me ata maturantë që i shikoj rrugëve të Tiranës me veshjet apo me celularët më të fundit duke transferuar “file” (video porno apo imazhe të tilla në shumicën e rasteve) me teknologjinë bluetooth, e deri tek ata persona të brezit të tyre, që i shikoj tek e harxhojnë kohën kot ndër kafene duke u marrë më së shumti me muhabete pa pikë vlere dhe në rastin më të mirë, me thashetheme. Prej të gjthë këtyre kam pritur në fakt të dëgjoj një bisedë të këndshme për një libër apo për një ngjarje historike, kam pritur ti shikoj rrugëve me ndonjë dyzinë librash ndër duar duke ecur shpejt për në shtëpi nga padurimi për të nisur leximin. Kam pritur ti shikoj me rroba sportive duke u kthyer nga ndonjë veprimtari ku stërvisin trupin dhe largojnë dhjamin e tepërt që i ka kapluar prej ushqimit të fast-foodeve për shkak se nuk kanë kohë as për ushqim, ngase janë të zënë me të rejat e fundit nga moda, hi-tech apo chatet virtuale e krejt parazitare. Por jo! Për fat të keq, kjo nuk ka ndodhur e në fakt, ky është një ndër shkaqet që më bën ta shikoj si alarmant lajmin që shpërndau Ministria e Arsimit. Një lajm i cili vë në diskutim serioz nivelin e qytetarëve të ardhshëm të këtij vendi, çka është shumë e rëndësishme për ndryshimin e dëshiruar që përmendim çdo ditë thuajse në mënyrë platonike. Kam qenë edhe unë maturant. Nuk kam qenë i shkëlqyer, kjo është e vërtetë, ashtu siç është e vërtetë se ka pasur plot raste kur një drekë, një lojë apo një mbrëmje me shoqëinë me ka larguar tinëzisht prej librave. Ndonjëherë më largonin skitë, të cilat vazhdoj ti kem shumë pasion. Por po aq e vërtetë është se kam qëndruar pa gjumë dhe kohën që u kisha vjedhur përkohësisht librave, ua kam rikthyer dyfish. Është po aq e vërtetë se në ardhmen time e kam parë pikësëpari në rezultatet që kam dhënë në klasë, në dërrasë të zezë apo para komisioneve të vlerësimit, dhe në fund fare, tek emigrimi. Nuk kam asgjë kundër emigrimit, por jam partizan i arsimimit, qoftë edhe i arsimimit në emigrim nëse është e mundur. Gjithsesi unë dhe shumica e bashkëmoshatarëve të mi, kishin një ide për të ardhmen e cila siç e konceptonim varet shumë prej nesh, pra sa do të mësojmë ne dhe jo vetëm në shkollë, por edhe jashtë saj, sepse shkolla është pikënisja prej nga mësohen gjërat e rëndësishme në jetë. Sistemi ynë arsimor ka plot të meta, si çdo fushë tjetër, edhe ai po vuan probleme të informalitetit, evazionit, korrupsionit, mungesës së kushteve dhe pajisjeve teknike e të tjera si këto, por mendoj se gjëra të tilla duhet ti konsiderojmë justifikime dhe të kërkojmë që të japim më shumë. Duke qëndruar përsëri tek rrëfimi autobiografik, theksoj se klasat e ftohta apo mungesa e laboratorëve dhe e sallave me kompiutera, qenë një pengesë për shumë nga brezi ynë, megjithatë nuk ishte e pamundur të përvetësonim dijet që nevojiteshin për tu kualifikuar në Fakultet. Sa më shumë vështirësi kemi kaluar, aq më shumë detyrim për rezultate të larta kemi ndjerë, në raport me sakrificat tona. Arsimi për mua ka qenë një sfidë, një fushë ku konceptoja se ndaj gjithë rrethit që më njihte do të tregoja aftësitë dhe vullnetin tim, një veprim që ia dedikoja përpjekjeve dhe mundit të prindërve të mi që sakrifikuan aq shumë për arsimimin tim, të afërmve dhe xhaxhallarëve që u përpoqën po aq, sikur të më kishin fëmijën e tyre. E kam ditur se duke i bërë të ndihen mirë të gjithë këta njerëz të afërt, do ti siguroja vetes një të ardhme, për të cilën vazhdoj të besoj se do të qe shumë më e mirë nëse do të mësoja më shumë.

Porti i Jahteve ne Orikum

2008-07-26T18:13:00.003+01:00

Foto:ATSH
ORIKUM, 26 Korrik/ATSH-H.Koçi/- Prej pak vitesh, në një nga pjesët më panoramike të qytezës bregdetare të Orikumit, rreth 20 km larg Vlorës, funksionon i vetmi port turistik i jahteve në Shqipëri, i cili mund të cilësohet padyshim si një model i turizmit elitar.
Kjo jo vetëm për standardet që ofron, por në radhë të parë për kategorinë e klientëve të tij turistë, që qarkullojnë me mjetet e tyre, jahte luksoze në Mesdhe. Mjaft prej tyre në këtë itinerar detar, që nis nga porti i Dubrovnikut ndalojnë në Orikum, për të vazhduar më pas me Korfuzin e më tej.
Luan Bitri, një 35 vjeçar me trup mesatar, administrator i kompleksit (pjesës detare të tij), thotë se "gjatë vitit të kaluar në bankinat e portit u ankoruan 350 veliera, një pjesë prej të cilave ishin pjesëmarrëse në regatat që u zhvilluan”. Por, shton ai krahas tyre mjaft turistë të tjerë të huaj, italianë, francezë, anglezë, ankoruan mjetet e tyre luksoze në bankinat e këtij porti.
Administratori Bitri nuk i ndahet për asnjë moment portit turistik. Ai ka ndërtuar banesën e vet, një vilë e këndshme, shumë pranë kompleksit. Prandaj dhe qëndron natë e ditë, në vigjilje të punës. I veshur me një bluzë në ngjyrë të kuqe dhe me një kapele verore në kokë, shprehet se tashmë ky objekt e ka marrë profilin e plotë të tij në funksion të synimit për të cilin është ndërtuar.
Sipas tij, nga 1 maji- 26 qershor të këtij viti janë zhvilluar dy regata, me itinerar Brindisi-Orikum e Otranto-Orikum, ku morën pjesë rreth 60 veliera të drejtuara nga nautistë nga qytete të ndryshme të Italisë. Ai shpreson se në vazhdimësi të sezonit do të jenë të shumtë turistët nautistë, që do të frekuentojnë këtë pjesë të bregdetit shqiptar. Kompleksi turistik i jahteve, shprehet ai, ofron të gjitha kushtet e nevojshme për një turizëm të tillë.
Në fakt, që sa hyn në portën kryesore të kompleksit përballesh jo vetëm me një mjedis "fin", por dhe me një standard sigurie që shfaqet ngado. Roja që të pret tek hyrja, pas komunikimit me telefon, me drejtuesit e portit, na shoqëron deri atje, ku na presin të tjerë njerëz.
Kompleksi turistik i portit të jahteve, ka një sipërfaqe të përgjithshme prej rreth 12.7 hektarë. Në të mund të ankorohen 620 mjete lundruese, me gjatësi 10 deri në 30 metra. Në dy godinat e tij numërohen 60 njësi akomodimi, në përputhje me standardet më të përparuara bashkëkohore. Furnizimi me ujë dhe energji elektrike sigurohet nga burime të pavarura nga rrjetet e përgjithshme

Si lindi një port jahtesh
Për të shkuar nga Vlora në këtë port, i shndërruar në një epiqendër të nautistëve italianë e më gjerë, duhet të përshkuash një distancë prej jo më tepër se 20 km. I konceptuar si një kompleks turistik i standardeve më të përparuara bashkëkohore, porti i jahteve në Orikum 'lindi' si një nismë e investitorit italian, Giorgio Alfo. Punimet nisën në qershor të vitit 1996 në një ceremoni, ku ishin të pranishëm ministra dhe drejtuesit më të lartë vendorë. Projekti me një vlerë prej rreth 6 milionë USD (me kursin e kohës), ishte i konceptuar në dy faza "A" dhe "B". Në secilën prej tyre u parashikuan punime specifike me synimet dhe funksionet përkatëse. Porti u vu në funksion në qershor të vitit 2004 me përfundimin e fazës së parë të punimeve.Perspektiva e tij konceptohet me dimensione të tjera, në funksion të faktorëve të ndryshëm, që lidhen me standardet e zhvillimit të turizmit nautik. Në fakt synimi i ideatorëve të këtij kompleksi ishte pikërisht ky lloj turizmi, i cili sot po merr përmasa gjithnjë e më të gjera. Ai është futur në një rrjedhë dinamike me protagonistë, personazhe të njohura të jetës politike, ekonomike, sociale e akademike, në vendet respektive. Shoqatat e nautistëve që janë të konsoliduara sot në vendet e pellgut të Mesdheut e më gjerë kanë në përbërje të tyre emra të tillë. Gjatë viteve të fundit, porti turistik i jahteve në Orikum, është shndërruar në një epiqendër të nautistëve italianë e më gjerë. Çdo vit përgjatë sezonit veror ai është destinacion për mjaft nga aktivitetet e tyre. Dhjetëra nautistë italianë dhe vendeve të tjera, pjesëmarrës në regatat (garat me anijet turistike me vela e motorë), frekuentojnë për ditë të tëra kompleksin turistik të jahteve në Orikum, por edhe pjesën tjetër të bregdetit turistik të Radhimës e më gjerë. Kompleksi është i përbërë nga dy godina kryesore, me një arkitekturë të veçantë. Fasadat e tyre vështrojnë nga deti. Një shesh i thyer këndshëm, me elementë dekorativë, zbret deri në sipërfaqen ujore, që kufizohet nga bankinat e ankorimit të mjeteve lundruese turistike. Disa dhjetëra veliera, jahte e barka me motorë 'pushojnë' në këto bankina, në pritje të pronarëve të tyre që vijnë për periudha të ndryshme pushimesh. Ata janë shtetas italianë, apo nga ndonjë vend tjetër, që i kanë lënë këto mjete në ruajtje, kundrejt tarifave të caktuara. Ky është edhe një nga shërbimet që ofrohen në portin e jahteve në Orikum, ku shpesh kanë qenë mysafirë emra të njohur të muzikës, artit e sportit. Njëri prej tyre, notari i mirënjohur italian, Paolo Pinto, ka qenë më shumë se një herë në këtë kompleks turistik. Më shumë se një vit më parë, në këtë port, qëndroi për disa muaj, një profesor i moshuar anglez. Pas një problemi në familjen e vet, ai zgjodhi për të kaluar ditët e fundit të jetës në këtë kompleks, ku pjesën më të madhe të kohës qëndronte në jahtin e ankoruar në një nga bankinat. Profesori anglez la amanet të varrosej në Orikum, si një mirënjohje ndaj këtij vendi që e mirëpriti...

SOLIDARIZIM! KJO ESHTE NJE VJEDHJE, SI GJITHE GRABITJET TJERA!

2008-07-25T17:07:00.005+01:00

GAZETA "Agon", VJEDH SERISH SHKRIMET E BLOGUT "ARTI NE KOHERAT E KOLERES"!

Baterdia e rradhes mori serisht jete prej gazetares sharlatane -Eralda Kenaj dhe gazetes hajdute -Gazeta Agon. Ne artikullin e dates 22.07.2008 me titull: "Rembrand, mjeshtri i portreteve që zbulon sekretet e njeriut" artikullshkruesja Eralda Kenaj pervetesoi pa as me te voglin hezitim pjese te analizes sime -tek blogu ne fjale- mbi Rembrandin; analize kjo e dates 18.06.2008 me titull "Pershendetje Rembrand", por edhe ate te dates 21.06.2008 me titull "Autoportretet e Rembrandit".
Pjeset e vjedhura :

... Ai është një nga vëzhguesit më të mprehtë të qenies njerëzore në hapësirat e Arteve Vizive. Një nga ata gjigandë të hulumtimit dhe zhbirimit të shpirtit, që nëpërmjet gjenisë së tij krijuese na bëri shumë më të pasur; na bëri të shohim botën dhë gjërat nëpërmjet një prizmi tërësisht të ri. Një avokat i paepur i individit dhe universit të tij. Tronditës, prekës dhe vital nëpërmjet rrjedhave të jetës, por edhe nëpërmjet forcës së tij intelektuale dhe mbi të gjitha humane.
Arti i tij është një shembull konkret i një revolucioni titan artistik, si në formë, në koncept, e në perceptim; por edhe shprehje perfekte e shkallës sipërore të gjenialitetit krijues. Penelata e tij esenciale, ekzistenciale dhe gjithë jetë, larg shkëlqimeve false dhe pompozitetit të kanoneve artistike, apo të tendencave estetike të kohës, të elektrizon për nga shkalla tepër e lartë e nivelit artistik. Teknika e tij - antiteknike, anarshiste dhe delikate në të njëjtën kohë, duke shpërbërë shpesh herë formën dhe duke thithur çdo stërkalth jete nga procesi i krijimit, përmban në vetvete gjithë përvojën e njerëzore jo vetëm të autorit, por edhe të kohës kur jetoi. Rembrandt-i është pa dyshim zëri më i fuqishëm përfaqësues i shekullit te tij, duke na lënë disa nga margaritarët me vezullues, të vyer dhe me vlerë të pasurisë tonë njerëzore...
Gazetes Agon:
Eshte me te vertet indinjuese menyra e punes ne kete gazete. I drejtohem me kete leter te hapur kryeredaktorit te Gazetes Agon dhe grupit drejtues. Fatkeqesisht kjo nuk eshte hera e pare qe personi i/e cila nenshkruan me emrin Eralda Kenaj vjedh ne menyre te paskrupullt materialet e mia ne lidhje me analiza te ndryshme mbi Artet vizuale. Para disa muajsh, ne pergjigje te e-mail-it tim per pervetesimin e analizave te mia mbi "Artin e realizmit socialist shqiptar", nga i njejti person dhe botuar nga gazeta juaj, mora pergjigjen tuaj se dicka e tille nuk do te perseritej me dhe ku kerkonit te falur per keqkuptimin. Verej se vazhdoni te botoni si gazete, materialet e mia te vjedhura dhe te nenshkruara me emer tjeter. Do te detyrohem -e them kete pa as me te voglin ngurim- t'u drejtohem organeve te Drejtesise Shqiptare per kete shkelje flagrante te se Drejtes se Autorit dhe te kerkoj denimin e ketij akti sa abuziv, aq edhe te demshem per themelet e shoqerive tona, si edhe denimin e Gazetes Agon dhe te gazetares- hajdute Eralda Kenaj.
Kerkoj dinstancimin tuaj publik ndaj ketyre praktikave vdhjedhese dhe kesaj plackitjeje te punes sime studimore.
Nje verejtje :
Me habit fakti qe mund t'i besoni nje njeriu qe s'ka idene se c'jane Artet Vizuale artikuj dhe analiza ne lidhje me kete argument. Eshte llogjike qe s'mund te flase per dicka qe s'njeh dhe eshte po kaq llogjike vjedhja, pervetesimi, si edhe zhvatja e veprimtarise studimore dhe intelektuale te njerezve te tjere. Askush nuk ka lindur i ditur. Por ajo qe me ben pershtypje ne rastin e znj. Kenaj eshte pervetesimi total pa dhene asnje reference te burimeve te saj informative, gje qe eshte me te vertet irrituese.
Gazetares sharlatane Eralda Kenaj:
Mos vidh dicka qe s'te perket mikja ime e pacipe, sepse duket qarte ndyshimi i pjeses se vjedhur dhe brockullave gazetareske te ngjitura nga pas! Mos fol per gjera qe s'di, sepse dukesh te pakten qesharake! Mos nderto keshtjellat e egoizmit tend mbi djersen e njerezve te tjere! Mos ki frike te citosh burimet e tua gazetareske, sepse kjo te ben me te forte! Fytyra e Rembrandit nuk ish aspak e pahijshme dhe e shemtuar. E shemtuar ishte bota qe i perqarkej dhe qe ne fund i mori frymen- nje bote e mbarsur me batakcinj e hajdute, me vrases e kriminele, me sharlatane dhe rrogetar te mjere; me akte te tilla si ai i juaji mikja ime e paditur...

PS: Shkrimi me lart, eshte marre nga blogu: http://www.tonimilaqi.blogspot.com,

MIREPO, KY NUK ESHTE RASTI I PARE NGA KJO GAZETE:

Nga Peshku pa uje:www.peshkupauje.com
Hetimet e Gërdecit, përplasin prokurorinë me ATF-në

16 Prill 2008 @ 12:06 pm · në Shtypi

gazeta Agon

Gërdeci ka futur në “garë” agjentët e Byrosë Federale Amerikane (ATF) dhe Prokurorinë Shqiptare. Të dyja palët po përplasen në terren për mbledhjen e provave të vazhdueshme dhe për marrjen e dëshmive të banorëve të Gërdecit, për të krijuar sa më të plotë dosjen e hetimeve. Por, nxitimi i këtyre organeve ka bërë që, pavarësisht bashkëpunimit të “ngushtë” në publik, në të vërtetë kanë probleme serioze se kush do t’i fusë më parë provat në dosje.

Përplasjet e hetimeve

Nga njëra anë, ATF-ja kërkon që të ketë sa më shumë fakte për Gërdecin, pasi siç tregon një burim konfidencial për gazetën, i gjithë hetimi do t’i bashkëngjitet një hetimi të përgjithshëm të FBI-së, i cili ka të bëjë me trafikun ndërkombëtar të armëve dhe që do të lexohet para Kongresit Amerikan, në fund të pranverës. Pra, pjesë e këtij hetimi është edhe Shqipëria me aferat shtetërore të armëve, ku do të ketë një raport të posaçëm.

Nga ana tjetër, kryeprokurorja Ina Rama gjendet përballë presionit për (mos)zbardhjen e dosjeve. Ajo ka dhënë disa urdhra që të gjitha provat të shkojnë në institucionin që drejton, duke marrë vetë përsipër drejtimin e hetimeve. Nisur nga rrethanat se si ka ardhur në këtë post, si dhe nga aferat shtetërore që supozohet të kenë shkaktuar “skenarin” e Gërdecit, vështirë të besohet se kryeprokurorja po tenton të zbulojë ngjarjen, por më shumë duket se po përpiqet ta mbulojë atë. Kjo shpjegon edhe arsyen, pse po bëhen përpjekje për mënjanimin e agjentëve të Byrosë Federale Amerikane (ATF). E gjithë situata luftarake, nuk bën gjë tjetër, veçse i dëmton rëndë hetimet.

Rama urdhër për përgjimet e SHISH-it

Një numër i konsiderueshëm transkriptesh të përgjimeve telefonike të autorizuara po transferohen këto ditë nga Shërbimi Informativ Shtetëror për në Prokurorinë e Përgjithshme. Burimet nga organi qendror i akuzës shprehen se, bisedat telefonike të përgjuara me parë nga pajisjet e SHISH, pasi transferohen në Prokurorinë e Përgjithshme, po vendosen në pajisjet e caktuara për të qenë të shfrytëzueshme për nevoja të hetimit lidhur me dosjet penale. Zyra Kombëtare e Përgjimit të Telekomunikimeve, e cila ndodhet në varësi direkte nga Prokurorja e Përgjithshme mësohet se, prej ditëve të para të këtij muaji ka filluar dokumentimin dhe vendosjen në pajisjet e saj të bisedave telefonike që më parë janë regjistruar nga SHISH. Burime nga Prokuroria e Përgjithshme, konfirmojnë për gazetën, se transferimi i bisedave të përgjuara, po bëhet në zbatim të ligjit “Për përgjimin e telekomunikimeve” i ndryshuar, i cili është dekretuar në muajin mars nga Presidenti i Republikës, Bamir Topi. Zyrtarët e hetimit kërkuan të sqarojnë se bëhet fjalë vetëm për përgjimet që janë bërë me autorizim të Prokurorisë apo me vendim gjykate dhe jo interceptimet e bëra nga SHISH, apo Policia Kriminale për efekt parandalues. Këto biseda duket se do të mbeten përgjithmonë në arkivat e Shërbimit Informativ. Prej aty po zhvendosen për t’u vendosur në Prokurori të gjitha përgjimet e bëra me autorizim para muajit mars 2008.

Po ATF, çfarë po bën?

Predhat e Gërdecit shpërthejnë përsëri. Ky nuk është paralajmërim për një ngjarje me përmasa të një katastrofe si ajo që ndodhi në Gërdec. Është vetëm një eksperiment hetimor, i cili do të zhvillohet me qëllim zbardhjen e shkaqeve të tragjedisë, që ndodhi në fshatin e panjohur deri më 15 mars 2008, i cili ndodhet më pak se 14 kilometra larg kryeqytetit shqiptar. Burime të konfirmuara, të cilët po shoqërojnë ekipin e ATF-së, theksuan për gazetën se do të realizojnë shpërthime të stimuluara me predha identike, si ato që mbaheshin në Gërdec. Shpërthimi do të bëhet në mënyrë të kontrolluar nën faktorët e ushtrimit të forcës fizike, përplasjes apo ekspozimit të predhave në temperatura të larta apo flakëve të zjarrit. Përplasja fizike gjatë shkarkimit nga kamionët, temperatura e lartë, apo zjarri i shkaktuar nga saldimi në një karrocë që transportonte barut, dyshohet se kanë qenë në fakt shkaqet e aktivizimit të mijëra predhave, të cilat ishin grumbulluar në Gërdec, duke shkaktuar shpërthimin katastrofik të 15 marsit 2008. Tanimë me anë të shpërthimit të stimuluar, grupi i hetimit do të verifikojë se nga cili prej këtyre faktorëve janë të ndjeshme predhat që mbaheshin në Gërdec, për të bërë kështu saktësimin e shkakut të tragjedisë, e cila shkaktoi 26 të vdekur e mbi 300 të plagosur. Eksperimenti mësohet se do të bëhet në një ambient të përshtatshëm ushtarak, që do të përcaktohet në rrugë zyrtare. Sipas hetuesve, ai mund të jetë një poligon që përdoret për qitje nga strukturat e ushtrisë apo të policisë shqiptare. Gjatë eksperimenteve stimuluese, hetuesit bashkë me specialistë armatimi të ushtrisë do të verifikojnë edhe cilësi të barutit dhe djegoreve të secilës predhë. Mësohet se deri më tani, është bërë evidenca e të gjitha llojeve të predhave që ndodheshin të depozituara në fabrikën e çmontimit në Gërdec, në kohën kur ndodhën shpërthimet fatale.

1.
T.Sokolaj thotë:
16 Prill 2008 @ 6:53 pm
Me vjen shume keq qe ka ndodhur, por duhet ta them, se pjeset e meposhtme te artikullit te publikuar sot nga gazeta “AGON”, jane marre as me shume as me pak sesa Copy Paste nga gazeta “Panorama” e dates 15 prill, 2008.
“Një numër i konsiderueshëm transkriptesh të përgjimeve telefonike të autorizuara po transferohen këto ditë nga Shërbimi Informativ Shtetëror për në Prokurorinë e Përgjithshme. Burimet nga organi qendror i akuzës shprehen se, bisedat telefonike të përgjuara me parë nga pajisjet e SHISH, pasi transferohen në Prokurorinë e Përgjithshme, po vendosen në pajisjet e caktuara për të qenë të shfrytëzueshme për nevoja të hetimit lidhur me dosjet penale. Zyra Kombëtare e Përgjimit të Telekomunikimeve, e cila ndodhet në varësi direkte nga Prokurorja e Përgjithshme mësohet se, prej ditëve të para të këtij muaji ka filluar dokumentimin dhe vendosjen në pajisjet e saj të bisedave telefonike që më parë janë regjistruar nga SHISH. Burime nga Prokuroria e Përgjithshme, konfirmojnë për gazetën, se transferimi i bisedave të përgjuara, po bëhet në zbatim të ligjit “Për përgjimin e telekomunikimeve” i ndryshuar, i cili është dekretuar në muajin mars nga Presidenti i Republikës, Bamir Topi. Zyrtarët e hetimit kërkuan të sqarojnë se bëhet fjalë vetëm për përgjimet që janë bërë me autorizim të Prokurorisë apo me vendim gjykate dhe jo interceptimet e bëra nga SHISH, apo Policia Kriminale për efekt parandalues. Këto biseda duket se do të mbeten përgjithmonë në arkivat e Shërbimit Informativ. Prej aty po zhvendosen për t’u vendosur në Prokurori të gjitha përgjimet e bëra me autorizim para muajit mars 2008″….

gjendet ne linkun: http://69.89.27.249/~panoram4/index.php?id=13151

dhe pjesa me poshte:

…Predhat e Gërdecit shpërthejnë përsëri. Ky nuk është paralajmërim për një ngjarje me përmasa të një katastrofe si ajo që ndodhi në Gërdec. Është vetëm një eksperiment hetimor, i cili do të zhvillohet me qëllim zbardhjen e shkaqeve të tragjedisë, që ndodhi në fshatin e panjohur deri më 15 mars 2008, i cili ndodhet më pak se 14 kilometra larg kryeqytetit shqiptar. Burime të konfirmuara, të cilët po shoqërojnë ekipin e ATF-së, theksuan për gazetën se do të realizojnë shpërthime të stimuluara me predha identike, si ato që mbaheshin në Gërdec. Shpërthimi do të bëhet në mënyrë të kontrolluar nën faktorët e ushtrimit të forcës fizike, përplasjes apo ekspozimit të predhave në temperatura të larta apo flakëve të zjarrit. Përplasja fizike gjatë shkarkimit nga kamionët, temperatura e lartë, apo zjarri i shkaktuar nga saldimi në një karrocë që transportonte barut, dyshohet se kanë qenë në fakt shkaqet e aktivizimit të mijëra predhave, të cilat ishin grumbulluar në Gërdec, duke shkaktuar shpërthimin katastrofik të 15 marsit 2008. Tanimë me anë të shpërthimit të stimuluar, grupi i hetimit do të verifikojë se nga cili prej këtyre faktorëve janë të ndjeshme predhat që mbaheshin në Gërdec, për të bërë kështu saktësimin e shkakut të tragjedisë, e cila shkaktoi 26 të vdekur e mbi 300 të plagosur. Eksperimenti mësohet se do të bëhet në një ambient të përshtatshëm ushtarak, që do të përcaktohet në rrugë zyrtare. Sipas hetuesve, ai mund të jetë një poligon që përdoret për qitje nga strukturat e ushtrisë apo të policisë shqiptare. Gjatë eksperimenteve stimuluese, hetuesit bashkë me specialistë armatimi të ushtrisë do të verifikojnë edhe cilësi të barutit dhe djegoreve të secilës predhë. Mësohet se deri më tani, është bërë evidenca e të gjitha llojeve të predhave që ndodheshin të depozituara në fabrikën e çmontimit në Gërdec, në kohën kur ndodhën shpërthimet fatale….

gjendet ne linkun:
http://69.89.27.249/~panoram4/index.php?id=13164
duhet te shpreh keqardhjen time qe pjese te caktuara nga artikuj te ndryshem dhe pa shume lidhje me njeri tjetrin, te publikuar ne gazeten “Panorama”, jane marre sic thashe Copy Paste dhe jane publikuar nen nje kendveshtrim dhe kontekst tjeter. Kjo eshte sipas mendimit tim, nje nga dukurite e tmerrshme ne shtypin shqiptar. Uroj te mos ndodhe kurre me. Do te shprehja rezerva ndaj editoreve te Peshkut qe te jene te kujdesshem kur publikojne materiale te tilla, por kesaj radhe duhet ti falenderoj sepse une artikullin e Agon e lexova ketu tek Peshku dhe kuptova me pas cfare ka ndodhur. Ju Faleminderit!

Krasta Krau:
Tani edhe une edhe gimi me nder gazetare jemi…Po edhe lodhemi duke punuar dhe sna vjen mire kur na vjedhin… Tani une se marr vesh sepse “mbrohet” ne nje fare menyre vjedhja e shkrimit…
Une psh mund te ndaj te njejtin mendim me ju sa i perket vleresimit te gazetave, cilesdo prej tyre, por ne kete rastin ketu, duket se po e shkilni…
Nuk njoh gazetare ne shqiperi qe marrin rroga ne dy vende njeheresh aq me shume qe botojne shkrime te njejta ne dy vende, per vec kur jane komentatore apo opinionista qe i nisin njekohesisht ne pese gazeta shkrimet…
Blend ju nderkohe duhet te beni ndryshimin linket i keni me lart per te verifikuar…, mjaft te kujtojme cfare thame per Ballen po ketu te peshku…

Nga ana tjeter i bere kurioz per kete gazete, me rezultoi qe ky nuk eshte rasti i pare
Ky shkrim psh
http://gazeta-agon.com/pdf/20080415155046_RWsVFagon.pdf

Eshte botuar me pare ketu:
http://www.gazeta-standard.com/tekst.php?idt=5131
Tani keta te agonit nuk se ju kerkon njeri lajme te fresketa, po te pakten kur marrin infon la ta shkermoqin pak vete… Ne te dy rastet gazetari qe e ka shkruar i pari eshte e sigurte qe nuk e ka nis shkrimin te Agon… Respekte

Guidë për udhëtim në Tropojë

2008-07-24T14:52:00.000+01:00

Udhëtimi në drejtim të Tropojës, zgjat afërsisht tetë orë dhe sipas itinerarit që ndiqet, përshkon rrugë që kalojnë në tokë dhe në liqen. Ininerari më i përdorur dhe më i zakonshëm, është ai që fillon në Tiranë, kalon në Fushë-Krujë, Lezhë, nga Vau i Dejës, Milot, Koman dhe më pas në liqenin me të njëjtin emër për në Fierzë e cila ndodhet vetëm 30 minuta nga kryeqendra e Tropojës, që është qytetii Bajram Currit.
Ininerari i dytë është ai që shtrihet tërësisht në rrugë tokësore. Ky itinerar njihet ndryshe si “rruga e Qafës së Malit”. Udha vazhdon duke ndjekur drejtimin e lëvizjes së itinerarit të parë deri në Milot. Më pas rrugëtimi ndahet për të hyrë në udhën që të shpie në qytetin e Pukës, kalon aty, e me pas nga Malësia e Mirditës vazhdon në veri të vendit, pranë Kukësit dhe ndahet në drejtim të Tropojës. Mesatarisht udhëtimi në të dy linjat, zgjat tetë orë, megjithëse itinerati i Qafës së Malit me një ecje të zakonshme mesatare prej 80 kilometra në orë, mund të përfundojë shtatë orë pas nisjes në Tiranë në rast se ndalesat rrugës nuk janë të gjata. Nisja e furgonëve që transportojnë udhëtarët, për të dy itineraret bëhet në ora 05:00 të mëngjesit në Tiranë ndërsa grumbullimi i pasagjerëve fillon 20 minuta më herët. Stacioni i nisjes ndodhet në rrugën mes Parlamentit të Shqipërisë, Komunitetit Mysliman të Shqipërisë dhe selisë së Partisë Demokratike. Aktualisht bileta e udhëtimit me furgon për të dy itineraret kushton 1200 lekë të reja. Gjatë rrugës ekzistojnë mundësi të ndryshme për ndalesa dhe për pushim ndërsa në qytetet kryesore ku kalon itinerari, udhëtarët mund të ushqehen në restorante apo të konsumojnë diçka për të pirë dhe për tu çlodhur.
Sa i përket udhëtimit me traget, në këtë mjet lundrues që kryen çdo ditë itinerarin Fierzë-Koman-Fierzë, aty ofrohet shërbim bari dhe mundësi për ushqim udhëtimi me çmime afërsisht si të tregut. Ekziston megjithatë, edhe një variant i tretë udhëtimi. Nga Tirana çdo ditë nisen furgonë të cilët i dërgojnë pasagjerët deri tek kalata e tragetit në Koman. Aty pasagjerët hipin në traget, duke paguar 400 lekë për person dhe më pas vazhdojnë udhëtimin deri në Fierzë, ku furgona të tjerë presin këta pasagjerë në kalatën e nisjes, për ti transportuar drejt qytetit Bajram Curri sapo zbresin nga trageti.
Pas mbërritjes në qytet, në afërsi të qendrës së tij ndodhet hoteli i privatizuar me emrin “Emral” i njohur prej vendasve me emrin “Hotel Shkelzeni”. Ai ndodhet në pjesën jugore të qytetit, pranë stadiumit, në një ambint të bollshëm mes gjelbërimit dhe pishave të shumta të mbjella vite më parë përreth tij. Hoteli ka një kapacitet prej 40 dhomash, gjysma prej të cilave janë të pajisura me kondicioner dhe pajisjet tjera të nevojshme.
Tropoja ofron mundësi të shumta argëtimi dhe eksplorimi. Në fshatin Markaj, rreth 25 minuta nga qyteti, ndodhen vendbanime vjetra historike që i përkasin fiseve që janë vendosur përsëpari në këtë zonë shumë vite më parë. Një tjetër mundësi është Muzeu dhe Pallati i Kulturës, ku vizitorët mund të njihen me traditat e zonës, veshjet, veglat muzikore dhe figurat historike të Malësisë së Gjakovës, të shquruara kryesisht gjatë luftës për mbrojtjen e trojeve shqiptare nga pushtimi sllav. Vepra gjigande energjetike e Hidrocentralit të Fierzës, është një tjetër objekt madhështor dhe mbresëlënës që mund të vizitohet duke marrë leje paraprake nga autoritetet përkatëse. Hidrocentrali me të vërtetë është një objekt madhështor që ofron supriza të pa fund gjatë eksplorimit të tij deri në 170 metra në thellësi të tokës.
Lugina e Valbonës, e shpallur prej vitesh Park Kombëtar, është përla turistike që ofron kjo zonë. Rruga automobilistike që të shpie në Valbonë, po asfaltohet në kushte bashkëkohore falë përkushtimit të biznesmenit vendas, pronar i kompanisë së ndërtimit “Geci”, i cili ka angazhuar një numër të madh mjetesh të cilat po gërmojnë në shkemb për zgjerimin e rrugës dhe rrafshimin e terrenit malor ku ajo shtrohet. Rruga parashikohet të përfundojë brenda vitit, megjithatë që tani, është në kushte të përshtatshme udhëtimi. Nisja bëhet në Qytetin Bajram Curri dhe udhëtimi drejt Valbonës, zgjat 1 orë e 40 minuta. Itinerari që përshkruhet, kalon nga fshati i Shoshanit, ku lehtësisht nga rruga vizitorët mund të shijojnë një nga perlat e kësaj zonë, Kanionin e Shoshanit të krijuar nga rrjedha e lumit Valbona mbi pikëtakimin e shkëmbinjve magmatikë dhe gëlqerorë. I gjithë udhëtimi ofron një panoramë alpine dhe të paharrueshme duke kaluar më pas në fshatrat Klysyrë, Dragobi, duke lënë pas rrugën që ndahet drejt fshatit Çerem në kufi me Serbinë, e më pas në Pas Kollate, fare pranë “Shpellës së Bajram Currit, vendqëndrimi i tij në male gjatë luftës, ku edhe u vra). Fare pranë urës që ndodhet mbi lumin Valbona, në afërsi të rrjedhës dhe në një pikë të prekur nga hijet dhe fresku i luginës së lumit, aty ndodhet një restorant ku mund të drekohet dhe ku kryesisht ofrohen produkte mishi të freskët. Rruga vijon më tej në veri në drejtim të fshatit të Valbonës, një vendbanim me burime të shumta uji të ftohtë që rrjedh nga shkrirja e borës në male, me pisha që arrijnë deri poshtë në fshat në bahçet dhe oborret e shtëpive. Në Dragobi, Mbas Kollate dhe në Valbonë, fushat e blerta janë një mundësi e mirë për ata që janë të interesuar të angazhohen në aktivitete sportive apo lojërat me top. Burimi i lumit Valbona, një perlë e natyrës, ndodhet rreth 40 minuta udhëtim në veri të fshatit Valbona, duke kaluar fshatin e Rragamit të Shalës.
Nga Wikipedia:
Tropoja emri i të cilës vjen prej fizionomisë gjeografike (tri fushat) eshte një vendbanim i hershëm i populluar nga popullsi shqiptare. Pas pushtimit të zonave veriore të Shqipërisë, nën sundimin sllav, pati tentativa për ta quajtur Tri Polje, por siç është e qartë në ditët e sotme, kjo zonë ruajti dhe mban emrin e saj të ardhur prej formës gjeografike në të cilën ajo shtrihet. Tropoja njihet historikisht si pjesë e Malësisë së Gjakovës. Gjatë Perandorisë Osmane ishte pjesë e Vilajetit të Kosovës. Kufiri i vitit 1912 që shkëputi pjesën më të madhe të Kosovës nga Shqipëria la Tropojën në izolim dhe vështirësoi jetën e banorëve. Kufiri la të izoluar edhe ekonominë e Tropojës. Nga çlirimi i Shqipërisë e deri në Luftën e dytë botërore Tropoja së bashku me të gjitha venbanimet e tjera të Tropojës, Hasit dhe Kukësit që kishin mbetur këndej kufirit ishte pjesë e Prefekturës së Kosovës, që ishte një nga 10 zonat administrative të Shqipërisë së lirë. Sot Tropoja është pjesë e Rrethit të Tropojës, të cilit edhe i ka dhënë emrin ndërsa në varësi administrative i përket Prefekturës së Kukësit.

“Gjuetari i Balonave”, një subjekt i fuqishëm nga Khaled Hoseini!

2008-07-23T20:32:00.001+01:00

Me “Gjuetari i Balonave”, Khaled Hoseini i ka dhuruar botës një libër të mrekullueshëm. Një subjekt i fuqishëm që vjen përmes personazheve të vendosura fillimisht në Kabul të cilat për shkak të marrjes së pushtetit nga talebanët zhvendosen në Islamabad, më vonë në Kandahar dhe në fund në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Libri sjell përditshmërinë e Kabulit si një qytet me njerëzit, rrugët, kinematë, libratitë, kulturën dhe traditat e tij, larg atij imazhi të krijuar prej kronikave të errëta televizive apo reportazheve të vrazhda gazetareske të viteve të fundit pas “11 shtatorit”. Kabuli ishte një qytet normal deri atë dimër kur talebanët u shfaqën dhe natyrisht normaliteti u kthye shumë vite më vonë, pas asaj kohe të gjatë lëngate, kaosi deri në shpërfytyrim, kur kryeqyteti por edhe i gjithë Afganistani u desh ta fillonte gjithçka nga e para, pa e humbur shpresën prej gjithë asaj që kishte ndodhur. Subjekti është i mbushur me ngjarje dhe episode mbresëlënëse të cilat edhe njëherë na sjellin ndërmend rëndësinë e njëriut, të miqësisë, fëmijërisë dhe besnikërisë. Libri ngërthehet pas një teksti që lexohet me një frymë, një subjekti rrëmbyes dhe një stili që sjell gjithnjë të pa pritura dhe kthesa të jashtëzakonshme në jetën e personazheve.
Pasi lexova librin, mësova se filmi i realizuar mbi subjektin e tij, ka mbërritur edhe në Shqipëri. Libri bestseller është konvertuar në një film prej 128 minutash. Filmi ndjek subjektin e librit duke shfaqur dy shokët që i kalojne ditët së bashklu në Kabul, duke luajtur me balona, duke shëtitur e duke jetruar moshën e tyre. Një histori e dhimbshme ndodh mes dy miqve të fëmijërisë për ti ndarë ata përgjithmonë, në këtë ndarje të cilën për disa vite e përjetuan të gjallë por të ftohur prej karakterit të komplikuar njerëzor i cili rezistoi derisa ndarja qe e pashmangshme dhe personazhet u vendosën në dy botët. Djalit shembullor i Ëazir Akbar Khan, torturohet nga faji, që braktisi shokun e tij Hasan, djalë i paligjshëm i babait të tij në një kohë kur Hasani ndërhyn për të marrë balonën e cila ishte kthyer në simbolin e rikthimit të personalitetit të Amirit në sytë e babait të tij të vrazhdë. Filmi është realizuar në 2007 nga regjisori Marc Forster, me një çmim 20 milionë dollarë ndërsa xhirimet janë kryer në Afganistan dhe në Amerikë ndërsa gjuhët e personazheve janë anglishtja dhe persishtja. Kolona zanore i përket Alberto Iglesias ndërsa në rolet kryesore luajnë Kahlid Abdalla, Zekeria Ebrahimi në rolin e Amirit. Ahmad Khan Mahmidzada përfaqëson në rol Hasanin fëmijë ndërsa Atossa Leoni luan rolin e Sorajës.

Mbi librin
I shkëlqyer, fabula tronditëse e të cilit e bën këtë libër të paharrueshëm jo vetëm si një kronikë politike,por edhe si një rrëfenjë të thellë personale...Ndodh rrallë që një libër t'i përshtatet kaq shumë kohësh dhe njëkohësisht të ketë cilësi kaq të lartë letrare.
(Isabel Aliende)

Autori
Khaled Hosseini, bir i një diplomati, u lind në Kabul, në Afganistan. Familjes së tij iu plotësua kërkesa për azil politik në SHBA më 1980. Jeton në veri të Kalifornisë dhe është mjek. “Gjuetari i balonave” është romani më i fuqishëm epik i kohëve të fundit, një sukses i jashtëzakonshëm letrar i botuar në shumë vende të botës. Dreamëorks, shoqëria kinematografike e Steven Spielberg-ut, ka fituar të drejtën për të realizuar filmin me këtë subjekt, i cili tashmë është duke u xhiruar.

Janë shprehur:
Një roman i mrekullueshëm...një tregim i jashtëzakonshëm që të rrëmben. (Publisher Weekly)
Një libër i fuqishëm... pa zbukurime të tepërta, pa absurditete, thjesht një prozë e shkëlqyer. (San Francesco Chronicle)

C`a do ne Tirane?!!!

2008-07-20T17:50:00.014+01:00

Po ecja disi i nxituar ne qender te Tiranes, kur Krasta, miku im i profesionit prej mese pese viteve, i pranishem gjithandej ne blogosfere, tek Peshku dhe ne Flickr, me telefonoi.
"Ku je"-me tha.
"Ne Tirane",- i thashe.
"Ca do atje mo vlla, e di ku jam une? Ne Koman, qenka mrekulli e papare, po udhetoj per ne Tropoje!"-me tha.
Pasi e mbylla telefonin, i dergova nje sms, duke i thene te ngjitet patjeter per ne Valbone, rruges nga qendra e rrethit, qyteti Bajram Curri, udha qe te shpie ne Valbone, kalon nga fshatrat Kucanaj, Margegaj, Shoshan, Klysyre, Dragobi, ndahet me rrugen e fshatit Cerem, ne kufi mes Shqiperise dhe Serbise dhe vazhdon lart, per ne fshatin e Valbones. Kjo rruge pra, e cila ne gjithe gjatesine e saj kalon permes krahut te djathte, fare prane nje perle si lumi i Valbones, po ndertohet me sa pashe une, ne parametra bashkekohore dhe kur e mendoj qe germimet po beheshin ne shkemb, po, po, pashe mjete qe germonin ne shkemb derisa arrinn te hapnin gjeresine e duhur te rruges. E lajmerova Krasten te ngjitej ne Valbone, per bukurite e rralla te asaj lugine, per freskun dhe qetesine obsolute qe ajo i ofron nje njeriu gati te traumatizuar nga rremuja, vapa dhe pluhuri i Tiranes. Ky episod por edhe lodhja e ketyre koheve me beri te shkoj edhe une ne vendlindje per nja tri dite edhe pse vetem pak dite me pare pata nje shkeputje tjeter 1-javore nga puna per shkak te udhetimit jashte vendit. Ndersa qendroja atje i telefonova pa fund Krastes, per ti bere nderet e mysafirit, por telefoni i tij dilte i mbyllur. Ne ato zona ne fakt ka plot vende te bukura ku ecet me ore, te cilat nuk mbulohen nga valet e operatoreve celulare shqiptare. Me kete mendim ne koke, i dhashe fund perpjekjeve per tu lidhur me Krasten dhe udhetova perseri drejt Tiranes duke menduar se pas qendrimit 2-ditor ne Tropoje, ai mund te kete udhetuar drejt Kosoves, e cila nga vendlindja ime eshte vetem 40 minuta larg me makine. E di se kur te kthehet, ai do te beje nje reportazh per udhetimin e tij atje dhe per kete me vjen vertet mire. Une nuk e kam bere nje gje te tille, me perjashtim te nje tentative ne gazeten ku punoj, e cila sic biseduam bashke me kolegun tim Krasta, ishte me teper pershkrim sesa reportazh. Per faktin e thjeshte se une kam lindur dhe jam rritur ne ato ane dhe jam ambientuar me gjithcka ndodh aty. Bukurite e atyre aneve, kesisoj mund te binin me fort ne sy te Krastes apo cdo vizitori tjeter qe nuk ka qene aty me pare. Gjithsesi une zgjodha rrefimin permes fotografive edhe pse e di se ai do te sjelle edhe fotografi te bukura.

Fragment nga udhëtimi i Dr. Gjilpërës në Shqipëri! (Konica)

2008-07-19T15:10:00.001+01:00

Durrësi- me shtepitë e bardha, me kullat rrumbullake të mbetura nga Koha e Mesme, me kodrat e murrme prej shkëmbi të prerë maja-maja si nga dora e njeriut që i bëjnë një kurorë të rëndë përmbi krye- duket për së largu, për udhëtarin që afrohet nga deti, një qytet përralle dhe bukurie i shtrihur pranë valëve. Po i pari kontakt me Barkarët e limanit e prish menjëherë atë lodër të mëndjes dhe e ve njerinë përpara të vërtetës jo aq të pëlqyer. Barkat iu afruan anijes së avullt, dhe dr. Gjilpëra hodhi një sy mi njerëzit që vozitnin. Ishin shembëlla shumë të varfra të racës së njeriut: njerëz të zinj e të verdhë, të ngrusyr, të mvrenjtur, të parrojtur, të pakrehur, pobabilisht të palarë, njerëz të mërzitur nga bota dhe nga vetja e tyre që nuk e shihnin. Dr.Gjilpëra u habit shumë dhe me një italishte të thyer pyeti një oficer të anijes si qe e mundur të ndodheshin barkarë nga Malta ose nga Aleksandria në një liman të Shqipërisë – Ma che Maltesi, che Egiziani, sono proprio Albanesi- u përgjigj oficeri duke shkuar, (Ç`maltezë more, ç`egjiptianë? Janë fsjeshtë shqiptarë).
Dr.Gjilpëra mori valizen e tij në dorë, zbriti shkallët e pasigurta të anijes së ndryshkur dhe hyri në një barkë me ca udhëtarë të tjerë. Në doganë u doli përpara një turme e errët, njerëz të verdhë, me fytyra të lodhura, dy policë brutalë i shtyjnin me të mengjër e me të djathtë dhe udhëtarët hyjtin në binanë e doganës. Këta doganierët, me fytyra të palara e të tharuara, nisnë të gërvishtin plaçkat. Dr.Gjilpëra kish kapërcyer shumë kufi, po asgjëkundi s`kish gjetur një tërbim kërkonjës aq të madh. Ç`shikojin? Në bëjin hetime policie, si nuk u pati shpjeguar njeri se dokumentet e dëmshme nuk liheshin me valizat? Në mundoheshin të gjenin lëndë fiskale për të mbushur arkat e shtetit, si nuk i kish stërvitur guverna të bëjin ndryshime në mes të dengëve malli, që janë për marketat dhe të një valizë udhëtari me plaçkat e trupit? Apo në këtë vend të lumtur vallë, mos goditeshin me një taksë edhe brekët e udhëtarëve! Doganieri që gërmonte valizen e Dr. Gjilpërës, zbuloi një kuti të madhe me pluhur për të fshirë dhëmbët: menjehëre kalli dy gishtërinj të palarë, me thonj të zinj dhe nisi të rrëmojë e të shohë se ç`kish brenda. Pyeti në ç`punë hynte ky toz.
“Për të fshirë dhëmbët”, tha dr. Gjilpëra.
“Axhip!”, bëri doganieri pastaj thirri një shok dhe i tha “Shiko se ç`thotë ky njeri: këtë e paska për të fshirë dhëmbët!”
Që të dy doganierët qeshnë duke shfaqur nofullat e ndryshkura e gjysëm të kalbura.
“Ollur shej diil”, tha doganieri i dytë, “dhëmbët s`janë psiqolla ose çibukë që të fshihen: këtu, kardashëm, ka nonji hile: dalë të gërvish kutinë”.
Dhe nizi ta trazojë me dy gishtërinj jo më të paqmë se të doganierit të parë. Si e trazoi mirë, “Vaz gjeç,- i tha shokut, -kjo është ndonjë budallallëk Frengu, s`na prish punë.” Si fliste ashtu, diç i ra nga këmisha me dhjamë mi këmishët e bardha të Dr. Gjilpërës, i ra një gjë e vogël, e murrme, e cila nisi të lëvizë. Dr. Gjilpëra e zuri dhe e vuri në dorë të doganierit: “Ky është malli juaj, merreni.”
“Oh, s`është gjë, një morr vetëm”,-tha doganieri, e vuri në një thua dhe e shtypi me thoin tjetër, pastaj i fshiu duart mi pantallonat.
“Ja edhe një tjetër”,- doganieri i parë, “po unë do ta hedh mbë dhe, se është gjynah të vrasim një gjë të gjallë.”
“Po unë nuk e lë të gjallë, sikur të pëlcas!”, tha doganieri tjetër duke unjur sytë e tij prej macie e gjeti morrin dhe Krak! E vrava! Mor sa i majmë paska qenë qerratai!”, tha.
“Je njeri i pashpirt”, iu përgjigj shoku i tij. Dr.Gjilpëra e kish vazhduar në heshtje këtë skenë të çuditshme:
Tani që morri nuk është më i gjallë, s`ka kuptim të zihemi”,-tha mjeku ynë: “Po jam i mëndjes që duhet ti bëjmë një mbulesë të ndershme viktimës”.
Dhe duke zbrazur kutinë me pluhurin e ndotur përmi morrin. “Tani,- tha, - i ngritmë viktimës një monument të bardhë: dhe në qoftë se ca më vonë e merr era dhe s`mbetet gjësendi, duhet të ngushëllohemi me kujtimin se çdo gjë në botë është efermere. Zotërinj, ku janë monumentet funerale të Nimrodit, të Nabukodonsadorit dhe të njëqind luftëtarëve me famë? Doganierët dëgjonin gojehapur”.
“A kam leje të largohem?”-pyeti dr.Gjilpëra.
“Kini për të paguar pesë napolona”,-thanë doganierët.
“Pesë napolonë! Po përsë?”
“Se keni shumë çorape, shami, këmoshë, dhe jaka. Një njeriu të vetëm nuk i duhet, as çereku i atyre që keni ju në kërtë valize.”
Dr. Gjilpëra e kuptoi se ish më kot t`i zgjaste fjalët me këta njerëz, paguajti, mori dëftesë, mbylli valizen dhe u largua nga dogana. Po tek po dilte e zuri një polic dhe i dha urdhër të vazhdonte në zyrë të policisë. Kryetari nisi ta pyesë duke e shikuar në sy me një armiqësi të thatë. “Zot,-tha,- për ç`qëllim keni ardhur në Shqipëri?”
“Se jam shqiptar dhe desha të vizitoj vendin tim”.
“Kush ua heq harxhet e udhës?”
“Asnjëri.”
“Halld ettin! Po se paguajtin, çan kokën të udhëtojë njeriu?”
Dhe dytyra e kryetarit të policisë u ngrys me tepër.
Dëgjoni, -tha doktori,- Jam i pasur, pse të mos bëjë një udhëtim për të çlodhur mëndjen dhe për të kënaqur shpirtin tim?”
Posa dëgjoi për pasuri, fytyra e zbut menjëherë dhe nënqeshi. Nxori një kuti cigaresh dhe ia ndezi mjekut.
“Zoti doktor, -tha komisari,- mos i merrni për keq pyetjet e mia. Janë formalitete pa rëndësi, por kam detyrë ti mbaroj.”
Pastaj iu kthye policit që kish prurë doktor Gjilpërën dhe i tha të porositi dy kafe të mira. Kur doli polici jashtë, komisari ofroi fronin pranë doktorit.
“Zoti doktor,-më dukeni njeri i mirë dhe ju nderoj me të vërtetë. Lë të flasim shkoqur. S`vjen njeri për qqejf në Shqipëri, kur mund të shkojë kohën e tij në kafeshantanet me famë të Avropës. Ç`interes ju pruri në këtë vend të mallkuar?”
Dr. Gjilpëra kish nisur të shohë në thellësirat e errëta të këtij shpirti barbar, dhe kuptoi se do të ish kohë e humbur ti jepte shpjegime të kthjellëta.
“Zoti komisar, jam i pasur dhe s`kam nevojë për gjësendi. Po e dini që sa më tepër njeriu, aq më tepër i pëlqen të shtojë pasurinë.”
“Tabi!”,-tha komisari.
“U mejtova,-vazhdoi dr.Gjilpëra,- se po të vija në Shqipëri dhe do të shosja ca hape të çuditshme që shërojnë pa një e pa dy sëmundjet e botës, aq sa edhe njerëzve që kanë mbetur me një mëlçi u rritet mëlçia tjatër, posa të gëlltitin ato hape,-mejtova se do të kem myshterinj sa të dua dhe do të fitoj pa masë.”
“Haj-haj,- tha komisari,- ja tani kuptova, dhe mund t`ju thom se do të bëni punë shumë, ndonëse do të gjeni në Tiranë një mjek me famë, një nxënës të mesh-hur Habibullah pashait. Ky mjek quhet dr. Emrullah dhe bën çudira. Do ta kini kundërshtar të rrezikshëm por jam i bindur se do ta mundni.
Qëndroi pak, nënqeshi dhe vazhdoi duke ulur zërin e duke shikuar doktor Gjilpërën në sy:
“Zoti doktor, kam gruaj e fëmijë, dhe s`janë mirë nga shëndeti. Kini mirësinë të më falni ca ilaçe?”
Dr. Gjilpëra e shikoi në sy dhe e kuptoi qëllimin e këtij barbari të korruptuar.
“Zoti komisar, unë s`kam prurë ilaç me vete, se ky udhëtim i parë që po bëj në Shqipëri është vetëm për të shikuar vendin dhe për të zënë një shtëpi. Po këtu në Durrës, pa fjalë, ka ilaçe: dhe në qoftë se me jipni leje, dëshiroj t`ju bëj një dhuratë që t`i blini vetë.”
Dhe pa pritur tjatër përgjigje nga komisari, veç kënaqësisë së shfaqur me një buzëqeshje, nxori çantën i numëroi gjashtë bileta 50 liretash njëra. Komisari i vuri shpejt në xhep duke i shtrënguar dorën dhe largoi fronin e tij. Atë çast u hap dera dhe hyri polici me dy kafetë, e la tepsinë në tryezë, dhe duke u ulur pranë komisarit i tha turqisht:
“Kur po bëhej kafeja, unë po përgjoja prapa derës, dëgjova dhe pashë, dhe dua hisenë time.”
“Hesht mëlun, se unë s`ta ha hakën!”,-iu përgjigj komisari gjithë në gjuhën turqishte: pstaj vazhdoi në shqip:
Zoti doktor Gjilpëra është njëri i ndershëm, më dha provat: duhet ti ndihim që të vejë rehat në Tiranë. Tromobili niset për dy orë. Lëre zotërinë e tij në një hotel që të haje e të çlodhet: pastaj, kur të afrohet ora, shko merre zotin doktor dhe shpjere në tromobil, ku në qoftë se s`ka vend, duhet të ketë.”
Polici salutoi, dhe pasi dr.Gjilpëra i shtrëngoi dorën komisarit, duallntë që të dy jashtë. Pasi u mbyll dera, komisari u hodh nga vendi i tij dhe i ngjiti syrin në verën e kyçit. Polici dhe doktori qëndruan në divan dhe kuvendonin. I thotë polici me zë të unjur.
“Zoti doktor, dëshiroj të ju mbaroj punë dhe të ju shërbej me çfarëdo mënyrë, po bëmëni dhe ju një të mirë. Kam gruan dhe vjehrrën të sëmurë. Më falni ca ilaçe, zoti doktor.”
“Me gjithë zemër përgjigjet doktori, dhe i vë në dorë 2 bileta nga 50 lireta njëra. Kur duallnë në oborr, komisari hapi penxheren dhe duke ngritur gishtin dëftonjës të dorës së djathtë.
“Edhe unë pashë, iblis!”,- i tha policit turqisht “tani ti hisenë tënde e more vetë!” dhe e mbylli penxheren pa pritur përgjigje.

Përgjim i pa autorizuar nga Gjykata!

2008-07-16T14:36:00.001+01:00

A- Profesioni: Sekser
B- Biznesmen, pronar restoranti

A: Hë, si ma ke syrin sot? Të shikoj që je mërzitur, a të thashë që dy mundësi ke për gjobën...ty s`të mbushet mendja dhe unë s`kam çtë bëj!
B: Them ta paguaj, ajo gjobë është, unë s`kam asnjë mundësi për ta hequr...
A: Dëgjo, ty të kanë vënë gjobë 500 mijë lekë, më jep mua 300 mijë dhe e heqim...di unë çfarë bëj, me atë punë merrem, sapo i hoqa gjobën njërit, një telefonatë më duhet. Ajo fotografia që të kam treguar më ka bërë punë. Komandanti ishte andej nga fshati im dhe bëmë një foto së bashku si miq, tani të gjithë mendojnë se e njoh dhe më hapin rrugë...
B: ...të jap aq sa kërkon...po ata mund të vijnë prapë, më kanë lënë faturën, nuk dua të nisem për mirë, të paguaj më pak e të përfundoj më keq, është bërë vështirë...çfarë më garanton për këtë, e di se deri tani kam paguar tri gjoba të tilla?!
A: Ndize një cigare nga këto të miat dhe më dëgjo me vëmendje. Ke paguar tre gjoba se nuk ke mend në kokë. Ti paguan ata ta ngecin. Këtë gjobë mund ta heq vetëm unë, ose ai, nëse ke mik atë, s`kam çte duhem unë, mjafton tu thuash se je njeriu i tij dhe ata nuk bëjnë zë. Jo vetëm kaq, por pasi të mësojnë shkakun e heqjes së gjobës do të të lënë të qetë njëherë e përgjithmonë.
B: Për Komandantin po flet?
A: Po...ai është në krye të punëve këtij vendi, ai vendos për gjëra akoma më të mëdha, një gjobë 500 mijë lekë se u gjet njëri duke pirë cigare këtu, s`është asgjë për atë, e di mirë unë. Po të them se ai nuk ka dijeni fare për këto, por ajo fotografia që kam bërë me të, më shpëtoi kokën, të gjithë e kanë frikë se askush nuk shkon ti thotë se emri i tij përdoret lart e poshtë
B: Mos më ngatërro me këto gjëra të lutem! Ç`lidhje kam unë me atë njeri?!!! S`dua ta përmend...nuk dua! Kush do të besojë ndërhyrjen e tij në këto punë me ato fjalë të zjarrta që flet ai çdo ditë kundër korrupsionit?!
A: Unë po të them si funskionon, vetëm unë ose ai të zgjidhim punë, derisa nuk e njeh atë, bujrum, siç të thashë dhe është e mbaruar, jepi se nuk kam shumë kohë se...më presin. Nuk ka njeri këllqe të verifikojë nga ndërhyrë ai apo jo, nëse përmendim emrin e tij, ia kanë frikën të gjithë e dinë se me atë nuk bëhet shaka.
B: Nuk e di çfarë të bëj, mezi po heq diçka mënjanë pasi ndaj rrogat e këtyre punëtorëve që kanë mbetur, nuk e di...! Ku më gjetën mua xhanëm, gjithandej në bare e restorante pihet duhan, askush nuk po e zbaton atë dreq ligji, ç`pikë e zezë i solli tek unë?!
A: Mua më duhet të shkoj, kam ndonjë detyrim në këtë tavolinë?...ti vazhdo ti paguash inspektorët dhe ata, prapë do të të gjobisin ta dish...para duan.
B: Jo, jo, drekën e ke nga unë, po mendoja nëse mund të prisje dhe ca, më jep një afat të dytë nëse mundesh.
A: Nuk pres dot më gjatë, mund të vijnë të kërkojnë gjobën dhe nëse e paguan nuk mund të bëjmë asgjë, të thashë edhe njëherë, shpëton vetëm nëse je njeri i atij.
B: Prit të shkoj të marr paratë.
A: Okej njeri, më në fund.
B: Sa duheshin?
A: 300 të thashë, ndryshe nuk bëhet punë, një 50-she do ja lë në xhep Drejtorit...
B: Ja ku i ke paratë, 50, 100, 150, 200, 250, 300, në rregull? Fjalë dhe probleme nuk dua, nëse mundesh...ti dhashë kësaj here por dije se nuk paguaj më asnjë qindarkë nëse mendon ti nxisësh të më gjobisin duke besuar se do të të paguar përsëri.
A: Mbaroi kjo punë njeri! Edhe ti nuk duhet të flasësh, ata do të mendojnë se të ka mbaruar punë AI, do të mendojnë se je njeriu i tij dhe nuk të shqetësojnë. Tani po shkoj për atje të flas me Drejtorin. Nëse vijnë të kërkojnë likujdimin përpiqu ta shtysh. Okej njeri? Hajt mirë u pjekshim!
PS: Ky përgjim është realizuar në bazë të informacioneve operative të marra prej kamarieres që na u rrëfye me shpresën se do shpëtonte pronarin e saj të cilin inspektorët e shtetit vazhdojnë ta gjobisin sa herë që u jepet rasti. Interceptimi i bisedës është bërë pa autorizimin e Gjykatës, ndaj si i tillë, ky dialog nuk mund të konsiderohet provë materiale në një proces penal apo administrativ. Transkriptimi i fjalëve u mundësua në shenjë hakmarrje nga një ish-hetues i majtë i dalë në reformë pasi në pushtet erdhën të djathtët. Falenderojmë agjentin me nofkën “Komerdarja” i cili pati durimin të qëndronte me regjistruesin në duar pas murit të restorantit, në dalje të lavamanit ku kaluam kabllin e përgjuesve të maskuar në lulen pranë tavolinës. Jemi ende në dilemë lidhur me kolonën zanore që duhet të zgjedhim për të shoqëruar lancimin e dialogut në tregun politik, megjithëse mendimet e grupit hetimor vertiten në ujëra të turbullta qeveritare rreth këngëve të mëposhtme:
Herë me pare e herë pa pare...!
Dy dele, 300 napulona...!
Është bërë keq për lek!
Rroftë Kapidani!

Gërdec 2008!

2008-07-08T17:49:00.010+01:00

Te nderuar miq, vizitorë të faqes, ne prag te nje udhetimi jashte Shqiperise per disa dite, sic po e genjej veten per pushimet e veres por qe ne fakt nuk eshte aspak pushim, po vendos kete postim, per tju kujtuar Ju dhe veten time, qe te mos harrojme!

26 te vdekur...mbi 300 te plagosur...(35 te gjymtuar)...5 mije banesa te shkaterruara, qindra mijera te traumatizuar dhe asnje fajtor!

Vlorë, ekspeditë italo-shqiptare në parkun arkeologjik të Orikut

2008-07-05T16:57:00.001+01:00

VLORË, /ATSH-H.Koçi/.-Një ekspeditë e përbashkët italo-shqiptare do të nisë së shpejti punën në Parkun Kombëtar Arkeologjik të Orikut, 25 km larg qytetit të Vlorës, e cila do të fokusohet kryesisht në zonën nënujore të lagunës me të njëjtin emër, ku fshihet një pjesë e qytetit të lashtë.
Drejtori i parqeve arkeologjike Amantia-Orik, Gëzim Llojdia, tha të shtunën për ATSH-në, se "fillesa e kësaj ekspedite, u hodh gjatë një vizite që zhvilloi ditët e fundit në këtë park, një ekspeditë e drejtuar nga Adrian Anastasi, drejtor i arkeologjisë nënujore Durrës dhe Xhulian Volpe, rektor i Universitetit të Foxhias(Itali), të cilët realizuan një rikonjicion të sitit arkeologjik Orik, në kuadrin e projektit "Liburnia", që ka nisur të zbatohet në bregdetin jugor të Shqipërisë".
Llojdia tha se projekti ‘Liburna", ose arkeologjia shqiptare e nënujit, është një projekt kombëtar, i cili është përfshirë në marrëveshjet 2007-2010 më qeverinë italiane. Ai ka si objektiv studimin e bregdetit shqiptar dhe ndërtimin e hartës arkeologjike të tij. Pjesë e punës së projektit është edhe një kërkim i realizuar para pak javësh në zonën nënujore të Porto Paelermos, ku u zbuluan objekte qeramike të shekullit IV dhe u realizua zonifikimi i plotë i kësaj pjese të bregdetit.
Sipas Llojdisë, një nga fazat më interesante të projektit, është eksplorimi i sitit arkeologjik të Orikut, ku puna do të përqëndrohet në zonën nënujore të lagunës ose siç emërtohet ndryshe, liqeni i Valltos, ku gjenden disa prej veprave monumentale të qytetit antik.
"Gërmadhat e qytetit antik të Orikut (Pashalimani i sotëm), gjenden ne pjesën me jugore të gjirit të Vlorës dhe 42 km në jug të Apollonisë, në një skelë të futur brenda bregut mbi kodrën që mban emrin Paleokaster, e larte 20 m mbi nivelin e detit", sqaron drejtori Llojdia.
Sipas tij, duke njohur faktin historik se në shek.I p.e.s. Oriku shërbeu si kryeurë e fuqive pushtuese të kohës, arenë luftërash midis Romës, Maqedonisë dhe Ilirisë, si dhe në luftën rivale midis Çezarit e Pompeut që i solli Orikut shumë shkatërrime, pikërisht kërkimet nënujore do të shtrihen në këtë zonë, ku ushtria e Pompeut u zu në befasi. Në këtë pjesë të liqenit gjendet akropoli, që daton në shek IV, tregu i qytetit, etj.
Gjatë punës paraprake që bënë pjesëtarët e ekspeditës, e cila do të nisë nga puna në terren në datën 29 korrik, u eksplorua porti i brendshem (portus introitus), i përmendur prej Cezarit, i cili është lokalizuar në lagunën 2.2 km të gjatë dhe 1.2 km të gjere, që ka formen e një trekendeshi me baze të drejtuar nga deti. Sipas Llojdisë, në ekstremin perëndimor, bankina përshkohet prej një kanali, i cili e lidhte lagunën me detin.
Aktualisht, në brendësi të lagunës, nën pasqyrën e ujit, spikasin qartë gjurmët e një muri, me gjerësi 1.80 metra, i cili lidh dy brigjet e saj dhe që, është bankina me gjatësi rreth 200 metra, që shërbente për ankorimin e anijeve.
Në kapërcyellin e erës sonë, krahas Apollonisë, Oriku dëshmohet si baza kryesore detare e Çezarit në Shqipërinë e Jugut. Përmendja e tij si qytet me mure mbrojtës, i pajisur me garnizon, tregon vazhdimësinë e jetës si qendër e fortifikuar edhe nga fundi i periudhës republikane.
Nga ana tjetër, ndërtimi i teatrit në shek. I-rë të erës sonë, dëshmon se Oriku edhe gjatë kohës perandorake, jetoi një periudhë lulëzimi. Forcën e tij jetësore e dëshmon dhe veprimtaria ndërtuese e Herod Atikut, pas tërmetit të shek. II-të. Porti i qytetit, siç e përmend Çezari, ka qenë nga ana e lagunës, ku dallohen dhe muret nën nivelin e detit. Kjo dëshmon se, gjatë shekujve ka ndodhur ulja e ngadalshme e bregut nën ujë, si edhe mbushja me aluvione e portit", sqaron për ATSH-në, drejtori i parqeve arkeologjike të Amantia-Orik.
Sipas tij, aktualisht, kanali është bllokuar, duke e lënë liqenin të izoluar dhe vetëm me një furnizues uji, që aktualisht është një dajlan peshku. Për këtë arsye, objekt i punës së ekspeditës së përbashkët italo-shqiptare, që do të nisë nga puna në datën 29 korrik, do të jetë dajlani e, më pas liqeni, i cili ka një grykë furnizimi, i mbuluar pjesërisht nga aluvionet dhe rëra.

Vlore, qershor 2008

2008-07-02T14:18:00.003+01:00

Festa e Birrës në Tiranë

2008-06-28T21:24:00.001+01:00

TIRANE-28 qershor 2008- Dje në mbrëmje në një ambient te hapur në natyrë, pranë liqenit Artificial në Tiranë filloi “Festa e Birrës”, një aktivitet masiv i banorëve të kryeqytetit dhe jo vetëm, i cili për herë të parë u zhvillua në qershor të vitit të kaluar e që siç duket do të kthehet në një traditë të përvitshme.
Prodhimet zgarës dhe birrë nga markat e njohura vendase si “Birra Korça”, “Norga”, “Kaon” dhe “Stela” si dhe interpretimi i artistëve shqiptarë si motrat Libohova, Ardit Gjerbea dhe Mariza Ikonomi, janë ofruar për qytetarët e Tiranës prej orëve të mbrëmjes deri në 02:00 pas mesnate. Birra dhe produktet ushqimore janë ofruar me çmime promocionale për qytetarët që morën pjesë në aktivitet, ndërsa artistët që interpretuan, secili të financiar nga njëra prej markave të birrës, kanë bërë publicitet për të preferuarën e tyre.
Në një ambient të hapur me pjesëmarrjen masive të qytetarëve, pjesëmarrësit kanë kaluar disa orë argëtimi duke shijuar birrën, muzikën si dhe duke kërcyer. Festa e Birrës vijon gjatë mbrëmjes së sotme ndërsa nata e fundit është të dielën. Mes pjesëmarrësve ka pasur mjaft personazhe publikë por edhe njerëz të thjeshtë

Poçari...!

2008-06-20T19:56:00.001+01:00

Vajta në Stamboll të bëj Pazar
Dhe për kujtim të ble një vazo balte
Paqe dhe selam, usta poçar!
Dhe vazon më të mirë për mua në e pate

Vazoja nga dora seç më ra…
Dhe mu bë njëzet e pesë copë
Më erdhi rrotull deti Marmara
Dhe dyqani turk mu hap si gropë

Pa më shau poçari rëndë turqisht
Unë shqip ia ktheva në mend i rashë
Për çudi poçari nuk u ligsht
Veç dy pika lot në sy ja pashë

Mos u çmend ky turk, ky qerrata
Unë e shaj e ai me duar në qafë
Vazo tjetër mori në dyqan
Dhe më tha më shaj pash besën prapë

Psherëtiu dhe unë tha jam shqiptar
Shqip vëlla ti shamë edhe njëherë
Fjala shqipe s`blihet në Pazar
Në dyqan ka kohë që se kam ndjerë

ref
Vazoja nga dora seç më ra…
Dhe mu bë njëzet e pesë copë
Më erdhi rrotull deti Marmara
Dhe dyqani turk mu hap si grope

Pa më shau poçari rëndë turqisht
Unë shqip ia ktheva në mend i rashë
Për çudi poçari nuk u ligsht
Veç dy pika lot në sy ja pashë

Mos u çmend ky turk, ky qerrata
Unë e shaj e ai me duar në qafë
Vazo tjetër mori në dyqan
Dhe më tha më shaj pash besën prapë

Psherëtiu dhe unë tha jam shqiptar
Shqip vëlla ti shamë edhe njëherë
Fjala shqipe s`blihet në Pazar
Në dyqan ka kohë që se kam ndjerë

Ikën nga dyqani burra e gra
Unë dhe poçari, tjetër s`kishte
Vazon tunddte deti Marmara
Vazove poçari shqip u fliste

Teksti është një poezi e Dritëro Agollit. Kënga interpretohet nga këngëtari i njohur kosovar Ilir Shaqiri. Është interpretuar edhe nga Selami Kolonja, këngëtar shqiptar nga Maqedonia. E solla në variantin këngë, sepse interpretimi dhe muzika kanë efektin e tyre megjithëse poezia është shumë e bukur!

"Dushku i Lleshanit", legjenda e flijimit te nje foshnje

2008-06-19T15:10:00.002+01:00

ELBASAN, 19 Qershor/ATSH- Dushku i Lleshanit me një moshë 500 vjeçare tashmë është kthyer në vlerë natyrore, e cila do të mbijetojë edhe për shekuj të tjerë, mbi kodrën e vogël në fshatin Lleshan, rreth 15 km larg qytetit të Elbasanit. Flladi i tij përshëndet udhëtarët që kalojnë pranë tij..."Kjo madhështi lindi nga flijimi i një foshnjeje me një lente dushku në grykë. Nëna dhe babai bënë të pamundurën për foshnjen e tyre të vogël që ta kthenin përsëri në jetë, por jo…Foshnja do të ishte krijesa e kësaj peme madhështore, që populli e mbron, i shërben dhe e respekton si të ishte një gjë e gjallë, këtë monument natyror me shumë vlera". Këto janë fjalët e shkruara në formën e një epitafi, në një kornizë të varur në pemën e dushkut, si një rrëfenjë për ata që ndalojnë për herë të parë dhe shijojnë freskinë, ujin dhe natyrën e bukur që rrethon këtë dushk 500 vjeçar. Dushku i ka hapur degët e tij në një fushë të madhe dhe pret çdo kalimtar të rastit, por edhe të fshatrave përreth për t'u ulur nën hijen e tij, si dhe për të shijuar ujin e ftohtë që rrjedh shumë pranë tij. Shpatarakët të njohur si besimtarë ortodoksë, ndalojnë dhe ndezin qiri në një dhomëz të vogël, ndërtuar nuk dihet se prej kujt. Veç lutje dhe qirinj të ndezur mund të shohësh çdo ditë në këtë dhomëz shumë pranë dushkut.
Historia e 'Dushkut të Lleshanit'
Të duket si përrallë, por gojëdhënat vit pas viti për këtë dushk, të bëjnë të besosh që është një histori e vërtetë, saqë të duket sikur edhe vetë dushku me pamjen e tij sa gjigande dhe krenare të bën ta besosh këtë.
Thuajse para 500 vjetësh më parë një çift bashkë me djalin e tyre vinin nga zona të thella të Zavalinës për të shkuar në Lleshan, apo më poshtë në Shelcan. Të lodhur nga rruga në këmbë, ata bashkë me fëmijën u ndalën në këtë dushk, i cili ishte shumë herë më i vogël se dushku aktual dhe nën hijen e tij u ulën të pushojnë sadopak për t’ju kthyer sërish rrugëtimit në këmbë.
Të lodhur nga këmbët si dhe të etur për ujë, çifti i ri, për një moment e largon vëmendjen nga djali i tyre thuajse tre vjeç, i cili si lodër për të luajtur, përdor një lende dushku. Fëmija, pa ditur se çfarë po bënte dhe njëkohësisht i uritur e përtyp këtë lente.
Dhe gjithçka merr fund këtu...!
Edhe pse të dy prindërit përpiqen t'i shpëtojnë jetën e djalit të tyre të vetëm fëmija ndërroi jetë.
Zemërthyer vendosin ta varrosin qënien e tyre shumë pranë këtij dushku. Një gropë e vogël dhe një gurë mbi të tregonte se aty prehej një djalë tre vjeçar.
Por nuk kish kaluar më shumë se një vit, dhe për çudi apo nuk dihet se si…., një filiz e më pas një pemë filloi të mbinte pikërisht nga varri, mbi trupin e djalit tre vjeçar…
Dhe historia vazhdon... Gojëdhënat thonë se lentja që djali i vogël përtypi mbiu, hapi rrënjët thellë në tokë, dhe një dushk u rrit ...
Ky dushk tashmë fton kalimtarët të ndalojnë, të pushojnë nën hijet e tij të mëdha .
Gojëdhënat thonë se më pas me amanetin e tyre, prindërit e djalit të varrosur nën këtë dushk, u varrosën pranë këtij dushku, e kështu me radhë të gjithë pjesëtarët e familjes. Tashmë rreth dushkut ndodhen shumë varre, të cilat prehen nën krijesën e foshnjës.
Të moshuarit e rrëfejnë si një legjendë, por historia ruhet ashtu si është, nuk ka deformime, veç fjalë e fjalë, të paharruara për 500 vite.
E sa … e sa vite e shekuj do të kalojnë, dushku tregon se nuk do të plaket kurrë. Kurdo që të shkosh ai është i njëjtë, i gjelbër, herë- herë të duket sikur të fton të ulesh shumë pranë tij dhe të bisedosh me të, duke shijuar një cigare, apo ujin e ftohtë, i cili nuk dihet se nga vjen.
'Dushku i Lleshanit', Monument Kulture
Në vitin 2002, ku Dushk do të shpallej monument kulture për nga vetë vlerat që ka.
Rreth vitit 2005 – 2006 World Vizion, do të kryente edhe një investim prej rreth 1.8 milionë lekë, duke e rrethuar dushkun me kangjella prej druri, dy palë shkallë si dhe duke restauruar çezmën që ndodhet shumë pranë tij.
Tashmë ai është një monument kulture që në çdo kohë pret vizitorë, apo pushues, të cilët nën hijen e tij shijojnë bukurinë e rrallë që e rrethon. Ky dushk tashmë është kthyer në një vlerë natyrore, e cila do të mbijetojë edhe për shekuj të tjerë, mbi këtë kodrinë të vogël në fshatin Lleshan, rreth 15 km larg qytetit të Elbasanit.

Jeta e natës në Tiranë

2008-06-16T22:44:00.000+01:00

Ka kaluar mesnata! Pasi dëgjoj hyrjen e mërzitshme të gazetares, një monolog me fjalë të njëjta që përsëriten në forma e shqiptime të ndryshme, më në fund, kam shansin të dëgjoj ccfarë thonë të intervistuarit për jetën e natës në Tiranë. Sinkronet sjellin dy vajza, njëra nga Burreli dhe tjetra nga Korcca, të cilat janë intervistuar nga radioja që po dëgjoj.
Vajza nga Burreli thotë se kur erdhi në Tiranë, nuk kishte shumë ide për jetën e natës. Pasi erdhi me studime në kryeqytet, filloi të dalë me shoqërinë pasi nuk ekzistonte edhe pengesa e prindërve. Daljet, sipas vajzës, nuk janë të shpeshta por ndodhin kryesisht në fundjavë. Ajo tha se në qytetin e saj të lindjes, jeta e natës ishte inekzistente, pasi Burreli “përgjumej” që në orën 16:00 pas mesdite! Nga jeta e natës në Tiranë, vajza pëlqen muzikën, kërcinim, pijet dhe argëtimin me shoqërinë.
Korccarja tha pak a shumë gjëra të njëjta me parafolësen. Sipas saj, qyteti i Korccës, përgjumet një orë pas qytetit të Burrelit, pra rrreth orës 17:00. Megjithatë vajza nga Korcca tregoi se në qytetin e saj të lindjes, në fundjavë organizohej ndonjë mbrëmje apo aktivitet, ku njerëzia mund të marrin pjesë për të kaluar kohën dhe për tu argëtuar.
Pas një intervali muzikor, transmetohen intervistat e prindërve, banorë të kryeqytetit. Ata thonë se frika më e madhe e tyre, kur fëmijët dalin mbrëmjeve, është duhani, droga dhe alkooli. Një grua, tha se ajo dhe bashkëshorti nuk i pengojnë fëmijët të dalin mbrëmjeve, por gjithsesi, nuk lejojnë që kjo të ndodhë shpesh. “Jeta e shpeshtë e natës mendoj se është me rrezik”, tha gruaja. Emisioni në radio vijoi me disa intervista të realizuara mes zhurmës së pub-eve dhe lokaleve të natës në Tiranë ku më tepër dëgjohej muzika në sfond sesa thëniet e folësve.

Nga burimi i Valbones...

2008-06-14T18:51:00.000+01:00

Dy Muaj ne Tirane

2008-06-13T18:34:00.001+01:00

01/6/2008

Tirana nje Gerdec...

04-04-2008

Me poshte jane nje grup shkrimesh nga vizita ime dy mujore ne Tirane...

Pas nje vonese te sterzgjatur ne Washington D.C., ku avioni i "Austria Airlines", per shkak te nje difekti e shtyu flutrimin plot 12 ore (sikur edhe ai me kerkonte te mendohesha dy here para se te fluturoja per ne Tirane), dhe pas nje gjumi te trazuar ne nje motel ne periferi te Washingtonit dhe zgjimit ne kater te mengjesit per te shkuar perseri ne "Dulles Airoport", me nje taksist indian, qe shfrytezoi rastin per te na "rrjepur" mire nga parate, me ne fund u nisem ne oren 6 te mengjesit ne drejtim te Vienes (kur duhej te ishim nisur ne oren 18:00 te nje dite me pare).

Ne oren 8 te darkes (me oren Europiane) avioni austriak zbriti ne aeroportin e Vienes, dhe rreth ores 24:00 nje avion tjeter austriak zbriti ne aeroportin e Tiranes. Pas shume vite largimi nga Shqiperia, me ne fund shkela token shqiptare, ndersa u ndjeva jo keq ne aeroportin e Rinasit, qe nuk kishte ndonje dallim thelbesore nga normaliteti perendimore. Por...

Por, fill pas Rinasit gjerat u kthyen gri - nje gri e erret. Tirana me ngjau me sekuencat televizive te stacioneve amerikane per Bagdatin. Si ka mundesi? Te krijohej pershtypja se Gerdeci kishte ndodhur ne Tirane, jo ne Vore. Pluhur, ndertesa me suvatime te rrjepura, pallate te larta pa rregull e pa sistem, rruge te cthuruara me semofore qesharake (ku vizat e bardha ishin te padukshme), trafik i tipit afgan, plehra, dhera, etj, etj... njelloj si nje qyteterim i rremujshem i botes arabo-palestineze...

Ishte ora 12 e nates dhe doja te fajesoja erresiren per perceptimin tim ndoshta te gabuar. Por jo! Nje pamje po te tille, madje me te tmerrshme, pashe dhe te nesermen ne Tirane..., ndersa nga larg degjoja zerin e Kryetarit te Bashkise se Tiranes, Edi Rama, qe ne nje miting ne Sheshin Skenderbej protestonte kunder Gerdecit. Cfare ironie!

Sot Pashe Sokol Ballen...

07-04-2008

Te dalesh rrugeve te Tiranes eshte absolutisht nje tmerr. Njeqind per qind tmerr i vertete, e pse jo, dhe nje absurditet me oke. Me keq s'ka si behet. "Sheshi Skenderbej" eshte qendra e kasaphanes. Pervec gropave pa mbarim ne shesh (sikur e kane punuar me traktor per ta mbjelle me miser.E me verte, pse nuk e mbjellin me miser?! Nje fushe me miser aty do te dukej shume me mire se c'eshte katandisur. Do kulloste dhe kali i Skenderbeut...), trafiku eshte ana me dramatike e ketij sheshi. Nje drame reale ne kuptimin e vertete te fjales. Nuk di si ta pershkruaj dhe habitem se si njerezve apo mediave nuk iu ben pershtypje ajo cfare ndodh ketu. Te duket se ke zbritur papritur ne "ferr". Makina, motora, tricikla, kalimtare qe sulen nga te gjitha anet, ne tufe (ketu as qe behet fjale per korsi), sikur mbijne edhe nga dheu, njelloj si ne nje enderr te keqe (ah te ishte enderr...)

Dje, nje stacion televiziv, ndersa komentonte "Dialogun me Shqiperine" te Rames ne nje fshat diku, tha se "rruga me cakull e ketij fshati ishte ndryshe nga asfalti i "Sheshit Skenderbej" ku Rama beri miting te premten". Asfalti i "Sheshit Skenderbej"!!! Cfare media langaraqe, thashe me vete, ndersa makina me ne fund doli e gjalle nga "Sheshi Skenderbej" dhe mori rrugen ne drejtim te Universitetit. Rremuja behet disi me e permbajtur por perseri e rrezikshme, ndersa nje vajze pastron xhamin e nje makine para semaforit, kurse shoferi e kundershton kete pastrim qe behet pa lejen e tij. Ne fakt s'ka faj i shkreti, sepse makina eshte komplet me balte, e cdo i beje nje pastrim xhami.

Drejtohemi per tek Presidenca, tek dera anesore e godines, dhe pasi zbres nga makina, permes trafikut te eger e pa viza te bardha (as ne drejtim te deres se Presidentit te Republikes nuk ka viza per kalimtare), mezi caj permes lemshit te makinave, dhe afrohem tek porta e madhe prej hekuri, ku nje roje civile ma ben me shenje te shkoj per tek dera e vogel, ku nje tjeter civil del nga nje gabina ne ane, e me flet me nje pamje te cilter. I them se dua te dorezoje nje leter per tek zoti A.M. Me pyet, a e njeh? Jo, i them, nuk e njoh. Meqenese nuk e njeh, me thote, duhet ta dergosh letren me poste. OK, i thashte, por nese do e njihja a mund ta dorezoja ketu? Po me thote...

Largohem nga presidendca dhe perseri fillon vuajta e trafikut, ndersa diku tek zona e Bllokut shikoj gazetarin Sokol Balla. Pra, thashe me vete, edhe ky e di se c'behet ketu, dhe nuk revoltohet ne programet e tij televizive kunder Bashkise se Tiranes. Nejse, pas shume vuajtjesh perfundova tek posta qendrore, dhe pas nje rremuje te llahtarshme jashte e brenda godines se saj, me ne fund arrita ta postoj letren per ne presidence...

(Neser jam "pushim", shyqyr Zotit, nuk do te dale ne rruge...)

Tirranët e Tiranës...

10-04-2008

Ka një javë tashmë që ndodhem në Tiranë, dhe akoma s'po mësohem me ndotjen e saj. Që natën e parë të ardhjes ketu, menjeherë pas kalimit të kryqëzimit të Kamzes, pashe nje shtrese ajri te pluhrosur qe qendronte e varur mbi siperfaqen e tokes. Ne fillim mendova se ishin pastruesit e natës, meqenese ishte ora 24:00, por jo, atje s'kishte asnje pastrues, e madje as makina ne ate ore te vone te nates, ndersa hyrja e Tiranes ngjante me nje tunel tymi, qe ti futesh brenda tij, dhe qarkullon e qendron gjithmone aty. Behet fjale per nje re ndotje (nuk eshte as tym makinash), disi si me ngjyre kafe te hapur, e perhershme dhe statike, para shiut e pas shiut, naten e diten, ne kohe me diell a me re, etj. Me nje trashesi rreth 5-6m nga siperfaqa e tokes, ky pluhur dheu, eshte gjeja me e peshtire e Tiranes, qe te zbeh shikimin e te bllokon frymemarjen, dhe shpesh me ben te kercas dhembet, sikur kam rërë ne goje. Njerezit ketu jane mesuar me kete tymnaje, dhe madje se shikojne dhe kur une flas per te.

Sot vendosa te dal ne kembe rrugeve te Tiranes, dhe e fillova udhetimin nga shkolla "Herry Fultz" (politeknikumi) ne unaze, dhe vazhdova rrugen ne drejtim te stacionit te trenit e pastaj siper ne drejtim te "Farmacise 10". Nje burre diku qeron nje portokall dhe lekurat i hedh poshte ne rruge (as ne trotuar), dhe kur konstaton veshtrimin tim qortues, me thote me ironi "a do pak portokall..."

Dyqanet anes rruges vijne njeri pas tjetrit, dhe shumica e kane nxjerre mallin jashte ne trotuar, ku cdo gje eshte e mbuluar nga shtresa e zakonshme e pluhurit, ashtu si makinat, banesat, njerezit etj. Trotuari kercet nen kembet e mija per shkak te dheut te perhershem aty. Sfondi kaf i hapur, si nje cope doku e vjeterur, eshte kudo. Ndertesat anes rruges jane teresisht te amortizuara, me suva te rrjepura, cati te deformuara, avlli qerpici te kalbura, ballkone te mbushura me sende te ndryshme apo te mbyllura me tulla etj. Poshte ne rruge makinat qarkullojne ne nje trafik plotesisht te parregullt, ku vizat e bardha ne asfalt (pothuajse te padukshme) jane gjeja e fundit qe respektohen (ndoshta do ishte me mire qe policia rrugore te kalonte nen varesi te bashkive, se sa te jete e centralizuar dhe fiktive sic eshte aktualisht). Makinat jane abslutisht te ndotura nga pluhuri apo balta dhe asnjeres prej tyre nuk i shkelqen llamarina ashtu sic ndodh rendom me to ne rruget e Amerikes. Te duket vetja sikur ke "zbritur" ne nje bote tjeter. Ne boten e pluhurit e te dheut, te asfaltin e te betonit te ndotur, pa gjelberim e pa asnje peme dekorative. Islamabad hesapi...

Trotuaret jane plot me njerez indiferent qe pergjithesisht ecin ngadale, permes tregetareve te pafund te trotuareve, qe mbajne te hapura te kulm te qiellit radiot me muzike te natyres orientale. Arrij kryqezimin me rrugen e Dibres dhe mar poshte ne drejtim te qendres.

Shoferet ketu jane te pasjellshem ndaj kalimtareve dhe te bllokojne kalimin edhe kur ju jeni duke ecur ne trotuar. Te njejten gje ben dhe nje idoit ketu para meje, qe del nga nje rrugice lagjeje per ne rrugen kryesore, dhe gati me shtyp mua ne trotuar. I them cfare ben, por vetem me hedh syte me inat. Nejse!

E shikoj Tiranen dhe me vjen keq qe tani ajo eshte "over", "expired", "spoiled" apo e thene shqip, e skaduar dhe e mbaruar. Nje qytet qe dikur kishte rreth 200 mije njerez sot ka rreth 1 milion, dhe te gjithe mbi te njejten siperfaqe e mbi te njejten insfrastrukture, te ngjeshur e te rrasur si ne nje thes, ku pallatat e larta te ndertuara pa kriter kete dhjetevjecarin e fundit, i kane "vene kapak" puneve. Nuk e kuptoj perse duhej ndertuar cdo gje ketu, ne vend qe qyteti te shtrihej ne drejtim te periferise, dhe pjesa e vjeter e tij te mos cenohej, por te permiresohej e te modernizohej. Me vjen keq ta them, por une nuk shikoj asnje lloj standarti perendimor ndertimi ketu. Asgje nuk ngjan as dhe me nje rrugice te varfer te nje qyteze amerikane te shkretetires se Arizones.

Per mendimin tim Tirana nuk behet më. Eshte e kote te investohet edhe nje qindarke me shume ketu. Tashme ky qytet eshte vetem nje shkretetire e pluhrosur e tipit te qyteterimit afgano-pakistanez.

Mbase tani ka ardhur koha per nje "Kongres te ri te Lushnjes", per te caktuar nje kryeqytet tjeter te Shqiperise. Dhe nuk bej shaka. Ndoshta ndryshimet e aferta te hartes gjeografike te Shqiperise, do e bejne te nevojshme caktimin e nje kryeqyteti te ri. Ne fund te fundit, per hir te se vertetes duhet thene, qe Tiranes nuk ia pame as hajrin ne historine tone, dhe sic ajo ka dhe emrin, po te tille tirrane prodhoi. Mbreter, kuislinge, diktatore, mafioze, prefekte ordiner e kryebashkiake driteshkurter etj, etj...

Ketu Ka Shume Liberale a Pak Konservatore

17-04-2008

Para disa ditesh nje grup analistesh e gazetaresh (Sftefani, Nano, Zheji etj) bene nje proteste para godines se Prokurorise se Vlores kunder arrestimit te dy anetareve te Petroliferes. Me ankime e kercitje dhembesh ata ngjanin me sindikaliste te zakonshem rrugesh.

Sot nje grup gazetaresh (Baze, Rakipi etj), ne nje takim me Presidentin Topi, ankoheshin per nje vendim te Ministrise se Financave qe kishte te bente me siguracionin e punonjesve. Ata ankoheshin e qaheshin...

Prej disa ditesh Parlamenti po diskuton me tona te larta emocionale ca deklarime te Bollanos se Himares. Deputete e kryetare partish, ankohen e ankohen per ato cfare llomotit Bollano ne Himare. Vetem ankohen!

Ketu jane te pafundme organizatat e shoqatat me natyre ankimore. Pothuajse per cdo ngjarje e ndodhi, sado periferike a episodike qofte, menjehere institucionalizohen lloj-lloj grupimesh e shoqatash, te tipit sindikalisto-liberale, qe vetem ankohen e qahen, demonstrojne e protestojne rrugeve e rrugicave te Shqiperise (sidomos para kryeministrise), por asnjehere s'ben vaki qe ti drejtohen zyrtarisht drejtesise e gjykates. Behet fjale per nje shoqeri qe injoron hapur institucionet e specializuara shteterore, e pikesepari pushtetin gjyqesore.

Nga ana tjeter, grupimet me natyre konservatore, mungojne fare ketu. Pra pikerisht organizimet qe duhet te percojne tradite e moral, ndershmeri e pasterti njerezore etj. Sot Shqiperia ngjan me ate njeriun qe nuk ka njeren dore, doren konservatore te saj. Dhe mbase kjo eshte aresyeja perse gjerat jane kaq lemsh e te ndotura ketu, qe ka kaq pak perkushtim e entuziazem kombetare, kaq pak moral e ndershmeri njerezoro-familjare, kaq shume degjenerim e kaq pak "burreri". Ketu pislliku nuk eshte vetem ne rruge...

Moda e Çuditshme e Tiranes

24-04-2008

Ndersa ec ne nje rrugice tregetare, me shites te shumte anash saj, shikoj nje djale te ri qe blen nje rrip pantallonash me simbolin e "playboy-t". Afrohem me kujdes dhe e pyes shitesin nese e din se cdo te thote "playboy" dhe koka e lepurushit ne te. Me thote jo...

Nje pjese e mire e meshkujve ne Tirane veshin xhinse me forma e ngjyra te tipit "gay", si dhe po te tilla bluza. Te njejten gje bejne edhe shume vajza, megjithese ato nuk te lene pershtypjen e lesbianeve. Po me te tilla xhinse pashe nje dite gazetarin Sokol Balla dhe Ministrin e Kultures zotin Pango.

Ketu nuk ka aspak propogande per moden apo informacion te posacem per veshjet. Njerezit jane te prirur te hedhin ne trup rroba te natyrave nga me te ndryshmet, duke mos njohur faktin se ato jane specifike dhe prodhohen deri dhe per te identifikuar grupe e mosha te ndryshme njerezish. Veshjet jane (pak a shume) si makinat, ku marka e tyre, forma apo ngjyra identifikojne deri dhe pasurine, seksin apo prirjen seksuale te individeve.

Ne perendim dhe vecanerisht ne SHBA ka shume informacion per rrobat dhe menyren e veshjes. Qe nga kepucet e atletet e deri tek xhinst e bluzat jane te njohura me emra specifik, emer qe identifikon indirekt dhe grupimet e ndryshme shoqerore.

Me ben pershtypje fakti se ne vazhdojme te imitojme me "kokefortesi" vetem italianet, nderkohe qe ata jane te paimitueshem ne shume aspekte, sepse perbejne nje popull mese origjinal (asnje nuk lodhet ti imitoje). Nuk e kuptoj perse vazhdojme te kopjojme zgjedhjet sekondare te botes (njelloj si ne kohen e Partise se Punes) por nuk bejme dhe ne si te tjeret, te kopjojme direkt origjinalin, moden amerikane.

E them kete, vec te tjerave, se keto dite po shikoj ketu "BigBrother Albania", nje show qe propogandohet ne menyre spekulative, nga hosti i tij televiziv TopChannel, si gjoja shfaqja numer nje ne bote, ndersa nuk eshte gje tjeter, vecse nje show amerikan qe sot ne SHBA eshte drejt shuarjes. Gjithsesi varianti shqiptare i ketij show (i kopjuar nga ai italian) eshte "sucks", madje mese qesharak e absurd. Do ishte mire qe shqiptareve tu servirej edhe modeli origjinal i ketij show, ai amerikan, qe njerezit te kuptojne se sa i varfer eshte versioni i TopChannel.

Tirana, ''Qyteti'' pa Asnje Parcele Parkimi

27-04-2008

Ne Tirane nuk ka asnje shesh parkimi publik per automjete. E pabesueshme por e vertete. Nese ju (psh) do te shkoni ne ndonje restorant ne Tirane, nuk do shikoni aty asnje parcele parkimi makinash. E imagjinoni kete? Por jo vetem tek restorantet, por gjithashtu as tek njesite tregtare, supermarketet, serviset, kinemate, zyrat shteterore, xhamite, kishat, madje as edhe tek Bashkia e Tiranes nuk ka asnje shesh parkimi. Per tu "zgerdhire" (me dhembje) apo jo...?! Ose bie fjala, nese ju do te shkoni per vizite tek dikush ne Tirane, ju perseri nuk keni ku ta parkoni makinen para godines apo pallatit perkates, sepse nuk ka sheshe parkimi. Dikush tjeter duhet t'ju dergoje ju atje me makine e pastaj t'ju mare perseri kur te keni mbaruar pune (si nje nxenes i shkolles fillore).

Asnje parcele publike parkimi makinash nuk ka sot ne Tirane. Me siguri eshte kryeqyteti i vetem ne bote qe s'ka as edhe nje cope shesh te vogel per te parkuar automjetet. Mesjete hesapi! Kur shikoj Tiranen, me vijne ndermend qytetet amerikane, qe me shume se gjysmen e siperfaqeve se tyre e kane hapesira publike parkimi, madje dhe me shume, trecereku i qytetit eshte fushe parkimi per makinat. Dhe kjo sepse jetojme ne kohen e automobileve e jo te kuajve e gomereve (dreqi ta mare kete pune).

Absurditeti urbanistik i Tiranes eshte ndoshta krimi me i rende shteterore qe eshte kryer (e kryhet) ne Shqiperine post-diktature. Dhe me e keqja e kesaj historie eshte se ky absurditet s'po rresht se ndodhuri perseri e papushim sot e gjithe diten.

Para dy ditesh, Bashkia e Tiranes miratoi ndertimin e disa kullave te tjera te larta tek lulishtja para godines se PD-se & Kuvendit te Shqiperise (vetem kulla ndertohen ketu????). Pyetja eshte: Perse ne ate vend nuk ndertohet ndonje parcele publike parkimi per automjete? Madje jo vetem aty, por edhe ne sheshin Skenderbej te ndertohet nje parcele e tille. Ne fund te fundit, kujt i duhet ai budallik arkitekturor (aspak funksional) qe do te behet ne ate shesh, nderkohe qe Tirana tashme eshte mbytur e po fundoset nga automjetet, qe parkojne vend e pa vend, ne mes te rruges e ne mes te sheshit, mbi trotuar e mbi lulishte etj. Dhe s'kane faj, sepse: (1) ose te ndalohet qarkullimi i makinave ne Tirane dhe Tirana te shembelleje perseri me vitet para 1990; ose: (2) te ndertohen parcela parkimi te mjaftueshme sic i ka ato cdo qytet sot ne bote.

Pas mbushjes se hapesirave e shesheve para pallateve egzistuese pese kateshe me ndertime te larta (ne vend qe aty te beheshin parkime per makina), tani Bashkia e Tiranes ka filluar uzurpimin e lulishteve e hapesirave te tjera publike, po me te tilla ndertime te larta, qe pikesepari shtojne ne menyre artificiale popullsine, per/meter katrore te Tiranes, pra edhe mjerimin ne te. Me qe ra fjala, ketu s'ka asnje statistike sa banore per/meter katrore ka Tirana. Me siguri ja ka kaluar edhe Kalkutes se Indise tashme (te pakten ata kishin Nene Terezen per ta menaxhuar varferine).

Te krijohet pershtypja se kemi te bejme me nje administrate armike te qytetit, qe po shfrytezon pa meshire cdo hapesire te tij. Imagjinoni vetem kete fakt te thjeshte, ne Tirane nuk eshte ndertuar asnje rruge e re qe prej motit te motit, por vetem ri-asfaltohen (perseri e perseri) rruget qe la Enveri, nderkohe qe popullsia ka shkuar nje milion banore dhe numri i makinave eshte me qindra mijra. Administrate me te pa-afte lokale s'besoj te kete ndonje qytet tjeter ne bote.

Me kete trajtim mizore qe po i behet sot Tiranes, do te vija dita qe jo vetem qyteti do bllokohet e do pesoje kolaps, por edhe bizneset do te falimentojne ne mase. Kjo sepse, njerezit nuk do te kene mundesi te shkojne tek bizneset, tek supermarketet, restorantet etj, pasi ne keto vende nuk ka as edhe nje shesh parkimi makinash.

Sinqerisht nuk di c'te them per kete kolaps te perditshem te Tiranes. Kam pershtypjen se keta burokrate mjerane qe drejtojne sot Tiranen, harrojne faktin se bema e tyre e zeze urbanistike eshte mese e prekshme, e konstatueshme, evidente dhe materiale, pra e pamundur te mbulohet me "gjethe fiku" apo te asgjesohet si kioskat e '92-'97 (ah kioskat e "shkreta" ishin lule para kasaphanes se sotme). Dua te them, se dora e drejtesise nuk do ta injoroje ne asnje menyre masakren arkitekturore te Tiranes...

Mos u Ktheni Kot. Shqiperia na Ka Perzene!

21-05-2008

Nen nje organizim modest te Dhomes se Tregetise Amerikane ne Tirane, u be nje "Job Fair" (panair pune) tek Hotel Tirana (ne menyre absurde teper luksoz, ndersa ne SHBA behen neper palestra basketbolli), ku kompani te ndryshme biznesi intervistonin kandidate per punesim.

Nje djale i gjate i veshur me kostum te bardhe, kollare te verdhe e kepuce te kuqe (si kamarieret e shtepive te bixhozit ne Las Vegas) kontrollon mbarevajtjen e Job Fair-it. Megjithese intervistat ishin planifikuar sipas nje orari te caktuar, ky djalosh i ben vete seleksionimet e kandidateve, duke iu ofruar me shume mundesi intervistimi femrave te reja. Dhe meqenese une jam mashkull, ai vazhdon te me injoroje, e me ne fund intervista ime zhvillohet rreth nje ore e gjysem me vonese.

Gjate kesaj periudhe dy mujore te vizites sime ne Shqiperi, bere disa aplikime e intervista pune, thjesht e vetem per te pare se si reagon punedhenesi shqiptare ndaj emigranteve te shkolluar ne perendim. Eshte per te qeshur apo per te qare, por kudo ku shkova, nuk me ofruan asnje vend pune, dhe e dini me cfare motivacioni? Jeni i mbi-kualifikuar per kete pozicion!

Keni pare keshtu? Pra na e kane gjetur ilacin dhe ne, qe te mos kthehemi me kurre ne vendin tone te origjines, per te cilin emigrantet sjellin cdo vit me shume se nje miliarde dollare, duke qene kontribuesi kryesore financiar i Shqiperise. Por problemi eshte se ata duan vetem parate tone, jo ne... E kuptoni kete? Ata s'na duan me ne, por kerkojne vetem para nga ne.

Me fjale te tjera, ata na kane bere dalje perfundimisht, megjithese flasin gjoja (cdo dite) per emigrimin e trurit, dhe bejne thirrje gjoja (cdo dite) per kthimin e trurit, etj, etj.

"Njerezit e ishullit" na kane perzene, pikerisht ne qe morem rruget e botes, per t'ju lehtesuar barren e varferise e te papunesise, qe u sjellim qyteterim e kulture perendimore si dhe parate e perditshme te mbijeteses, para keto qe mbajne gjithashtu ne kembe dhe nje klase te plogesht e te paafte politike.

Mos beni gabim (faj) o njerez te ktheheni ne "Atdhe". Nuk ka me "Atdhe" per ne! Beni yzmet vendit qe ju mban me pune e para, e qe iu jep personalitet e dinjitet njerezor. Harrojeni ishullin dhe njerezit e tij te pluhrosur, qe te "hane buken e te permbysin kupen". Atdheu eshte atje ku jetohet me mire... (Vizita ime ne Shqiperi mbaroi)

Kthimi ne "Atdhe"...

28-05-2008

Ja me ne fund vjen dhe dita e kthimit. Ora 4 e mengjesit me gjen ne Aeroportin "Nene Tereza" te Rinasit, ku ambienti tashme modern i tij vazhdon te ndyhet nga policet e doganes shqiptare, qe permes vulgaritetit, sjelljes provokative dhe menyres se eger ne komunikim te fusin te rrenqethurat per here te fundit, duke te kujtuar se shkelqimi i aeroportit eshte i rreme dhe se bizanti komunist vazhdon te sundoje akoma ne kete pjese te Europes.

Ndersa avioni i shoqerise "Austria Airlins" ngrihet nga Rinasi, me vjen sopontanisht ndermend nje thenie e filmit "Dueli Heshtur", se: "kurre s'dua ta degjoj me emrin Shqiperi". Por padyshim qe jo, nje thenie e tille eshte absurditet...

Pas rreth nje ore e gjysem fluturim zbresim ne aeroportin e Vienes dhe pas disa ore pritje nis udhetimi super i gjate per ne Washington D.C.

Dhe ja me ne fund nga dritaret e avionit shfaqet toka e bekuar amerikane. Pas nje ulje te perkryer te piloteve austriake ne "Dulles Airoport", fillojne dhe procedurat ne doganen amerikane. Pamja e cilter e zyrtarit te doganes, mireseardhja qe me uron, menyra njerezore e komunikimit, vula e hyrjes ne pasaporte...

Kaloj me shpejtesi permes njerezve te shumte dhe ndalem ne barin e pare ku porosis nje kafe dhe nje uje te ftohte. Ndihem me te vertete i qete, ndersa bufistja bionde duke me kthyer kusurin me thote me dashamiresi "thank you sir..."

-"Thank you!", i them, dhe psheretij i lehtesuar si pas nje endrre te keqe. Jam perseri ketu...

Nga Kritika (www.gazetakritika.net)

Vendlindje...

2008-06-07T20:55:00.002+01:00

Pyll ne shkaterrim, Valbone, Tropoje...
Lisi ne maje te malit, Lugina e Valbones, Tropoje

Gjirokastra

2008-06-03T18:57:00.000+01:00

Foto: ATSH

Shtypi “nuk” i thotë të vërtetat

2008-06-01T18:18:00.000+01:00

Titulli i vendosur më lart mund të jetë lehtësisht i kritikueshëm për këdo që merr mundimin ta kundërshtojë. “Armiqtë” e tij janë të mirëpritur sepse debati me ta mund të na çojë në zgjerimin e argumenteve pro dhe kundër ose në teza asnjanëse. Ai në fakt nuk është një konstatim i imi. Më tepër është një “ngacmim” që kërkon të mësojë jo vetëm përmes reagimesh, por edhe analizash, nëse shtypi i thotë të vërtetat. Është e qartë se askush nuk pret ti mësojë të gjitha të vërtetat prej shtypit. Gazetaria online po zhvillohet gjithnjë e më shumë, interneti është bërë një mundësi e mirë që tekstet, fotografitë apo edhe videot, të kalojnë nga njëri kënd i globit në tjetrin, brenda pak minutave. Televizionet gjithashtu po zhvillohen gjithnjë e më shumë në konceptin e garës me kohën duke i “rrëmbyer” të vërtetat e duke i bërë ato të ditura para se të kumtohen në faqet e gazetave print. Disa prej të vërtetave janë të fshehura në mënyrë të kujdesshme, të tjera të vërteta duken, por nuk ka sy të vëmendshëm të shikojnë përmasat dhe formën e ekzistencës së tyre domethënëse, në gjendjen e sotme të mbingarkesës dhe mungesës së kohës së nëvojshme për shikime tej sipërfaqes ndërsa një pjesë tjetër e të vërtetave, edhe pse duken në anë të rrugëve në të cilat kalojmë çdo ditë, konsiderohen me ose pa të drejtë “të paprekshme” dhe gjejnë vend shumë pak për të mos thënë fare në faqet e shtypit. Ne e kthejmë kokën në anën tjetër në ato raste kur pak metra matanë rrugës, ndodhen “gjurmët” e tragjedisë së radhës apo hatasë së pritshme që është e sigurt se do të ndodhë por nuk dihet se kur.
Cilat janë të vërtetat për të cilat po flas?
“Mashtrimi, poshtërsia apo gënjeshtra- qofshin në Qeveri, në Biznes, në Shkencë apo në Organet e Rendit, -si rregull janë lajme”. shprehet Edmund B. Lambeth në faqe 47, të librit të tij “Gazetaria me Përkushtim, Etikë për Profesionin” një nga tekstet më popullore të viteve të fundit në fushën e Etikës së Medias.
Përkufizimet për të vërtetën janë të pafundme, një seri e tërë librash përmbajnë këndvështrime të ndryshme për Të Vërtetën. Por duke qenë se po flasim për të vërtetën dhe raportin e saj me shtypin, lë të qëndrojmë në këtë fushë.
“E kam thënë se reporteri ka për detyrë të bëjë diçka më shumë sesa të vëzhgojë apo të regjistrojë mekanikisht gjithçka që i del përpara. Përkushtimi i vërtetë ndaj të vërtetës kërkon shumë më tepër. E vërteta nuk gjendet gjithmonë në sipërfaqe, ajo nuk mund të vilet si mollët, drejtpërdrejt nga degët e pemës. Ka të vërteta të fshehura prania e të cilave vetëm sa mund të preket lehtësisht në sipërfaqe. Megjithatë reporteri ka për detyrë të shkojë e ti gjejë ato”, tha para një Kursi Gazetarie, Paul Y. Andreson, fitues i “Pulitzer Prize” në vitin 1928 për rapotimin e skandalit “Teapot Dome”.
E çfarë pastaj?!
Shtypi shqiptar çdo ditë përmban sasi të konsiderueshme informacioni. Aty gjen çfarë ndodhi dje në Parlament, vendime të Qeverisë të zbardhura me besnikerisht me pikë e me presje, cilave nuk u është bërë asnjë analizë, çfarë tha kryetari i maxhorancës dhe opozitës, çfarë qëndrimi po mbajnë partitë e vogla për X çështje, sa të vdekur shënoi dita e djeshme nga aksidentet, vrasjet, hakmarrja apo sherri në lojërat e fatit, ndonjë sukses të bashkive apo komunave në rrethe, skandale gjen rrallë e më rrallë për të mos thënë fare, ndërsa informacionet sipërfaqësore janë të shumta. Pjesa më e madhe e tyre janë cekur pjesërisht ose plotësisht nga kronikat televizive të një dite më parë, por gazetat i ripërsërisin dhe këtë e bëjnë pa shtuar ndonjë hollësi domethënëse! Ajo që bie në sy është se shumica e lajmeve të përditshme bazohen në një burim të vetëm duke mos krijuar përplasjen dhe ballafaqimin e fakteve që mund të ofrojnë dy, tre apo më shumë burime që janë përfshirë në konflikt apo palë që kanë interes për çështjen. E vërteta ndonjëherë “shfaqet” vetëm pas ballafaqimit, përplasjes dhe verifikimit të fakteve të kundërta.
Po i kushtohet vëmendje kohët e fundit disa “suplementeve speciale” që me fotografi dhe artikuj bombastikë na tregojnë në cilin klub nate e kaloi fundjavën filan politikan, si ishte veshur, me çfarë makine po udhëtonte dhe në shoqërinë e cilës femër ishte. Askush nuk investigon nëse ai deputet, që paguhet rëndshëm me taksat e shqiptarëve (për kushtet e Shqipërisë) po e kryen detyrën e tij.
Shembuj
1.Kishin kaluar disa muaj gjatë të cilëve gazetat e cilësonin “terrorist”, “njeri të rrezikshëm” apo anëtar i Al-Qaeda, kur munda të mësoj për njërin nga të strehuarit politikë në Tiranë, pas lirimit nga burgu i Guantanamos. Ai kishte filluar të punonte në një Ndërmarrje e cila merrej me mbjelljen e luleve në oborret e shkollave publike në Tiranë! Tani banon me qira në një shtëpi diku në periferi dhe nuk dëshiron të kthehet pas ndërsa pret nënshtetësinë shqiptare. Nuk ndihet mirë kur shikon çezma që qëndrojnë hapur gjithë kohën kur askush nuk e shfrytëzon ujin e tyre, nuk arrin të kuptojë shpërdorimin e energjisë elektrike nga banorët e zonës dhe thotë se Shqiptarët duhet të jenë kursimtarë në këtë drejtim. Këto gjëra nuk i pata mundësuar më parë për këtë njeri, i cili e ka parë veten për javë e muaj me radhë në një fotografi të vjetër të tij në faqet e gazetave por asnjë gazetar nuk i ka trokitur në derë për të kërkuar edhe një reagim prej tij lidhur me akuzat që i janë bërë apo për të verifikuar tipin e tij “të rrezikshëm”!
2. Dy vite më parë, u desh të ndodhte një aksident tragjik në Detin Ardiatik, ku një helikopter u rrëzua bashkë me gjashtë shqiptarë në bord teksa udhëtonte natën me urgjencë për në Spitalin e Barit në Itali. Helikopteri Qeveritar shqiptar fluturoi natën mbi det, kur nuk ishte i pajisur me mjetet që garantojnë orientimin në kushte të tilla fluturimi. Më pas rezultoi se me taksat që paguajnë shqiptarët, helikopteri ishte riparuar diku në Gjermani, me faturën për “riparim kapital” por pajisje të tilla nuk i ishin vendosur! Kjo gjë u tha në shtyp rreth një muaj pas aksidentit pasi më parë askush nuk ishte kujtuar për të verifikuar diçka në këtë drejtim.
3. Të gjithë e dinë çfarë ndodhi në Gërdec. Nuk është e nevojshme të hyj tani dhe të përshkruaj tmerrin që shqiptarët panë me sy atë ditë. Vetëm më duhet të theksoj se ai nuk ishte një repart ushtarak si gjithë të tjerët, ai ishte i veçantë dhe mund të binte në sy. Ishte edhe pranë Tiranës për më tepër. Pra kishte mundësi që çfarë ndodhte aty të denoncohej para tragjedisë nga shtypi. E kjo nuk ndodhi. Rrethi i personave që e dinin çfarë gatuhej, të gjithë, janë ushtarakë. Mediat shqiptare e kanë shkëputur me kohë vëmendjen e tyre nga ushtarakët ndaj edhe gazetarëve nuk u kërkohet të bëjnë burim informacioni ndonjërin prej tyre. E vetmja gjë në këtë fushë, që botohet në shtyp, është komunikata e radhës e Ministrisë së Mbrojtjes për pensionet e ish-ushtarakëve apo ndonjë protestë e këtyre të fundit në kërkim të të drejtave të tyre.

Nëno, kishe të drejtë!

2008-05-26T15:24:00.000+01:00

Mbrëmjen e 22 majit 2008, vendosa këtu një postim me titull “Triumf shqiptar në Beograd”! I ndikuar ndoshta nga lodhja e ditë-natës, (sfera e djathtë e trurit duhej të ishte drejt mpirjes, ora kishte kaluar 23:00 dhe unë postimin po e bëja nga kompiuteri i zyrës), por edhe i nxitur prej njëfarë atmosfere entuziaste të krijuar pas kualifikimit në finalen e “Eurovision” të përfaqësueses së Shqipërisë Olta Boka, gjithçka po më ngjante me një triumf, ngjyruar në këtë formë, edhe prej faktit se kënga ishte interpretuar në gjuhën shqipe, atje, në Beograd!
Një ditë më pas, kur isha çliruar prej euforisë, mbërriti një koment interesant.
Ishte E Ëma e Zeqos, e cila shprehej:
Po ce trijumf mor bir i nënës ce trijumf? Trijumf thunet kur fiton na një gjë apo e ka lën mëndja nënën e ka rrudhur? Po sikur pastaja të thyej këmën shejtani e të fitonj qo koce nënës na një vënt të mir ça fjale do ti themi mor të keqen nëna apo që ka çliruar kosovën?
Përgjigja ime aty për aty ishte: Hehehe, e shikoj qe nuk je dakord me mua nëno! Po ti ke mendimin tënd dhe unë kam mendimin tim, apo jo?! Nese fiton qo goce, do themi që na nderoi, por edhe nese nuk fiton, do themi që kendoi shqip në Beograd dhe që doli ne finale, pra gjithsesi, pati një vleresim ndaj saj. Gjithë të mirat nëno!
Por E Ëma e Zeqos, nuk tërhiqet nga mendimet e saj dhe sërish më shkruan: Edhe ti mor beu nënës paç gjithë të mirat, pa kocja në mes të Beogradit ja mori këngës se atje bënej ai koncerti mor bir e nuk vajti të pushtonte Titon. Edhe donte nuk donte qafir Millosheviçi do ta dëgjonte kocen si qën bir qëni se nuk ishte i tinja ahengu. Apo e ka kabim nëna këtë mor paç uratën ti?
Nëno, po të them se nuk e ke fare gabim! Mendoj se ke tërësisht të drejtë në reagimin tënd. Dhe dije se, nuk po ta them për të të bërë qejfin, por po ta them këtu, hapur ku munden ta shikojnë të gjithë, pra KISHE TË DREJTË! Tani çfarë dua të them unë me tërë këtë hallakatje?!!!
Dua të them se komentet e Nënës më vunë në mendime. Dhe pasi u mendova, pasi ndryshova paradigmën time dhe e pashë çështjen në një tjëtër vështrim, arrita në përfundimin se në titull të postimit tim, kishte diçka euforike, përtej asaj që kish ndodhur, të fryrë në masë e ngjyrim, krahasuar me atë çfarë kish ndodhur vërtet. E kjo nuk kish ndodhur vetëm se unë isha euforik e pak i emocionuar në atë momentin kur vendosa postimin bashkë me titullin e tij, por sepse Ne, gazetarët shqiptarë siç mendoj, dhe Unë, siç jam i sigurt, jemi të brumosur me një stil abuziv në vendosjen dhe ndërtimin e titujve. E kam fjalën për shtypin e përditshëm. Kam dëgjuar me qindra herë analiza dhe mendime, por edhe reagime lexuesish, që me të drejtë, thonë se në shtypin shqiptar në 80 për qind të rasteve, brenda artikujve gjejnë gjëra krejt të ndryshme nga ajo çfarë premtohet, lajmërohet dhe kumtohet në titull. E ky është një zhgënjim për ata lexues, pjesën reaguese e më të vlefshme të të cilëve, nuk i kemi më besnikë, ose i kemi humbur fare e ndoshta përgjithnjë.
Tani, që të jemi të qartë, unë prej kohësh, mikut dhe kolegut tim Krasta, i kam sugjeruar ndërtimin e një blogu i cili siç mendoja, duhet të ketë në qendër median. I sugjerova ta ndërtojmë bashkërisht blogun, 4-5 kolegë, në mënyrë që të ketë diversitet në qëndrime, në ide dhe në “akuza”. Dhe në këtë blog, siç projektoja në mëndje, të trajtohej problematika e medias, por kësaj here pa dorashka. Besoj se diskutimi, evidentimi dhe trajtimi i “abuzimeve” nga disa pjesëmarrës është më i besueshëm dhe më produktiv. Reagimi i parë, mbase pak moralist, por sipas meje i drejtë, i Krastës, ishte: A je gati të rrëfehesh? Krasta pra, më kushtëzoi, më tha se duhej të përgatitesha për të rrëfyer “mëkatet” dhe pastaj mund të flisnim për ndërtimin e blogut. Unë besoj se tani e fillova rrëfimin tim këtu ku pata mundësinë, në blogun tim simbolik. Kam cekur shumë pak nga problematike e madhe, por mendoj se gjithsesi është një fillim. Për të shkuar më tej, kërkoj ndihmë dhe pjesëmarrje nga të gjithë. Ky postim është i hapur për ndërhyrje nga të gjithë, përfshirë punonjës të medias por edhe njerëz që nuk kanë lidhje me median, qofshin konsumatorë apo indiferentë ndaj saj. Unë e di se nëse ndonjë prej kolegëve të mi të medias, nuk bën të njëjtën gjë me mua, unë do të jem i vetmi që kam pranuar “abuzimin”, por kjo nuk më tremb. Unë besoj se plaga dhe sëmundja mjekohet e nuk bëhet vdekjeprurëse, nëse ajo pranohet pa përvetësuar psikologjinë e pacientit, por duke zgjedhur e zbatuar modelin e njeriut që sinqerisht kërkon të shërohet dhe e bën këtë me çdo kusht. Unë e di se ky postim, nuk ka asnjë efekt pa pjesëmarrje, ashtu sikurse me gëzim kuptoj, se pjesëmarrja dhe mendimet e të gjithëve, i japin forcën e nevojshme për të ndikuar sadopak.

Triumf shqiptar në Beograd!

2008-05-22T22:40:00.003+01:00

Perfaqesuesja e Shqiperise ne "Eurosong 2008" Olta Boka, renditet mes finalisteve me kengen e saj "Zemren e lame peng" interpretuar ne Beograd. Suksese Olta!

Thuaje fjalën e mirë, se zemrën s`ta shesh askush!

2008-05-21T18:37:00.003+01:00

Prishtina më pëlqen, por nuk e njoh plotësisht. E adhuroj atë masë të saj, aq sa kam mundur të zbuloj deri tash. Megjithatë, kam vënë re, se disa prishtinas dhe prishtinase, në vlerësimin tim, qëndrojnë më lart se Prishtina, ashtu sikurse disa të tjerë, qëndrojnë më poshtë në këtë opinion, subjektiv sigurisht! E pëlqej Prishtinën ku flitet shqip, atë qytet ku krahas flamurit vendës vazhdon të shfaqet edhe flamuri kombëtar, jo në shenjë revolte apo mospranimi për simbolet e reja, por ne shenjë brendie. Prishtina e natës është akoma më e bukur. Nëse shikohet prej Kodrës së Trimave, Prishtina i ngjan një New Yorku, ballkanas. Rrugët kryesore, ato që mbajnë mbi vete lëvizjet më të shpeshta, janë me të vërtetë ok, krahasuar me Tiranën. Lokalet e natës ofrojnë muzikë live, grupe fort të njohura kosovare që këndojnë muzikë shqip, popullore dhe moderne njëkohësisht. S`mund ta harroj një ndodhi të datës 28-29 nëntor në “Zanzi Bar”. Grupi muzikor që kishte interpretuar live disa rryma muzikore, në ora 00:00 këndoi Himnin Kombëtar shqiptar e më pas, disa këngë popullore, fort të lidhura në Kosovë e Shqipëri me luftën dhe përpjekjet për liri. Ishte i bukur ai kalim krejt i papritur, nga muzika rock, apo jazz, në timbrin dhe fjalën shqipe. Një surprizë që vështirë ta gjesh në Tiranë, fatkeqësisht (edhe nëse ndodh, vështirë të ketë kurrë atë ngazëllim apo ngarkesë emocionale si në Prishtinë)! Baret janë me të vërtetë mirë, shërbimi të kënaq, kafeja është e shijshme, mund të lexosh gazetat në çdo lokal dhe të qëndrosh pa e vrarë mendjen dhe fare i pa kompleksuar se dikush atje matanë, po shikon fort me habi me me kureshjte, çfarë po bën, ç`po flet apo me kë qëndron ti. Secili në punë të tij. E nëse ndodh që të kërkosh një cigare, apo një çakmak, apo të ta kërkojnë një të tillë, e gjitha ndodh me mirësjellje. Çfarë nuk pëlqej tek Prishtina! Do njerëz krejt të ftohtë, që shpeshherë flasin serbisht kur s`është e nevojshme. Një të tillë po prisja në shëtitoren para RTK-së, për të udhëtuar drejt Mitrovicës, sepse nuk e njoh Prishtinën aq mirë. U vonua disa orë vajza, erdhi dhe nuk më kërkoi ndjesë për vonesën e saj dhe unë, u shpreha. E nxora gjithë mllefin që më ishte mbledhur gjatë atyre orëve të pritjes që i kalova herë në internet-caffe dhe herë duke ecur ngadalë në shëtitoren e këndshme që nis nga KEK-u e përfundon diku në sheshin para Qeverisë së Kosovës, ku ndodhet monumenti i Skënderbeut, që më kujtonte Tiranën. E pasi kisha komunikuar gjithë nerva vendimin tim për të mos udhëtuar drejt Mitrovicës (ishte muzg), se tash ishte vonë dhe isha inatosur prej vonesës mbi dy orëshe të koleges që më pat premtuar të më shoqëronte, ajo më ftoi për një “makiato” të mirë Prishtine, të cilën e dija, se nuk kam shans ta shijoj në Tiranë, e më tha në shqip: Thuaje fjalën e mirë, se zemrën nuk ta shesh askush!

my birthplace

2008-05-17T17:59:00.004+01:00

Lumi Valbona, Tropoje
Fierze-Koman, Tropoje
Fierze-Koman, Tropoje
Fierze-Koman, Tropoje

Rrëfehem

2008-05-15T17:36:00.001+01:00

Fllad i freskët
Po mbërrin,
Dritaret janë hapur,
kjo erë,
prej visesh t`largëta
vjen, e më thotë
se të preku, të pa,
në një bregdeti
pate braktisur, botën,
veç sorrat, krokamat,
lajmëronin jetën
se s`kish vdekur.

Zhurmat qiellore,
zhduken horizonteve,
kurora misterioze
mbi flokët e paqarta,
i dashuroj enigmat
si ty,
rri atje, qëndro,
horizontet dua
ti kapërcej çdo çast
e të vij tek ti, pa e ditur
si atëherë pas mesnatave.

Nëse kthehesh,
me të tjera,
do më shohësh,
rrëfehem se të dua
më shumë se
të gjitha të tjerat,
mungesën tënde
i vetëm, s`mundem
ta mbush...

...T.Sokolaj, 08

Shkarko MP3 nga Youtube

2008-05-12T17:48:00.005+01:00

Pak ditë më parë, lashë një koment në postimin që “e paditur” kishte vendosur në bloggun e saj lidhur me listën e dhjetë këngëve italiane të preferuara. Aty shpjegoja se njëra prej këngëve, ajo me titull Ancora, kenduar nga Edoardo de Chreschenzo, më ishte dashur pak kohë më parë dhe angazhimi për ta gjetur ishte disi serioz. Pasi dështova në kërkimin tim në të gjitha pikat e shitjeve të CD-ve në Tiranë dhe pasi kontaktova edhe me disa miq jashtë vendit, kërkova në internet dhe natyrisht, kënga, në disa versione të saj videoclip, gjendej në Youtube. E dëgjova këngën disa herë, verifikova nëse kishte ndonjë mundësi shkarkimi në internet, por mu duk e pamundur. Një mik, të cilit rastësisht po i flisja për këtë ccështje, më sugjeroi adresën: http://vixy.net

Home-page e adresës ishte e thjeshtë dhe po ashtu, edhe shkarkimi nga Youtube, përmes saj, ishte diccka që realizohej pa shumë mundim edhe pse, kërkonte pak kohë. Pasi klikova në adresën e mësipërme, hapa një dritare të re interneti dhe aty arrita tek faqja në Youtube ku ndodhej kënga që po kërkoja. Linkun e faqes në Youtube, e kopjova (Copy) dhe më pas bëra komandën (Paste) duke klikuar në dritaren e faqes: http://vixy.net, ku ndodhet shënimi

URL:

Më pas, tek opsioni Converts to: Zgjodha konvertimin e videoklipit të këngës në format MP3, klikova ne butonin Start qe gjendet me poshte dhe pasi http://vixy.net, u lidh me serverin e Youtube, u realizua gradualisht konvertimi e me pas shkarkimi si cdo proces i tillë nga interneti. Duhet bere kujdes ne perzgjedhjen e linkut qe kopjoni nga Youtube, pasi aty shpeshhere gjendet e postuar disa here e njejta kenge apo i njejti material ne versione te ndryshme. Nese nje link i marre aty nuk funskionon, duhet provuar nje tjeter link qe permban materialin qe kerkoni. Faleminderit per vemendjen ;)

PS: Ky postim është bërë me sugjerim nga “e paditur”

Pranverë në Prishtinë!

2008-05-09T18:04:00.006+01:00

A t`kujtohet natë e parë?
Shi kur binte në Prishtinë
Unë e ti, si dy këngëtarë
Përshpërisnim për dashurinë

Unë të doja, ti më doje
Lugut të gjelbërt të Gërmisë
Hëna yjet, na bënin roje
E lisat gjelbëronin prej lakmisë

S`harrohet dot ngrohtësi e parë
Kur pranvera ishte në Prishtinë
Unë e ti si dy këngëtarë
Thurnim vargje për ardhmërinë

ref
S`harrohet dot ngrohtësi e parë
Kur pranvera ishte në prishtinë
Unë e ti si këngëtarë
Thurnim vargje për ardhmërinë

.....na na na

A t`kujtohet natë e parë?
Shi kur binte në Prishtinë
Unë e ti, si dy këngëtarë
Përshpërisnim për dashurinë

Unë të doja, ti më doje
Lugut të gjelbërt të Gërmisë
Hëna yjet, na bënin roje
E lisat gjelbëronin prej lakmisë

S`harrohet dot ngrohtësi e parë
Kur pranvera ishte në Prishtinë
Unë e ti, si dy këngëtarë
Thurnim vargje për ardhmërinë

ref
S`harrohet dot ngrohtësi e parë
Kur pranvera ishte në Prishtinë
Unë e ti, si dy këngëtarë
Thurnim vargje për ardhmërinë

........në Prishtinë...në Prishtinë

Kënga interpretohet nga Aleksandër Gjoka, është pjesë e koleksionit "Këngët e Shekullit", 2007. Ekskluziviteti i saj, megjithatë, u takon këngëtarëve shqiptarë të Kosovës, Sabri Fejzullahu dhe Edona Llalloshi, që e sollën në skenë për herë të parë. E solla këtu jo vetëm sepse më pëlqen teksti, interpretimi dhe muzika, por edhe ngase ushqej një afeksion të veçantë për Prishtinën, e cila këtë Pranverë e përjeton në mënyrë të veçantë, ndryshe nga gjithë pranverat e tjera, tani është E PAVARUR! Gati e kishim harruar këtë ngjarje të gëzueshme, apo jo?!

Guida e Sarandes...

2008-05-08T21:24:00.000+01:00

Koman-Fierze

2008-05-06T14:18:00.001+01:00

Komani, lundrim drejt Fierzes, foto ATSH

Laokonti

2008-05-06T14:13:00.002+01:00

Më shihni tek mbytem nga gjarpërinjtë
në muze të Louvrit në Madrid, Në New York
Para syve tuaj e aparate turistësh.
Qindra vjet kam që vuaj
nga që s'flas dot
Si të flas?
A mundet një nofull mermeri
të lëvizë një grimë, të korrigjojë diçka?
vini re syte e mi, te zgavrat e thella
një enigmë, si amebë të tharë atje ka.

Një të fshehtë të madhe ndrydh brënda gjoksit
para syve tuaj, në Paris, në Madrid.
Ah, do të doja dyfish të m'i shtonit,
veç sekretin e madhë të shkarkoja një ditë.

Tek më vini rrotull, unë them me vete
kaq të verbër të jeni sa të mos të ndjeni këtë,
që ky ngërç e ky ankth në qënien time
s'êshtë nga gjarpërinjtë, por nga një tjetër gjë?

Mijëra herë në mijra net e ditë
të vërtetën e frikshme përsëris pa pushim.
Me shpresën e marrë se nga kjo përsëritje
ndoshta mermeri peson një ndryshim.

Po s'ndërron ai kurrë.
Art i skulpturës
gënjeshtrën mbi të ka ngrirë përgjithnjë.
I mbërthyer në dëshminë e saj të rreme,
të vërtetën kujtoj e qaj për të.

Si çdo gjë e tmerrshme është i thjesht sekreti,
që brënda boshllëku i gjoksit mban.
Afroni, pra, kokat të dëgjoni të vërtetën,
mua s'më mbytën gjarpërinjtë por trojanët më vranë.

O, sikur të mundja gjithçka të tregoja.
Si do të ngrinit para meje si gur,
por une i dënuar mes rropamës suaj
moskokëçarëse
monologun të thurr.

Ju e dini se përpara Trojës ahere,
kali i drunjtë, dhuratë e grekëve u shfaq.
Ky kalë në dy grupe i ndau trojanët:
ta pranonin atë, ose ta flaknin sakaq.
Pajtim me armikun, ulërinin tradhtarët
mjaft më me luftë, zjarr edhe helme.
Erdhi koha që shpatat ti kthejmë në parmenda
armiqte ne miq erdh koha të kthejmë.

Në mbledhje të gjatë "pro" dhe "kundra" kalit,
unë "kundra", kryesova me tërbim.
Dhe juve ju kam thënë atëhere se hyjnit
gjarpërinjtë më dërguan si ndërshkim.

Ç'përralla kalamajsh, ç'trillim për budallenjtë
unë gjarpërinjtë do t'i mbrapsja me një shkelm.
Po ç'ti bëj fushatës së tradhëtarëve kundër meje
shantazheve, letrave anonime plot helm.

Ditë e natë e me javë polemika vazhdonte,
nga shtresat e mesme e gjer në qeveri.
Ishte vjeshtë.
Nën qiellin e hirnosur me erë
kali i drunjtë përjashta priste në shi.

Atë kalë unë i pari e kisha goditur,
ndaj,e dija, ate s'do të ma falnin përjetë.
Më në fund "vijë e butë" fiton mbi të "ashprën",
dhe ne "kokëfortët" na vunë në arrest.

Në burg, me gotën e ujit, në mesnatë
helmin na dhanë ata të pijmë
ata qe ulërinin kundër dhunës e shpatës
Që dinin të kafshonin tamam si gjarpërinjtë

Në mëngjez që pagdhirë në breg të detit
ma hodhën kufomën drejt mbi zhavor.
Rapsodet anembanë përhapën
version fals të gjarpërinjve hyjnorë.

Ky ishte mbarimi i polemikës për kalin,
ju e dini me Trojën se ç'ndodhi pastaj.
Tre mijë vjet rrjesht,
nga muzeu në muzera,
unë hamalli i mermertë, gënjeshtrën mbaj.

Tre mijë vjet...Akoma zjarret e Trojes
si floknaje e kuqe më rrinë në sy.
Po më i tmerrshëm se zjarret, kumet e vomet
ishte fundi fare,
kur u bë qetesi.

Troje e braktisur.
Gërmadhë
Hi i ftohtë
dhe poshtë ne të vdekurit shtrirë rresht.
Dhe papritur, në muzg sipër tokës se mardhur
u ndje diçka që atë çante përmes.

Ç'ishte kjo gërvimë kështu, kjo jehonë?
Vumë veshin. Kuptuam, grekët e ligj
përmbi qëndrën e qytetit me parmëndë lëronin
për të thënë se Troja përjetë vdiq.

Ja më në fund dhe parmënda e tyre.
Ah,plugu i saj si na çante më dysh!
Nga tradhëtia e Trojës, nga gjithë dhembjet,
ky kafshim i parmëndës më i hidhur ish.

T'i kthejmë shpatat më në fund në parmenda.
Kështu thërrisnin atëhere ata.
Midis fjalëve tuaja, si mallkim, si gjëmë
veshët me kapën edhe këtë hata.

Më kanë lodhur më shumë, besomëni, ca fjalë,
se kjo peshë e neveritshme gjarpërinjsh.
Ju, që gjer në hënë kini shkuar, si vallë
s'depërtoni dot deri në gjoksin tim?

Gumëzhina juaj si zhaurimë deti
më vjen nga çdo anë më përplaset në vesh,
nga copëra bisedash shumëgjuhëshe rreth meje
shqetësimet e mëdha të botës marr vesh.

Dëgjoj emra shtetesh të reja që kanë dalë,
emra kombesh e popujsh të rinj dëgjoj,
veç ai, i vjetri, i tmerrshmi kalë,
ashtu si atëhere ka mbetur njëlloj.

Prej patkonjve të tij unë rrënqethem akoma
dhe kështu në mermer i mbrojtur siç jam,
kurse ju, të panjohurit, ju prej mishi dhe kocke
vërtiteni mospërfillës nga salla në sallë.

Vërtiteni,
flisni për teatrin e për plazhet,
për gjithfare motorësh e gjithfarë qeverish,
pa ju shkuar mëndja që ai mund të shfaqet
në një ditë të rëndomtë, nje mëngjes me shi.

Ashtu si atehëre....
po mjaft,
u lodha.
Nga vërtitja juaj po më erren sytë,
nga rropama juaj veshët më gjëmojnë
në muze të Londrës në Louvre e Madrid,
në pafshi ndonjë ditë të bëhem copëra
nga marazi, siç thonë, të plas, t'ia bëj "krak"
jo kujtimet e Trojës, as gjarpërinjtë monstra,
po indiferenca juaj
do të bëhet shkak

Ismail Kadare

Loja me të vdekurin e me të gjallët!

2008-05-04T18:36:00.001+01:00

Vite më parë, në njeri u zhduk. Humbi pa nam e nishan. U thanë aq shumë gjëra për këtë punë, çështja u bë aq komplekse, saqë të gjitha palët e gjenin krejt lehtë një justifikim për çfarë kish ndodhur. Ajo që ndodhi me atë njeri, prej asaj kohe deri në vitin 2007, përfshihej në një kapitull fort kritik e të ashpër për Shqipërinë, në raportet vjetore të “Amnesty International”. Nuk e di çfarë do të thotë raporti i vitit 2008 pasi ende nuk ka dalë por edhe për faktin se çështja ka pasur zhvillime. Gjithsesi mua nuk më interesojnë fort emrat e personave apo të partive. Ama kam vënë re se kjo çështje është kthyer e rikthyer në vëmendjen publike sa herë përgatitej ose ndodhte ndonjë zhvillim i fortë politik. Kjo gjë s`më ka lënë shije të mirë. Tashti, kur shumë njerëz po mendojnë se çështja shkoi në dyert e gjykatës, drejtësia veproi dhe fajtorët do të ulen në bankën e akuzës, me thënë të drejtën unë jo vetëm që nuk jam dhe aq optimist, por jam vrerosur krejt. Mendoj se e kam provuar dyshimin tim, se drejtësia në këtë vend, jo vetëm që është e varur nga politika, por më së shumti i shërben asaj në raste nevoje duke u kthyer në “mashë” për prekjen e zjarrit nga individë të veçantë të veshur me kostumet e “titullarëve” të caktuar. Përshembull, mua nuk ma heq njeri nga mendja dyshimin, se dërgimi në bankën e akuzës i atyre personave që për 13 vjet me radhë u pandehën, është mirëfilli një shantazh që një “titullar” i rrezikuar pas ndryshimeve në Kushtetutën e vendit, i bën një “titullari” tjetër që mund të përbëjë rrezik, falë mundësisë që i është krijuar pas ndryshimeve kushtetuese. As vetë të akuzuarit nuk do të kishin dashur kurrë që 13 vite të jetës së tyre, ti kalonin duke mbajtur në kurriz akuzën për një nga krimet më të rënda të ndodhura në këtë vend. Ata janë vërtet të akuzuar, por kurrsesi s`më vjen mirë që politika e këtij vendi, luan me fatin e një njeriu të zhdukur prej 13 vitesh ashtu sikundër përdor moralin dhe njerëzinë e tre të gjallëve të pandehur, që gjithsesi ende nuk janë shpallur fajtorë në mënyrë përfundimtare. Dhe sipas dyshimeve të mia, ata që e bëjnë këtë, nuk janë as më shumë e as më pak, se personazhet që publikisht dalin para qyterarëve të këtij vendi dhe flasin me zell e me terma “të mençur” për drejtësinë e pavarur, për drejtësinë në shërbim të qytetarit, duke bërë kështu krimin e tretë, genjeshtrën ndaj ne të gjithëve.

Ditar, Autoblindat (I)

2008-05-01T18:41:00.003+01:00

I ftohti i ditëve të para të nëntorit kishte pllakosur. Njerëzit dilnin vonë nga shtëpitë ca ngaqë nuk kishin shkaqe për të nxituar, por edhe ngase kishin shpresë se në ikje të mëngjesit, një rreze dielli do ta ngrohte ditën sadopak. Në agim xhamat e dritareve mjegulloheshin nga përplasja e të ngrohtit të shtëpisë me temperaturat e acarta në anën tjetër. Autoblindat ngjanin si gjallesa gjigande përtej xhamave të kondensuar. Kjo ndodhte vetëm në mëngjes prej ajrit të ngrohur nga frymëmarrja jonë, sepse gjatë ditës energjia elektrike mungonte dhe nuk kishim me se të ngroheshim. Ata që kishin mundur të grumbullonin ndonjë copë dru quheshin me fat, ndërsa të tjerët, kishin për shpëtim rrobat e trasha. Paqartësia e hapësirës së dritareve, sikur i smadhonte mjtet e blinduara, i shfaqte më të frikshëm, më misteriozë. Të heshtur dhe me një ritëm luftarak, njëri pas tjetrit, autoblindat patrullonin në qytetin e shkretë. Kishte kohë që, jashtë banesave dukeshin vetëm të rriturit. Ne, fëmijët u ishim kthyer lojrave brenda shtëpive por edhe te rriturit i kishin reduktuar daljet në mënyrë të dukshme. Nuk kishte shkak për të dalë, madje kishte mjaft arësye për të qëndruar brenda. Dyqanet dhe kafanetë qëndronin thuajse gjithë kohës mbyllur. Biblioteka ishte shkatërruar me kohë. Aty ndodheshin rreth 130 tituj, edhe ata pak libra që kishin mbetur, ishin dëmtuar, kapakët ishin grisur, ndonjë fletë kishte humbur. Në mungesë të kafeneve, dyqaneve apo bibliotekës, e vetmja gjë që mund të bejë aty, ishte një vizitë tek të afërmit apo të njohurit. Por edhe vizitat ishin bërë gjithnjë më të rralla për të mos thënë se ishin zhdukur fare. Disa prej nesh, harronim lojërat në mes, kur ndonjëri prej të rriturve vinte nga jashtë dhe fillonte të rrëfente. Qyteti na dukej sikur i përkiste një bote tjetër, të largët, që na afrohej vetëm përmes rrezikut, kërcënimit, që e ndjenim aq pranë. Kështu ndodhi edhe atë ditë. Dikush doli për të blerë ushqimet e ditës dhe në kthim, rrëfeu se në qytet flitej se autoblindat kishin mbërritur nga Tirana atë mëngjes. Të rriturit kujdeseshin të mos flisnin në praninë tonë, tonaliteti i bisedave ishte i ulët por ne ishim kuriozë dhe mësonim ndonjë gjë. Sa e sa herë e kishim vrarë mendjen për të bërë lidhjen mes copëzave të fjalëve, për të gjetur kuptimin e tyre. Kjo shpeshherë na ndihmonte të vrisnim kohën. Unë fshehurazi kisha dalë në verandë pak kohë më parë dhe kisha mundur të shquaja tytat e errëta të mitralozëve mbi kurrizin e çeliktë të blindave. Ato qëndronin mbi dy këmbë metalike pas të cilave fshihej një njeri më veshje laramane që e kishte fshehur fytyrën nën një skafandër të gjelbërt. I dukej vetëm koka dhe dora e djathtë e vendosur aty ku unë mendoja se ishte këmbëza e armës. Secili blind kishte nga një të tillë në pjesën e sipërme. Madhështia, ritmi i ecjes së ngadaltë, zhurma e motorit por edhe dora e ushtarit në këmbëzën e armës, i jepnin kësaj skene një trajtë veprimi të pritshëm dhe të frikshëm. Lëvizja e zhurmshme atyre mjeteve, bëhej në sajë të gomave të trasha që më kujtuan disa biseda të shkuara me bashkëmoshatarët, për “gomat e mishta”, siç i quanim ne. Për gomat pa komerdare ajri e kam fjalën, ato që ne i kishim quajtur “goma lufte”, sepse as plumbat, siç mendonim, nuk kishin efekt mbi to. Ne ishim mësuar gjatë atyre muajve me bisedat hipotetike rreth luftës, armëve, kalibrave e përballjeve. Një instikt fëminor i vetëmbrojtjes së pritshme, na bënte të ndjeheshim më të afërt dhe më miq se kurrë me shokët tanë që na rrëfenin se kishin armë në shtëpi. Me ata që në fakt më parë, nuk është se shkonim dhe aq mirë. Tani që na rrëfenin se babai apo vëllezërit e tyre i përdornin armët, ndërsa dëgjonim këto fjalë një ëndërr e një shpresë davaritej në mendjet tona. Mendonim se një ditë, kur ta ndjenim veten në rrezik do të shkonim tek ata dhe ata do të na mbronin ngase dinin të qëllonin me armë. Atë ditë kur autoblindat mbërritën, ne siç ishte bërë e zakonshme në ato kohë, dolëm fshehurazi nga shtëpitë. U mblodhëm në një apartament të shkretuar të katit të parë, aty ku dikur kishte jetuar një familje e madhe kosovare në kohën e pushtimit serb. Heronjtë tanë, ata që përditë na rrëfenin për armët që mbanin në shtëpi, atë ditë ishin të heshtur. E kishin kuptuar se ato armë nuk vlenin kundër blindave, që ishin shfaqur në agim e që askush nuk mund të thoshte përse kishin ardhur e që siç mendonim, përse po patrullonin në qytet, sikur po kërkonin pozicionin strategjik nga i cili do të fillonte sulmi që ai të ishte më tepër shkatërrmitar. Secili nga ne e kishte kuptuar mirë, se ato tyta të mëdha në ballë të autoblindave bashkë me mitralozët lart, për të cilët kishim dëgjuar se qëllonin me breshëri të shpejta, ishin fitimtare përballë armëve të lehta që mbanin në shtëpi disa prej familjeve të shokëve tanë. Nuk gjetëm rrugëzgjidhje për këtë. Ndaj hapëm një temë tjetër për bisedat tona të asaj dite. Pa asnjë lajmërim paraprak, atë ditë, mësimi ishte ndërprerë në të gjitha shkollat. Askush nuk kishte tentuar të nisej për atje sikur më parë të ishte bërë ndonjë pakt kolektiv. Shumica prej nesh nuk e morëm guximin ta bënim këtë. Dëgjuam se tek sheshi në qendër të qytetit, nga ku duhej ta kalonim për në shkollë, ishin vendosur disa mjeteve të blinduara me të cilat nuk dëshironim të përballeshim duke mbajtur në duart çantat e shkollës. Në zemrat tona ishte ngjallur dëshira e madhe për një autoblindë. Nëse do ta kishim edhe ne një të tillë, besnonim se do të mund të dilnim rrugëve të qytetit ku ishim rritur, ndoshta do të shkonim edhe në shkollë, duke ditur se përballja do të ishte në kushte të barabarta. Nga mesdita na thanë se disa prej mësuesve tanë, kishin qëndruar disa orë në shkollë dhe më pas ishin larguar kur asnjë nxënës nuk ishte paraqitur aty. Asnjëherë tjetër më parë, nuk kishim dashur më shumë sesa atë ditë, të shkonim në shkollë. Vendosëm të ndaheshim duke u betuar njërëzi se të nesërmen, sido që të ishte gjendja, do të shkonim në shkollë. Disa prej nesh morën përsipër të lajmëronin edhe shoqet e shokët tjerë që nuk ishin të pranishëm, në mënyrë që të gjithë së bashku, edhe nëse prindërit nuk do të na lejonin, të niseshim për në shkollë mëngjesin e ardhshëm. Vendosëm të ndiqnim rrugën nga e cila kishim kaluar gjithnjë, të mos bënim asnjë përpjekje për t`ju shmangur autoblindave por gjithashtu ndamë mendimin se askush nga ne nuk duhej të shkëputej nga grupi gjate ecjes ashtu siç nuk duhej për asnjë arësye të shikonim nga blindat apo tu flisnim ndonjë fjalë njerëzve që fshiheshin brenda tyre. Për ne, qëllimi final ishte të shkonim në shkollë, mjaftonte ta bënim këtë qoftë edhe duke heshtur përballë atyre gjallesave të ngurta e hermetike që dukej sikur na sfidonin. U kthyem nëpër shtëpi dhe secili nga ne, filloi të mendonte mënyrën si do tu tregonim prindërve për planin tonë në mënyrë që ata të pranonin. Dëshironim ta arrinim atë qëllim por kurrsesi nuk do të pranonim që prindërit të na shoqëronin për në shkollë. Kjo na dukej jo vetëm si një shfaqje e frikës tonë por kundërshtimi ynë kishte edhe një tjetër shkak. Mendonim se në fund të fundit, autoblindat nuk kishin punë me fëmijët ndërsa me të rriturit ndryshonte puna. Ata që thuhej se kishin ardhur bashkë me blindat, kishin ndaluar disa të rritur. I kishin çuar diku por askush nuk dinte ndonjë gjë për këtë. Të rriturit ishin fiksuar pas lajmeve që shfaqeshin në TV. Gazetat kishin kohë që nuk shfaqeshin në atë qytet, për probleme të siugurisë së transportit. Edhe më parë, ndryshe nga çdo vend i botës, aty gazetat e ditës mbërrinin pas orës 14:30. Siç nuk kishte ndodhur kurrë më parë, më të mëdhenjtë, ishin instiktivisht indiferentë ndaj vogëlsirave të jetës tonë të përditshme edhe kur ne ua shfaqnim apo i shprehnim ato. Thjesht bënin sikur na dëgjonin por shikimin e kishin tretur larg, atje ku imagjinata jonë fëminore nuk mbërrinte dot.I

Asaj

2008-04-29T20:00:00.003+01:00

Ti ke një problem!
Je aq e bukur, mahnitëse
Dhe unë kaq ndalesave
të frymëmarrjes shkaktuar
prej vështrimesh, prekjesh
a netësh, pa gjumë, s`mundem
T`u rezistoj

Do të rrëzohem përtokë
I asfiksuar të vdes
A ndonjë ditë do të vij
I lagur nga shiu,
njomur gjer në palcë
Dhe ti, je aq e bukur
Saqë unë s`kërkoj
Të përulesh, a dorën
T`ma zgjatësh

Dëshira
për ty më është lodhur
duke të dëshiruar përditë
e tani, dëshirave të vdekura
prej lodhjes së kamotshme
vendin ua zë adhurimi
uria ime pa fund, për ty
pot i je aq e bukur
sa unë s`kërkoj të gatuash
sonte, s`ka kohë
për këtë vakt, apo jo?

E kam harruar botën
Për sa kohë të kam
Për asgjë s`mendoj
Dhe kam frikë, se
Një ditë kur t`më ikësh
Bota s`do të më pranojë
Rrugën do të kem humbur
Por ti je aq e bukur
Saqë unë s`kërkoj
t`ma tregosh adresën
e rikthimit

Mijëra shikime mbi ty
Derdhen sa herë dalim
E unë çmendem,
dua të arratisem
në verbëri
por s`mundem, sepse
Ti je aq e bukur
Saqë unë
s`kërkoj të fshihesh

Xhelozinë ta kuptoj
dhe unë ndonjëherë
vdes prej saj, si asokohe
por ti je aq e bukur...
Një perëndim i errët
mbi mua, bie e më thotë
se edhe kur t`më ikësh
s`do të mundem të
shikoj një tjetër...

...T. Sokolaj, 2008

Fierza, "porta" e mrekullueshme e Tropojes

2008-04-27T18:16:00.002+01:00

A ka rruge me te bukur se kjo, per tek rrenjet, sic kam deshire une ta quaj rikthimin ne shtepine ku jam rritur. Mua pershembull me pelqen me teper sesa nje fluturim me avion, duke llogaritur ketu edhe kenaqesine te ciles mund ti gezohesha pas zbritjes nga avioni e te qendroja ne ndonje prej qyteteve a vendeve te Europes, apo me tej. Kjo ne foto, eshte nje lloj natyre qe shfaqet madheshtore e qe na ben te frymemarrim fort kur kemi harruar te marrim fryme. Eshte nje natyre e tille qe te ben ti afrohesh aq prane sa mund te te coje me e bukura imagjinate dhe me e shfrenuara fantazi. Duke qendruar aq prane saj, perjetimet shperhapen ne idene se njeriu eshte pjese e natyres, pjese e sistemit te saj, cka me pas shoqerohet me me teper vetedije e ndjesi se jeta vazhdon rremujshem edhe kur njerezimi fle. Cfare pagjumesieee:)

Lumi Valbona

2008-04-23T21:51:00.002+01:00

Lumi Valbona. Uji eshte aq i kthellet saqe duket cdo gje ne tabanin e lumit...

Gjërat s`janë ashtu si duken...!

2008-04-23T16:49:00.000+01:00

Në tren kishte shumë njerëz. Disa prej tyre ishin përhumbur dhe shikimin e kishin tretur diku larg. Të tjerë prisnin me padurim nisjen e trenit ndërsa kishte edhe nga ata që shkujdesur ose me kuriozitet, kishin marrë në duar gazetat e mëngjesit dhe po i lexonin. Pavarësisht njerëzve të shumtë, nuk kishte zhurmë. I fundit që mbërriti në trenin që kishte ndaluar në stacion, ishte një burrë me dy fëmijët e tij. Sapo ata fëmijë vunë këmbët në tren, qetësia u arratis. Të vegjlit filluan të luajnë me njëri tjetrin, të lëvizin gjithandej, të bërtasin, të ankohen, të përplasen...disa pasagjerëve që po lexonin gazetat ua morën ato nga duart. Ishte e padurueshme. Minutat po kalonin dhe durimi u sos. Babai i atyre fëmijëve, qëndronte me kokën ulur dhe nuk po ndërhynte aspak për të qetësuar të vegjlit që shkaktuan me të vërtetë shqetësim. Një pasagjer, më në fund, ndërhyn: Zoteri, më falni që po ju them, por fëmijët tuaj po sjellin shqetësim. Ata ua morën gazetat nga duart shumë njerëzve që po i lexonin ato. A mund të bëni diçka ju lutem?
Babai i fëijëve e ngriti kokën ngadalë, shikoi nga folësi dhe më pas u përgjigj: Po zotëri, fëmijët e mi vërtet po sjellin shqetësim. Më falni që nuk ndërhyra më parë por ata dhe unë po vijmë nga spitali. Atje vdiq nëna e tyre dhe bashkëshortja ime.
Pasagjeri që kishte ndërhyrë reagon menjëherë: Më vjen vërtet keq zoteri. Ju shpreh ngushëllimet e mia, më thoni ju lutem, si dhe me çfarë mund t`ju ndihmoj?
Pasagjeri e harroi fare rrëmujën dhe shqetësimin që më parë patën shkaktuar fëmijët e burrit të heshtur. Ai menjëherë u pushtua nga dhimbja, nga keqardhja dhe dëshira për ta ndihmuar atë njeri.
Kjo ishte vetëm njëra nga ngjarjet që përshkruhen, në librin “Shtatë Zakonet e Njerëzve të Suksesshëm” të cilin aktualisht po lexoj. Ngjarja sillet aty në një moment kur autori rreket të tregojë se shumë gjëra nuk janë ashtu si na duken ose ashtu si ne i mendojmë ndonjëherë. Ato thjesht na duken, por nuk janë ashtu. Mënyra se si ne na duken, ndikohet shumë nga paradigma jonë, thënë shkurt nga kuadri në na japin kristalet e tejdukshme me të cilat ne i shikojmë gjërat që ndodhin rreth nesh. Me të vërtetë, ashtu si pasagjeri i trenit do të kisha reaguar edhe unë. Ndaj vërtet besoj se shumë gjëra nuk janë ashtu si na duken, ashtu si i mendojmë. Varet shumë nga “kristalet” me të cilat shikojmë.

C`jane kto pyetje zoti Minister???!

2008-04-17T15:48:00.003+01:00

"Dhuratë" nga N.Ago

1.Emri: T. Sokolaj
2.Ditëlindja: 28 shkurt
3.Horoskopi: Shiko më lart...
4.Ngjyra e flokëve: Kafe në të zezë
5.Ngjyra e syve: Bojëqielli thonë...
6.Je dashuruar ndonjëherë? Pyetje qe kjo...?
7.Lloji i muzikës që dëgjon: Popullore shqiptare, greke, italiane dhe rock
8.Personazhi Disney/Warner Bross: C`ka po thu bre...thonë kosovarët?
9.Cilin shok/shoqe ke më larg? Janë të dyja në të njëjtin vend, larg
10.Gjëja e parë që mendon, sapo zgjohesh: Ajo
11.Diçka që mban përherë me vete: Edukatën...hahahaha
12.Çfarë ke në mur? Gelqeren dhe suvanë
13.Çfarë ke ndën krevat? Dyshemenë
14.Nëse ishe vetëm në shtëpi dhe dëgjoje një vazo të thyhej, çfarë do bëje?
:Kush të tha se e dëgjova?
15.Numër i preferuar: 31
16.Emër i dashur: Viola
17.Hobi yt: Festat, librat, kitara dhe rrëmuja
18.Ku do të doje të ishe tani? Në Bruksel ose në Vienë
19.Një urim për të ardhmen: Mos qoftë më keq se tani
20.Nëse mundje të udhëtoje në kohëra e të ktheshe pas, në cilën periudhë do veje:
Nuk jam fare nostalgjik në këtë drejtim, ndoshta 1912-ën
21.Zjarr! Merr diçka me vete! :Paratë s`i mbaj në shtëpi, tjerave u bëhet halli :)
22.Lule e preferuar: Të gjitha pothuajse
23.Serial i preferuar: Cfar acarimiiii...
24.Film i preferuar: Ka kohë që s`kam parë një film
25.Këngë e preferuar: Janë shumë, s`dua të bëj diferencime
26.Libër i preferuar: Të gjitha të Kadaresë, ta lëmë me kaq?
27.Kafshë e preferuar: Nga kali jam rrëzuar, por smë ka lënë në baltë
28.Rrobë e preferuar: Këmisha, pantallonat ene këpucët
29.Këngëtar/e i preferuar: Nexhmie Pagarusha
30.Ngjyrë e preferuar: E ke parë detin Jon, ajo ngjyrë më pëlqen
31.Gjellë e preferuar: Brinjë qengji dhe trofta e Valbones time
32.Me cilin karakter nga cartoon përputhesh(Disney,WB,comics)? Pa lidhje kjo
33.Ves i keq: Merrem shumë me hollësira, ndonjëherë të panevojshme
34.Karakteristikë e personalitetit tënd që të pëlqen: Këmbëngulja
35.Karakteristikë e personalitetit tënd që nuk të pëlqen: Që nuk i përzë nga mendja ca gjëra që duhet ti përzë
36.Shprehje e preferuar: Më mirë do bëhet se më keq s`ka ku vete
37.Puna që do të pëlqente të bëje: Pilot
38.Frika më e madhe: Zoti
39.Pizza më e mirë: Kapriccoza, pikante me suxhuk, ka kohë që s`më pëlqejnë picat
40.Beson se kafshët shtëpiake janë: S`kam fare kohë as dëshirë për to

Kur ndaheshin tapitë

2008-04-14T17:28:00.002+01:00

Titulli: Kur ndaheshin Tapitë Piktor: Guri Madhi, Përmasat: 3 x 5, Pronë e Selisë së Kuvendit Popullor, sot Godina e Presidencës, Teknika: Vaj mbi kanavacë....mu shfaq kjo talbo teksa pija kafen e mëngjësit duke lexuar shtypin e ditës. Ca ngase isha vetëm e ca ngaqë jam kurioz për ato kohë, ndalova dhe po e kqyrja me një vështrim të vëmendshëm, talbonë në fjalë. Më ra në sy, së pari, një grua e zbathur, me këmbë të vrara që në duar mbante një fëmijë të vogël e të zhveshur që duhej të ishte duke vdekur prej të ftohtit, ndërsa nëna e tij gjithë adhurim dëgjonte fjalën e Udhëheqësit e më përulje shikonte drejt tij. Që në fillim dua të shpreh vlerësimin më të lartë për autorin e tablosë, është një skenë me të vërtetë domethënëse, dhe me aq sa mund të kuptoj unë nga piktura, e realizuar më së miri. Unë nuk kam asgjë më skulpturën e mrekullueshme, por me realitetin e llaftarshëm që paraqet ajo. Shikoni pra, ajo grua e zbathur krejt, me këmbë në tokë në kuptimin vulgar të kësaj fjale magjike, ndërsa Udhëheqësi i veshur shik vezullon e bie në sy dukshëm mes njerëzve të thjeshtë me të cilët është e qartë se në të vërtetë nuk ka ndodnjë lidhje tjetër veç adhurimit të tyre të verbër. Një adhurim që nuk lindi ditën kur udhëheqësi ua dorëzoi atyre njerëzve të thjeshtë Tapitë e tokës. Jo, jo, toka ishte aty, zotërinj, mbase para se të ekzistonit ju dhe para se të linddte udhëheqësi. Apo besoni se kur lindi, ai nuk ra në tokë si gjithë të tjerët, por në ndonjë vend më të shenjtë e më të rëndësishëm. Pse, ka gje më të shenjtë se toka? Revoltë, revoltë dhe revoltë në maksimum më shkakton ajo grua e zbathur aty mes burrave të veshur. Tregon qartë e bukur, pa fjalë boshe pozicionin ku ne si shoqëri e kemi vendosur gruan, si një shërbëtore që nuk meriton kujdesin dhe respektin e askujt. Më tej, një zotëri që mban një parmendë, që duket sheshit se është ngulur e po çan tokën kur nuk ë tërheq askush. Në rreshtin e parë, një pozë interesante, një burrë në moshë ka rënë në gjunjë dhe në duar mban dy grushta dhe si një gjë të shtrenjtë. Kjo më pëlqen! Bëhem keq kur shikoj në sfond të tablosë se drejt vendit të adhurimit të udhëheqësit janë duke ardhur radhë të tjera njerëzish, që duket se kanë mësuar lajmin e madh me vonesë dhe që nuk është e qartë nëse ata kanë dalë nga shtëpitë me një gëzim të atillë sa kanë harruar të hedhin veshje në trup a mbathje në këmbë. Tani, seriozisht, a ka ndonjë lider a udhëheqës në botë, që nuk do të etej akoma më shumë për pushtet, që nuk do të çmendej fare nga dëshira për të qenë udhëheqës deri në vdekje, kur shikon se të sunduarit nga ai, ia atribuojnë atij ekskluzivisht pronësinë e gëzimin mbi tokën e veç kësaj dalin ta presin këmbëzbardhur e me fëmijë të zhveshur pa mendur fare për të ftohtin a dhimbjet që ndjen trupi në të tilla raste. Jo për gjë, po me sa kam dëgjuar e lexuar, edhe atëherë që ai quhej dikator siç quhet edhe tani, por edhe sot që “diktatorët” duket sikur nuk janë të tillë, i kemi fajësuar ATA, se na cilësojnë shërbëtorë të tyre pa e konsideruar fare se raporti i drejtë do të ishte që ata ta ndjenin veten shërbëtorët tanë. Epo ky është një nga ato rastet, kur me plot gojën duhet thënë se për ca gjëra, fajin e kemi vetë ne, njerëzit e thjeshtë, që i duam më shumë ATA që na sundojnë sesa trupin tonë, që shpeshherë besojmë verbërisht tek ATA edhe kur na thonë “tokën ua solla e po ua dhuroj unë” duke mos menduar fare se toka ishte aty, para se të ekzistonim ne dhe ATA.

Kush ma i pari bani...?!

2008-04-14T15:04:00.000+01:00

Kush ma i pari bani
More djal gurbetin
Kush ma i pari bani
More djal gurbetin

Zoti mos ja dhashtë
Jo kurrë selametin
Zoti mos ja dhashtë
Jo kurrë selametin

Tri ditë ymer kena
Në këtë jetë fallxhore
Tri ditë ymer kena
Në këtë jetë fallxhore

Edhe kto të mjerat
Në gurbet na i more
Edhe kto të mjerat
Në gurbet na i more

Kur ma s`pari dola
Pa bukë më shkoi dita
Kur ma s`pari dola
Pa bukë më shkoi dita

Jabanxhi qëllova
Kujt me i lypë nuk dita
Jabanxhi qëllova
Kujt me i lypë nuk dita

Ulërojshin malet
Ujqt e zi untue
Ulërojshin malet
Ujqt e zi untue

Zemra gjith mu dridhte
Se kan me m`coptue
Zemra gjith mu dridhte
Se kan me m`coptue

Borë e shi tuj ramun,
n`fushë me zuni nata
Borë e shi tuj ramun,
n`fushë me zuni nata

pa kurrgja mbulumun
jastëk gurin pata
pa kurrgja mbulumun
jastëk gurin pata

Kryet asht tuj m`dhimbtun
kush ma freskoi ballin
kryet asht tuj m`dhimbtun
kush ma freskoi ballin

Ethet më kanë nxanun
Kush s`ma dinte hallin
Ethet më kanë nxanun
Kush s`ma dinte hallin

Vijshin pashkt e krshndellat
Mgjejshin gjith idhnue
Medet gyrbetqari
s`paska ditë me gzue

“Është një këngë me ritëm fort të bukur, që kërcehet gëzueshëm e që dhuron kënaqësi. Baza muzikore, krejt ndryshe nga teksti, që tregon vuajtjet e emigrantit, është me të vërtetë ritmike, e gëzueshme dhe festive. Refreni i shkruar në një strofë për shkak të linjës melodike këndohet duke u përsëritur në mënyrë përcjellëse. Megjithatë teksi i këngës mbetet madhështor, veçanërisht për ata që kanë provuar emigracionin klasik por edhe për ata që marrin mundimin ta mendojnë sadopak pa e provuar ende apo kanë dëgjuar diçka rreth përjetimeve të emigrantëve dhe vështirësive gati ekzistenciale me të cilat ata përballen të cilat pa diskutim duhen vlerësuar si një sakrificë kurajoze. Mua me prekin shumë sa herë e dëgjoj, refrenet e këngës që tregojnë se largimi prej gjirit të familjes është i vështirë për emigrantin, i cili vendoset në një ambient të vështirë ku mbase “harron” i detyruar edhe ato festa apo gëzime që përbëjnë pjesë të identitetit të njeriut e që s`mund të shmangen kur ndodhesh pranë gjirit të ngrohtë familjar. Ngase vija melodike më pëlqen shumë, por edhe ngase sensibilizohem me të vërtetë me teksin, e solla këtu...”

I çmenduri...

2008-04-08T22:03:00.003+01:00

Dhjetëra kamera ishin rreshtuar aty, në qoshe të rrugës tek hyrja e institucionit. Mes portës hyrëse nga ku pritej të dilte biznesmeni që denoncoi trafiqet dhe vendit ku ishin vendosur kamerat kish mbetur një hendek-rrugicë ku lëviznin nëpunësit dhe kalimtarët. Shumica prej tyre ishin indiferentë edhe pse një pakicë ngadalësonte hapat e hidhte ndonjë shikim kalimthi për të kuptuar çfarë po ndodhte, çfarë ishte ai kuriozitet i madh mediatik që kishte mbledhur aty, gjithë ato kamera që ishin drejtuar në të njëjtin kënd.
“I çmenduri” ishte një burrë rreth të 50-tave. I veshur thjesht, me një kostum gri të vjetëruar që nuk ishte përshtatur me ndonjë këmishë as në formë dhe as në ngjyrë, madje as me trikon e trashë që rrinte çrregullt në trungun mesatar të atij njeriu. Këpucët i kishte thuajse krejt të shformuara, çuditërisht me taka të larta ndërsa flokët të shpupurisur në një formë që dukej sikur tentonin të shkonin përpara për të mbuluar ballin e më vonë fytyrën. Kur kaloi për herë të parë në atë hendek-rrugicë thuajse askujt nuk i ra në sy. Ai megjithatë lëvizte duart me gjithë fuqinë, dukej sikur notonte në prag mbytje në një det më valë të vrazhda. Lëvizja e çrregullt e duarve shoqëruar me një ecje që ngjante më tepër si kërcim, kishte në sfond të saj britmat që më shumë sesa nga kordat zanore dukej sikur mbërrinin në këtë botë nga drithmat e dukshme në gjithë organizmin e “të çmendurit”: Zhdukuni njerëz më kollaro...në burg të shkoni!-bërtiste ndërsa mbante dy duart të shtrënguara në grykën e tij ku në vend të kollaros dukej veç lëkura e rrudhosur e zverkut. Drejtësi, drejtësi!-vazhdonte britmat, ndërsa afronte duart me njëra tjetrën si të ishte i arrestuar nën shtrëngimin e prangave të çelikta. Atje, atje brenda bëhen të gjitha...pislliqet...vazhdonte i çmenduri. I njëjti refren u përsërit disa herë. Nuk ishte vështirë të kuptohej se ai nuk ishte një kalimtar. Të pranishmit filluan të pyesnin nëse aty pranë kishte ndonjë spital psikiatrik nga i cili mund të ishte arratisur “i çmenduri”. Ai u shfaq kalimtar për të katërtën herë, derisa kamera e një emisioni humoristik-satirik e fokusoi dhe ndoqi gjithë ecejaket e tij. Dhe ai ndaloi, me kërcimet e tij të çregullta, brimat me fjalë të ngatërruara në njëra-tjetrën që dukej sikur dilnin nga drithmat e gjithë organizmit. Shfryu gjithë mllefin, largoi me duar gjihtë ajrin që kishte përreth dhe në buzë iu shfaq diçka si e bardhë...më pas iku për të mos kaluar më në hendek-rrugicën. Më shumë sesa të dukej, të shfaqej pra të binte në sy, ai donte të shfrynte, të nxirrte mllefin e gjithçfarë kish, në sy të botës. Pa u fshehur aspak donte të gërvishte në mënyrë imagjinare maskat që binin nën ritmin pa ritëm të duarve të tij. Dhe e quajtën “të çmendur”. Të vetmit që dhunoi ai njeri “i çmendur” ishin ata, njerëzit me kostume luksoze dhe me kollaro, që nuk veprojnë si ai. Ata veprojnë larg kamerave, larg syve të njerëzimit, atje ndër errësirat e mungesës së vëmendjes a pamundësisë së saj mundësisht sa më larg vështrimeve, sa më arratisur syve ndër vise t`errëta të mosvëmendjes a pamundësisë.
E krahasova atë njeri në mëndje, me Plugun e F.Konicës, por personazhi i kritikut të madh shqiptar ishte i urtë, fjalët e tij me peshë artikuloheshin me zë të butë në veshë të banorëve të Zullulandit. Ai nuk bërtiste, nuk lëvizte çrregullt edhe pse konsiderohej i çmendur...! Ndoshta “i çmenduri” që bërtiste ishte Plugu i ardhur në ditët e sotme, i përshtatur në kohë, që prej zemërimit të madh e pamundësisë, prej harrimit a braktisjes kriminale, shpërthen, bërtet, thërret e lajmëron se kollarot dhe kostumet luksoze janë atje, në mosvëmendjen e pamundësinë tonë, matanë murit të fjalëve mashtruese, tej xhamave të zinj a ndër kthina t`errëta duke mbjellë mjerimin tonë për pasurimin a pushtetin e tyre të sigurt për sa kohë çdokush që bërtet, shpërthen e denoncon do të quhet “i çmendur”! T.Sokolaj/08

Ah...Vlorë, Vlorë...!

2008-04-05T20:41:00.003+01:00

Sarande
Vlore

Kur nata Korçën e mbulon...(një perlë korçare nga Eli Fara)

2008-04-05T13:26:00.000+01:00

Kur nata Korçën e mbulon
Dhe kafenetë mbushën plot
Atje qan zemra ime dhe vajton
Dhe raki kërkon...

ref
Kur nata korçën e mbulon
Dhe kafenetë mbushën plot
Atje qan zemra ime dhe vajton
Dhe raki kërkon..........

Do të vij do të vij moj xhan
Me lot moj do të qaj
Zjarrin e zemrës sime
Ta shuaj, moj me duhan

Do të vij do të vij moj shpirt
Do të ulem dhe do të pi
Zjarrin e zemrës sime
Të shuaj moj me raki...

Kjo kamarierja jonë syzezë
Na servis na buzëqesh
Ajo rri bashkë me në
Syrin na e shkel
Dhe raki na sjell

ref...
Kjo kamarierja jonë syzezë
Na servis na buzëqesh
Ajo rri bashkë me në
Syrin na e shkel
Dhe raki na sjell

Ref
Do të vij do të vij moj xhan
Me lot moj do të qaj
Zjarrin e zemrës sime
Ta shuaj, moj me duhan

Ref
Do të vij do të vij moj shpirt
Do të ulem dhe do të pi
Zjarrin e zemrës sime
Të shuaj moj me raki

Për herë të parë e kam dëgjuar këtë këngë në makinën me të cilën po udhëtoja për në Pogradec. Që atëherë, nuk me shqitet nga mendja, nuk e harroj, nuk rri dot pa e dëgjuar. Është një nga ato perla të muzikës shqiptare të cilat unë nuk përtoj ti jap “play” sa herë që më jepet mundësia, mbase edhe katër ose pesë herë gjatë ditës. Sa herë që më jepet rasti në ndonjë festë apo në Karaoke, kam një dëshirë të veçantë ta këndoj këtë këngë edhe pse shpeshherë bëhem keq nga niveli im i interpretimit që duket sikur ja ul vlerat por është përsëri ritmi i këngës dhe tërësia e saj që më sjell në humor. Nuk di të them nëse është teksti apo interpretimi ai që ka ndikuar në këtë, por sigurisht adhuroj të gjitha këngëve të interpretuara nga Eli Fara, pa asnjë përjashtim. Pas kësaj dua të them se veç interpretimit është teksti i këngës ai që ka meritat e tij. Errësia bie mbi qytetin e veçantë dhe kafenetë mbushen plot në atë pragnate. Në këtë atmosferë shfaqet kamarierja jonë syzezë që na bën për vete me bukurinë e saj që na deh po aq sa rakia që vajza na servir në tavolinën e gezueshme. Unë mendoj se është një perlë, dhe jo vetëm kjo këngë, por e gjithë muzika korçare është një magraritar i muzikës shqipe për ritmin, subjektet, atmosferën dhe vlerat e vërteta artistike që sjell.

Krenarë për Shqipërinë në NATO!

2008-04-03T19:40:00.001+01:00

E pashë flamurin tim Kombëtar të valëvitej përkrah flamurit të Aleancës më të madhe e më të fuqishme Ushtarako-Politike në Botë. Është një nga ato raste të veçanta të jetës, që ndihesh krenar, që lotët të vijnë në sy prej gëzimit përzier me dhimbje. Më parë e kisha kuptuar sadopak çfarë do të thoshte mungesa e Famurit Kombëtar Shqiptar në krah të Flamujve të 26 vendeve anëtare të NATO-s. Tani sadopak e kuptoj çfarë do të thotë që Flamuri im Kombëtar, më shkabën dykrenare, ndodhet aty, në të njëjtin fllad që e tund përkrah një prej ikonave më perëndimore në Glob, Flamurit të NATO-s. Dhe ndihem krenar, por edhe i sigurt, se tani politikanët e vendit tim do të kenë më pak shanse të luajnë me jetën time dhe më i bindur se politikanët e vendit tim kanë shumë më pak mundësi të veprojnë keq...

Letër e pa dërguar...

2008-03-28T18:13:00.004Z

Heshtja ime tretur në meditimin tënd
në paqartësinë tënde, sytë e mi
drita e shikimit kredhur, e humbur
në dallgët e të pathënave, valët
përplasen, bien mbi shkëmb
e mbeten, të pa vdekura fjalët

Heshtja ime tretur në ikjet,
pa kohë, pa adresë, pa shkak
Mes kujtimesh të mbaja
Arratisjet tua s`ishin mungesë
Veç largime të përkohshme
Net të gjata bashkëshortësh që
mpiksin foshnjat e dyshimeve

Heshtja ime tretur në dyshime
Në fjalët, prekjet tua, betimet
që dyshimet mi vrasin përkohësisht
ringjallet heshtja ime në dyshime
mashtrimet thërrasin barbarisht

Heshtja ime tretur në arratisjen
E pritshme
Prej viseve tua, prej relievit
Shkëmbor që kisha dashur
Të pathënat, rikthime të paqena

Heshtja ime në origjinë ku më ra koka
Mes gardheve të mosveprimit
Në një rajon të largët, malor
Heshtja ime tretur në një letër
të gjatë, idiote, vrastare
Objekti: Urrejtje pa fund, mall pa limite
Adresa: Mosqenia e saj
Dërguar: Asnjëherë...

...T.Sokolaj, 2008

"Mos na gërric shumë..."

2008-03-23T16:08:00.001Z

Së bashku me një kolegun tim, ndodhesha diku në brendësi të fshatit Gërdec, atje ku më tepër se një javë më parë, ndodhi shpërthimi i një fabrike demontimi municionesh luftarake që shkaktoi tragjedinë më të madhe të ndodhur ndonjëherë në Shqipëri. Isha zgjuar në mëngjes me idenë se kjo është një ditë e diel, kur në Tiranë nuk ka shumë aktivitete, me idenë se kaloi një javë nga tragjedia e Gërdecit, dhe, se tani ja vlente të shkoje edhe njëherë atje, për të parë më ftohtë pasojat e asaj që ka ndodhur. Po ecnim në një rrugicë të fshatit, ishim nisur drejt zonës ku ndodhej krateri i shpërthimit, kur një makinë e policisë ushtarake, u shfaq në fund të rrugicës. Prej saj zbritën dy efektiva të policisë ushtarake. Vërshëlluan prej larg ndërsa u nisën me vrap drejt nesh. “Kjo është zonë e ndaluar”, thanë duke na zënë rrugën e më pas duke na thënë se “duhet të ktheheni, kemi urdhër të mos ju lejojmë”. I kërkova një urdhër, policit që në moshë dukej më i madh, i thashë dua ta shikoj atë urdhër zotëri. Hajde të shkojmë tek komandanti tha, është atje poshtë, tek postblloku. Epo mirë i thashë, shkojmë. Në fund të rrugicës, ndodhej po aty ku kishte ndaluar më parë, makina e policisë ushtarake. Njëri nga efektivat hapi derën dhe na ftoi në makinë. Jo zotëri i thashë, unë do të eci në këmbë, dua të shikoj fshatin, nëse mundeni më shoqëroni deri tek komandanti juaj, unë nuk jam kriminel dhe as keqbërës që të më ndaloni, të më shoqëroni me makinë. Kjo ndjesi me nervozoi pak. U thashë se do të ishte mirë sikur të merreshin me banorët e zonës që kanë nevojë për ndihmë dhe të mos harxhonin kohë me gazetarët. Ky natyrisht nuk ishte një incident. Unë nuk e konsideroj të tillë, por pas kësaj që u thashë dy policëve, njëri prej tyre mu kthye duke më thënë “ec ore, mos na gërric shumë”. Ndalova. Iu afrova dhe i kapa uniformën ushtarake në krahun e majtë. “Zotëri i thashë, respektoje këtë uniformë që ke veshur, unë nuk po kërkoj të më respektosh. Ky që përdor ti, nuk mundet të jetë kurrë, fjalor i një ushtaraku që ka vend në NATO”. U step por nuk kisha dëshirë të vazhdoja më tej. U pendova që ia thashë tani këto fjalë, sepse në fakt kisha menduar tja thosha në sy të Komandantit. Fillova ecjen dhe pashë se po afroheshim tek qendra e Komandës. I pyeta ku ndodhej Komandanti. Njëri nga policët më tha se ai ishte lart në zonë. Sa mund të vonohet zotëri. Nuk e di më tha. Unë nuk kam kohë të pres këtu me orë i thashë, por ai si duket nuk e kishte mendjen. Ia përsërita dhe mu kthye gjithë ironi: Përse zotëri doni të hyni në atë zonë, përse doni të filmoni?. E sqarova duke i thënë se unë nuk dua të filmoj, dua të flas me njerëzit, ti pyes. “Kush ti pyesë, ti?, mu përgjigj. Po unë i thashë do ti pyes, kam dëshirë të shkruaj për ata dhe jo për ju. Në këtë kohë mbërriti komandanti, i cili nuk kishte qenë aty. Policët e tij më kishin gënjyer kur më thanë hajde se na pret komandanti poshtë. Ai erdhi pasi kisha pritur rreth 35 minuta. U zemërua me një kolegun tim, u tha ushtarëve se kishin bërë shumë mirë që ishin sjellë në atë mënyrë me të, dhe harroi fare që unë, i kisha bërë një telefonatë dhe i kisha thënë se po prisja një konfirmim nga ai për të hyrë në zonë. Kaloi kufizimin e zonës ushtarake dhe po ecte. I thirra disa herë por nuk ktheu kokën. E telefonova kur kishte hyrë brenda çadrave ushtarake dhe i thashë se të paktën duhej të komunikonte me mua. Përfundimisht unë hyra në zonë dhe mbarova çfarë kisha për të bërë. Ky episod mu fiksua keq në mendje, parë në dritën e një diskutimi që kam pasur këtu e muaj të shkuar me një Komandant të Forcave Speciale Gjermane. E pata takuar në repartin RENEA. “Problemi kryesor i Shqipërisë është reformimi. Unë nuk e di çfarë nënkuptojnë politikanët tuaj me reforma, por unë flas për reformimin e njeriut. Ju keni policë të mirë, ata kanë vullnet dhe aftësi, por më vjen keq kur i shikoj që vijnë në punë sa për të qenë, nuk kanë asnjë ide dhe nuk kërkojnë asgjë më shumë nga vetja. Nuk përpiqen çdo ditë ti japin një kuptim asaj që bëjnë, nuk mundohen të gjejnë forma për tu përmirësuar gradualisht”. Ngjarja e mësipërme dhe dialogu me efektivin gjerman mu kujtuan ndërsa po mendoja edhe unë si shumëkush në këtë vend: A do të ketë ndikim ngjarja e Gërdecit në procesin e anëtarësimit të Shqipërisë në NATO? Pa dyshim që do të ketë ndikimin e saj, por gjithsesi, Shqipëria hyn në NATO atëherë kur ta meritojë. Atëherë kur ushtarët e saj, të paktën në kohën kur kanë uniformën mbi trup, të lënë mënjanë fjalorin prej gangsteri, atë sjelljen prej rrugaçi dhe zyrtari që bën insinuata personale ndaj shtetasve të këtij vendi. Edhe nëse Shqipëria nuk hyn në NATO, për shqiptarët do të jetë një fitore e madhe nëse reformohen këta njerëz, nëse policia ushtarake, apo çdo efektiv i ushtrisë, e konsideron vetën në shërbim të qytetarit dhe partner të denjë e të besueshëm të tij. Unë kam qenë i ftuar në Shtabin e Përgjithshëm të NATO-s, kam qenë edhe në Komandën e Operacioneve në Mons, një qytet thuajse tërësisht ushtarak në Belgjikë. Aty kam pasur rastin të komunikoj me ushtarakë të ndryshëm gjatë qëndrimit disaditor. Nuk më vjen aspak mirë, që ushtarakët grekë, italianë, francezë apo polonezë, u sollën dhe komunikuan me mua në një mënyrë shumë më zyrtare, njerëzore dhe korrekte, sesa ushtarakët e vendit tim, Shqipërisë, të cilët doja të doja me gjithë shpirt, që një ditë të silleshin, të shërbenin dhe të komunikonin me qytetarët si ata, ushtarakët e NATO-s.

Zemra ndalon rrahjet...!

2008-03-17T15:13:00.003Z

Shume prej tyre, nuk jane mes nesh. Nuk mundem ti percjellim as ne banesen e fundit, jo se nuk deshem, por sepse nuk mundem. Gjithcka u tret, u shua ne gjuhet e tmerrshme te flakeve dhe nen germadhat e shperthimit te madh. Katastrofa nuk beri perjashtim as kete here, ajo erdhi ashtu, misterioze e papritur, por jo e pa paralajmeruar. Ajo ndodhej aty, fare prane nesh, atje ku dikush tentonte barbarisht fitimin maksimal dhe pasurimin ne kohe te shkurter permes mungeses se kontrollit, pergjegjesise dhe permes mundit te atyre qe iken, atyre qe s`jane me, atyre te cilet rrezikuan aq shume, per nje jete me te mire, te cilen nuk munden ta jetojne dot!

Dita e Verës, festë jo vetëm në Tiranë...

2008-03-14T16:37:00.003Z

Ne Tirane dhe ne Elbasan u zhvilluan sot festime me rastin e Dites se Veres. Ne fakt mengjesi mberriti me nje diell te shndritshem dhe te ngrtohte, ndersa te gjithe tentonin qendren e Tiranes. Aty ku ne fakt nuk kishe ku te qendroje nga njerezit e shumte dhe kaosi qe shoqeron zakonisht grumbullimet publike. Ne anet e rrugeve shitej ne tezga embelsira tradicionale e Festes, Ballokumja, ndersa ne Bulevardin kryesor te Tiranes ishte organizuar nje koncert festiv ku interpretuan disa kengetare shqiptare. Vemendja kryesore ne fakt, ishte perqendruar ne Elbasan, atje ku te gjithe pranojne se tradita ka percaktuar qendren e kesaj feste. Kryeministri Berisha deklaroi se kishte refuzuar nje takim me aleatet e tij ne Qeveri pasi qe me pare ne axhenden e tij te dites se sotme, ishte parashikuar pjesemarrja ne ceremonine festive dhe aktivitetet e organizuara ne Elbasan me rastin e Dites se Veres.

2008-03-12T19:37:00.003Z

Dita u err
Netët sterrë
Kjo kohë pa ty...
Ç`tmerr

........

Të kam harruar
Ta dish!
Pas çdo kujtimi më tepër
tretesh në kujtesë
100-fish
Memorja ime e verbër

pas çdo kujtimi më pak gjëra
në mëndje mbërrijnë nga ti
ditë-netët skalitur, rrahur

barbare era
rrëmbejnë kujtime,
humnera
të gjitha varrosur në sy

Është tretur parfumi brilant
Edhe flokët e tu u tretën
Në kohë të paqena, imazhi
ka mbetur,
boshllëku gjigand,
dhe harrimi,
humbi kujtesën

Hiret tua si një parajsë
S`më shfaqen çdo natë
Çdo muzg
Si atëherë kur rendja,
i marrë
Ti lëroja, si arën një bujk

...................T.Sokolaj

Këtu s'do jem...

2008-03-08T20:10:00.003Z

Këtu s'do jem do jem larguar
Ne toke i tretur si te tjerët
Ne kafenenë e preferuar
Nuk do me shohin kamerieret

Dhe neper udhët ku kam ecur
S'do ndihet kolla ime e thate
Mbi varrin tim do te rrije i heshtur
Një qiparis si murg i ngrate

Ti do trishtohesh atëherë
Se s'do me kesh ne dhome te gjalle
Dhe kur ne xham te fryje ere
Do qash me erën dalëngadalë

Por kur te jesh mërzitur shume
Ne raft te librave kërkomë
Aty do jem i fshehur unë
Ne ndonjë fjale a ndonjë shkronje

Mjafton qe librin pak ta heqësh
Dhe un do te zbres do t'vi pranë teje
Ti si dikur me mall do qeshesh
Si një blerim pas një rrekeje.

“Secili ka një histori të tij me këtë poezi të përkryer të poetit dhe shkrimtarit të madh shqiptar Dritëro Agolli. Dikush e ka sjellë ndërmend në ditët apo netët pas një dashurie të humbur. Të tjerë e kanë kujtuar apo recituar në mendje në prag të fundit të një dashurie apo në mesin e lumtur të saj. Mua më ndodhi që për herë të parë, ta dëgjoja të recituar nga Ajo, që kisha dashur shumë, e që në fakt recitonte bukur, me shpirt, me talent, mbase ngaqë shkruante edhe ajo, apo mbase ngaqë ashtu më dukej mua. Nuk e kisha lexuar më parë këtë poezi, e dëgjova për herë të parë atë ditë, ishte dimër...kam vrapuar të blej vëllimin ku ndodhet “Këtu s`do jem” dhe që atëherë e mbaj në shtëpi. Përfundimisht kjo poezi e Agollit, është një nga ato gjërat (e pakta) që më ka bërë edhe njëherë të mendoj se bota nuk është aq e shëmtuar sa duket ndonjëherë, ka plot gjëra të bukura, mjafton ti kërkosh apo të kesh fatin ti njohësh. Poezia vërtet flet për ndarje, braktisje, divorc, për një fund të vërtetë, për një arratisje pa kthim, por është e bukur...shumë e bukur!